Carlo Chiarlo (ur. 4 listopada 1881, zm. 21 stycznia 1964) – włoski duchowny katolicki, kardynał, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej.
Życiorys Święcenia kapłańskie przyjął w 1904. W 1928 mianowany tytularnym arcybiskupem Amida. Pełnił funkcję nuncjusza w Boliwii, Kostaryce, Hondurasie, Nikaragui, Salwadorze, Panamie i Brazylii. Od 1954 do 1958 pracownik watykańskiego Sekretariatu Stanu. Kreowany kardynałem w 1958. Uczestnik dwóch pierwszych sesji Soboru Watykańskiego II.
Odznaczony m.in. włoskim Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi (17 grudnia 1953)Chiarlo S.E. Rev.ma Mons. Carlo. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana, quirinale.it i polskim Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Postanowieniem z 20 lutego 1951 r. został przez prezydenta RP na Obczyźnie Augusta Zaleskiego odznaczony Orderem Orła Białegos. 59.
Przypisy
Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Orła Białego (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Kardynałowie z nominacji Jana XXIII Kategoria:Nuncjusze apostolscy Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II Kategoria:Włoscy kardynałowie XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1964