thumb|300px|Odbiornik radiowy Merkury DSH-303 z kolumnami głośnikowymi Tonsil Zg-30-C114 Merkury HiFi DSH-303 i DSH-303A – sześciozakresowy, stereofoniczny odbiornik radiowy klasy hi-fi. Produkowany od 1979 r. przez dzierżoniowskie Zakłady Radiowe Diora.
Model ten posiadał wzmacniacz mocy o mocy wyjściowej 2×20W (4 Ω), bazujący na układach hybrydowych GML-025(Unitra-Telpod). Z czasem zmodyfikowany w oparciu o układy STK-077 (Sanyo) i stereodekoder na układzie HA 1156 (Hitachi) 1). Ze względu na różnice zasilania obu końcówek mocy zmieniony został transformator i układ zasilacza, a odbiornik otrzymał oznaczenie DSH 303A. Istniała także wersja DSH-304 z pasmem UKF CCIR produkowana m.in. dla firmy EMERSON. Obudowa drewniana z aluminiowym panelem przednim. Ponadto odbiornik posiadał: programator sensorowy czterech stacji w paśmie UKF oraz AM (podświetlane na czerwono, diody LED), układ cichego strojenia, układ ARCz.
Wskaźniki sygnał stereo, czerwona dioda LED programowana stacja zero FM poziom sygnału
Przy dołączeniu dwóch dodatkowych zestawów głośnikowych tylnych możliwe jest odtwarzanie programów w systemie „quasi quadro” – czyli „prawie kwadro” po polsku: ambiofonicznym (podobnie jak w Radmorach serii 51xx). Poziom ambiofonii regulowany jest za pomocą suwaka znajdującego się pod pokrętłami programatora. Gniazdo słuchawkowe (400 Ω) umieszczone na przednim panelu. Brak było filtru typu „kontur” (loudness). Merkury HiFi produkowany był w kilku wariantach kolorystycznych: srebrny panel przedni i bursztynowa skala (najliczniej), srebrny panel i niebieska skala, a także odmiany z czarnym panelem i bursztynową bądź niebieską skalą. Te ostatnie spotykane rzadko, jako tzw. egzemplarze „targowe” (wystawowe), napis UNITRA (bez Diora) także umieszczony w innym miejscu – u góry. Do odbiornika przeznaczone były dwudrożne zestawy głośnikowe ZG 30/C 114 (30 W, 4 Ω).
Dane techniczne Zakresy odbieranych częstotliwości fale długie: 150–285 kHz fale średnie I: 525–930 kHz fale średnie II: 910–1605 kHz fale krótkie I: 5,95–9,775 MHz fale krótkie II: 11,7–15,45 MHz UKF 65,5–73,0 MHz
Częstotliwość pośrednia AM 465 kHz FM 10,7 MHz
Czułość użytkowa – z anteny ferrytowej: fale długie: ≤ 1,5 mV/m fale średnie: ≤ 0,75 mV/m
– z anteny zewnętrznej: fale długie: ≤ 70 µV fale średnie: ≤ 50 µV krótkie I ≤ 50 µV fale krótkie II: ≤ 70 µV UKF ≤ 3 µV (SEM)
Selektywność tor AM ≥ 36 dB przy fs = 1 MHz; ±9 kHz tor FM, ≥ 50 dB przy fs = 69 MHz; ±300 kHz Tłumienie sygnałów o częstotliwości pośredniej AM ≥ 36 dB FM ≥ 80 dB Tłumienie sygnałów lustrzanych fale długie: ≥ 46 dB przy fs = 200 kHz fale średnie I: ≥ 40 dB w całym zakresie fale krótkie I: ≥ 8 dB przy fs = 8 MHz UKF ≥ 60 dB przy fs = 69 MHz Największy sygnał wejściowy AM ≥ 0,5 V z anteny ferrytowej FM ≥ 0,7 V Tłumienie przesłuchu stereofonicznego ≥ 30 dB przy fm = 1 kHz Elektroakustyczna charakterystyka przenoszenia:
AM 40–3500 Hz; FM 40–12 500 Hz
Wzmacniacz moc: Pwyj = 2 × 20 W przy Robc = 2 × 4 Ω, h ≤ 0,7%
pasmo przenoszenia m.cz.: 40–16 000 Hz dla wejść liniowych przy dopuszczalnej nierównomierności ±1,5 dB (przy 1000 Hz)
Czułość wzmacniacza m.cz. przy Pwyj = 2 × 20 W: ≤ 300 mV dla gniazda magnetofonu i gramofonu z przetwornikiem piezoelektrycznym ≤ 3 mV dla gniazda gramofonu z przetwornikiem magnetoelektrycznym
Zakres regulacji barwy dźwięku: ±12 dB dla 100 Hz i 10 kHz
Ilość półprzewodników:
6 układów scalonych, 29 tranzystorów, 15 diod w tym 5 pojemnościowych i 1 prostownik mostkowy
Pozostałe Zasilanie: sieć 220 V ±10% – 50 Hz Dopuszczalny pobór mocy: ok. 100 VA Wymiary: 560×125×280 mm masa ok. 10 kg
1) – odpowiednik układu HA 1156 to MC 1310P (Motorola), LM 1310, SN 76115, A 290D (RFT) i inne z pętlą PLL; nie posiada krajowego odpowiednika, najbardziej podobnym układem jest UL 1621 (CEMI) jednakże ten jest bardziej zaawansowany technologicznie i w chwili rozpoczęcia produkcji „Merkurego” nie był jeszcze wytwarzany.
Przypisy
Linki zewnętrzne Opis odbiornika na stronie UNITRA-Klub
Kategoria:Polskie marki radioodbiorników