Kościół św. Wojciecha księży Misjonarzy we Lwowie – jest położony przy ul. Dowbusza (ukr. Довбуша, przed 1945 – św. Wojciecha).
Historia Pierwotny, drewniany kościół pw. św. Wojciecha Biskupa i Męczennika ufundował na wschodnim przedmieściu Lwowa w 1602 roku Piotr Moskalik. W latach 1702–1703 został wzniesiony z kamienia i z cegły nowy, jednonawowy kościół w stylu barokowym oraz internat dla kleryków. We wrześniu 1704 w czasie oblężenia Lwowa przez Szwedów w ramach wojny z Rosją stacjonował tu król Karol XII.
W 1747 arcybiskup Mikołaj Ignacy Wyżycki przekazał kościół wraz z klasztorem sprowadzonym do Lwowa księżom lazarystom, zwanym również misjonarzami.
W 1772, w chwili pierwszego rozbioru Polski w klasztorze mieszkało tylko 2 księży.
Do kasaty zakonu w 1784 księża misjonarze prowadzili przy kościele niższe seminarium duchowne. Później kompleks kościelno-klasztorny został zamieniony na magazyny i składy wojskowe.
W 1906 kościołowi przywrócono funkcje sakralne. Po wcieleniu w 1945 Lwowa do Ukraińskiej SRR w składzie ZSRR i zamknięciu w 1946 przez władze sowieckie wszystkich (z wyjątkiem 2) świątyń rzymskokatolickich w mieście, kościół i klasztor zamieniono na magazyny.
Po uzyskaniu w 1991 niepodległości przez Ukrainę od 1996 kościół pełni funkcję cerkwi obrządku bizantyjsko-ukraińskiego pw. św. Męczennika Jozafata.
Bibliografia Ryszard Chanas, Janusz Czerwiński, Lwów, Przewodnik turystyczny, wyd. Ossolineum, Wrocław 1992 Bartłomiej Kaczorowski, Zabytki starego Lwowa, wyd. Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1990, Aleksander Medyński, Lwów. Przewodnik dla zwiedzających miasto, wyd. nakładem autora, Lwów 1937
Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo ruskie) Wojciecha Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Wojciecha