thumb|Grób fizyka Juliana Jana Auleytnera na Starych Powązkach w Warszawie Julian Jan Auleytner (ur. 13 lutego 1922 w Studziankach, zm. 7 grudnia 2003) – polski fizyk, wieloletni pracownik naukowy Polskiej Akademii Nauk, członek egzekutywy POP PZPR w Instytucie Fizyki PAN, członek PZPR w latach 1969–1981.Spętana akademia, Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL. Materiały partyjne 1950-1986, t. II, wybór, wstęp i opracowanie Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, Warszawa 2012, s. 716.
Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej jako syn Kazimierza i Wandy z Pomian Zakrzewskich. Walczył w wojnie obronnej Polski 1939, po czym przebywał w niewoli niemieckiej (obóz Sachsenhausen–Oranienburg). W latach 1943–1945 walczył w Armii Krajowej. Po wkroczeniu wojsk sowieckich na teren Polski został aresztowany przez NKWD i zesłany do łagru na wschodniej Ukrainie (pracował w kopalni węgla).
Po powrocie do kraju ukończył w 1952 studia na Uniwersytecie Warszawskim, po siedmiu latach uzyskując doktorat. W latach 1959–1960 przebywał na stażu naukowym w Uppsali. Od 1967 profesor nadzwyczajny, a od 1974 zwyczajny. W latach 1950–1961 zatrudniony w charakterze pracownika naukowego Instytutu Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego (prowadził badania struktury mozaikowej kryształów i defektów sieci krystalicznej w pracowni rentgenowskiej prof. Stefana Pieńkowskiego), następnie w Instytucie Fizyki PAN. Był kierownikiem Zakładu Fizyki Promieni X (następnie Zakładu Rentgenografii i Spektroskopii Rentgenowskiej) oraz inicjatorem utworzenia w 1973 Środowiskowego Laboratorium Badań Rentgenowskich i Elektronomikroskopowych (stał na jego czele do przejścia na emeryturę w 1993).
Specjalizował się w badaniach strukturalnych, fizyce ciała stałego oraz fizyce promieni. Był wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Fizycznego oraz przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Promieniowania Synchrotronowego. Wypromował kilkudziesięciu doktorów, był również recenzentem prac doktorskich i habilitacyjnych. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001) i Złotym Krzyżem Zasługi. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 175-1-2)
Wybrane publikacje Zastosowanie metody automonochromatyzacji promieni rentgenowskich do badań struktury diod planarnych, (współautorzy: Zofia Furmanik, Janusz Kryłow), Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Warszawa 1972. Ultrastruktura i funkcja komórki: praca zbiorowa (współautor), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973. Rentgenowskie badania realnej struktury monokryształów krzemu w podstawowych stadaiach formowania tranzystorów epiplanarnych (współautor), "Wema", Warszawa 1974
Bibliografia Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny, "Interpress", Warszawa 1989, s. 36–37 Wacław Auleytner, Spotkania i rozstania, "Unia", Katowice 1999.
Tadeusz Figielski, Instytut Fizyki PAN, Julian Jan Auleytner (1922–2003), "Postępy Fizyki", tom 55, Zeszyt 4, rok 2004, s. 1–2 Katalog Biblioteki Narodowej
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie egzekutywy POP PZPR Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie radzieckich łagrów 1945–1989 Kategoria:Polscy fizycy XX wieku Kategoria:Polscy fizycy XXI wieku Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Więźniowie KL Sachsenhausen Kategoria:Zmarli w 2003 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Fizycznego