Katarzyna Nosowska (ur. 30 sierpnia 1971 w Szczecinie) – polska piosenkarka rockowo-alternatywna, tekściarka, kompozytorka, pisarka, felietonistka i prezenterka radiowa. Występuje solowo i jako wokalistka zespołu muzycznego Hey.
Jako nastolatka śpiewała w lokalnych zespołach w Szczecinie. W 1992 dołączyła do Hey, który w ciągu kilku miesięcy zdobył ogólnopolską popularność i stał się jednym z najważniejszych reprezentantów polskiego rocka lat 90. Do zawieszenia przez grupę działalności w 2017 nagrała z nią 11 albumów studyjnych. Równolegle rozpoczęła karierę jako solistka. Pod własnym nazwiskiem wydała dotychczas 9 albumów studyjnych: puk.puk (1996), Milena (1998), Sushi (2000), UniSexBlues (2007), Osiecka (2008), 8 (2011), Basta (2018), Degrengolada (2023) oraz Kasia i Błażej (2024, w duecie z Błażejem Królem). Brała także udział w innych projektach muzycznych, między innymi współtworzyła supergrupę Yugoton (2001) i nagrała single promujące festiwal muzyczny Męskie Granie (2012, 2013, 2019). Ponadto współpracowała z innymi artystami, śpiewając gościnnie w ich utworach, pisząc dla nich teksty lub nagrywając wokale wspierające. W swojej twórczości łączyła elementy gatunków, takich jak rock, muzyka alternatywna, muzyka elektroniczna, trip hop i pop.
Pisała felietony dla kilku czasopism oraz wydała trzy ich zbiory w formie książek: A ja żem jej powiedziała… (2018), Powrót z Bambuko (2020) i Nie mylić z miłością (2023). Zagrała kilka epizodycznych ról w filmach, serialach i spektaklu teatralnym. Współprowadziła audycję radiową Tranzytem do niebytu na antenie Roxy FM (2009–2013). Odbyła serię stand-upowych występów Zmalowane wrota (2019) i współprowadzi podcast Bliskoznaczni (od 2024).
Jest jedną z najpopularniejszych i najbardziej uznanych polskich piosenkarek i tekściarzy. W 2010 została przez czasopismo „Machina” nazwana najlepszą polską wokalistką. Wygrała rekordową liczbę 34 Fryderyków, w tym trzy dla wokalistki roku i siedem dla autora roku. Ponadto jest laureatką między innymi dwóch Paszportów „Polityki”, w tym w honorowej kategorii kreatora kultury, Mateusza, Fenomenu „Przekroju”, trzech Bestsellerów Empiku za sprzedaż książek, trzech nagród aktorskich na Festiwalu Polskich Wideoklipów Yach Film oraz Dorocznej Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jej nagrania były certyfikowane złotymi, platynowymi i multiplatynowymi płytami. 10 jej albumów zajęło pierwsze miejsce na notowaniu sprzedaży OLiS, a 26 utworów na Liście przebojów programu Trzeciego. W 2013 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, zaś w 2025 Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Dzieciństwo i młodość Urodziła się 30 sierpnia 1971 roku w Szczecinie. Jest jedynaczką, córką marynarza i jego żony Krystyny (zm. 2025). Jej dziadek od strony matki pochodził spod Krakowa, zaś babka spod Łomży. Rodzina babki ze strony matki została wymordowana 1 listopada 1943 podczas zbrodni w Kałęczynie. Wychowywała się w bloku przy ulicy Miedzianej w Szczecinie. Uczęszczała do Szkoły Podstawowej nr 11, gdzie uczyła się w klasie z przyszłą aktorką Agatą Kuleszą. Na czas szóstej klasy przeniosła się do szkoły sportowej na profil pływacki, jednak po roku wróciła do poprzedniej placówki.
Pod presją rodziców kontynuowała naukę w szczecińskim technikum odzieżowym. Zaczęła w tym czasie śpiewać w Chórze Akademickim Politechniki Szczecińskiej, między innymi z przyszłą piosenkarką Joanną Prykowską. Po zdanej maturze nie miała pomysłu na dalszą naukę lub karierę zawodową. Za namową Kuleszy bez powodzenia podeszła do egzaminów wstępnych do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Przez krótki czas pracowała jako sprzedawczyni w księgarni i sprzątaczka w prowadzonej przez ciotkę księgarni muzycznej. Następnie przez prawie rok była zatrudniona na poczcie, gdzie zajmowała się wprowadzaniem danych do komputerów Odra. Została zwolniona po tym, jak w sierpniu 1992 wyjechała na festiwal w Jarocinie bez udzielonego urlopu.
Działalność muzyczna 1989–1991: Lokalne zespoły w Szczecinie thumb|Nosowska z członkami zespołu Kafel (1989) Podczas nauki w technikum wyjechała do letniej pracy w Niemieckiej Republice Demokratycznej w ramach obozu organizowanego przez Ochotnicze Hufce Pracy. Tam poznała Marka (ps. Fagas), gitarzystę Włochatego Odkurzacza – anarchopunkowego zespołu ze Szczecina. Po powrocie do Polski zaczęła przychodzić na próby grupy, podczas których Marek zachęcił ją do śpiewania. Przyjęła propozycję bycia wokalistką zespołu, wkrótce jednak została z niego usunięta, ponieważ nie zjawiała się na próbach. W 1989 przyszła na widownię koncertu Włochatego Odkurzacza w szczecińskim klubie Pinokio, gdzie muzycy spontanicznie zachęcili ją do wyjścia na scenę i zaśpiewania dwóch piosenek. Lenin, którego poznała podczas prób Chóru Akademickiego Politechniki Szczecińskiej, zaprosił ją do udzielenia wokali wspierających dla zespołu Szklane Pomarańcze, w którym śpiewał. Po jednej z prób dołączyła do stałego składu grupy jako druga wokalistka. Ze Szklanymi Pomarańczami występowała podczas nauki w trzeciej klasie technikum, do czasu rozwiązania zespołu z powodu powołania jednego z muzyków do wojska. Podczas prób poznała basistę Jacka Chrzanowskiego.
Dołączyła jako wokalistka do grającego muzykę elektroniczną zespołu Kafel, w którym grał Lenin. W 1989 grupa wystąpiła na organizowanym przez Jerzego Owsiaka festiwalu Letnia zadyma w środku zimy oraz wzięła udział w konkursie na festiwalu w Jarocinie, gdzie przegrała z Closterkellerem. Po Jarocinie Nosowska przestała przychodzić na próby Kafla, po czym opuściła zespół. W lutym 1990 członkowie zespołu Pidżama Porno, słysząc jej śpiew w piwnicy, poprosili ją o nagranie dla nich wokali wspierających. Zaśpiewała w chórkach utworów „Pasażer” (polskojęzycznej wersji „The Passenger” Iggy’ego Popa) i „Ulice jak stygmaty”, które znalazły się na wydanym w czerwcu tego samego roku albumie Futurista. Również w 1990 dołączyła do heavymetalowego zespołu Dum Dum, założonego przez gitarzystę Piotra Banacha, z którym poznał ją Chrzanowski. Po nagraniu kasety demo i zagraniu tylko jednego koncertu opuściła Dum Dum, przekonana przez ówczesnego partnera, że pozostali członkowie grupy źle ją traktują. Rozgniewany jej decyzją Banach nie odzywał się do niej przez dwa lata. Przez ten czas nie była członkinią żadnego zespołu, jednak jako wokalistka rozpoznawalna na szczecińskiej scenie rockowej dostawała zaproszenia do udzielenia wokali wspierających innym wykonawcom. Zaśpiewała w tym czasie między innymi dla zespołów Alians, No Way Out i Vivid.
1992–1999 Wiosną 1992 przyjęła otrzymaną przez Piotra Banacha po dwóch latach braku kontaktu propozycję śpiewania w zespole rockowym Hey, który zakładał. Skład grupy uzupełnili: basista Marcin Macuk, drugi gitarzysta Marcin Żabiełowicz i perkusista Robert Ligiewicz. Pierwszy koncert Hey odbył się 1 lipca 1992 na Rock Festiwalu w Kielcach, gdzie zespół zdobył drugie miejsce. W kolejnych tygodniach Jacek Chrzanowski zastąpił Macuka w składzie. Dzięki kasecie demo, nagranej dwa lata wcześniej przez Dum Dum z Nosowską w składzie, Hey dostał się na odbywający się w sierpniu festiwal w Jarocinie. Tam otrzymał drugą nagrodę dziennikarzy i wzbudził zainteresowanie Katarzyny Kanclerz, menedżerki prowadzącej z Andrzejem Puczyńskim wydawnictwo muzyczne Izabelin Studio. W kolejnych miesiącach Kanclerz zaczęła organizować dla Hey działania promocyjne, w tym występy w telewizji i koncerty. W listopadzie 1992 członkowie grupy podpisali kontrakt z Izabelin Studio i rozpoczęli nagrania debiutanckiego albumu studyjnego, Fire, którego premiera odbyła się 8 lutego 1993. W trzy tygodnie sprzedało się 30 tysięcy jego egzemplarzy, a spośród promujących go singli trzy („Moja i twoja nadzieja”, „Dreams” i „Teksański”) dotarły do 1. miejsca Listy przebojów Programu TrzeciegoPozycje Hey na Liście Przebojów Programu Trzeciego:
. Związek Producentów Audio-Video certyfikował go poczwórnie platynową płytą Należy wyszukać odpowiedni tytuł..
Wiosną 1993 nagrała cztery utwory z zespołem Dezerter, które zostały w tym samym roku wydane na maxi singlu Dezerter i kompilacji Jak powstrzymałem III wojnę światową, czyli nieznana historia Dezertera. W 1993 Hey zagrał na szeregu festiwali muzycznych, między innymi Printemps de Bourges we Francji, Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i Wojnie z trzema schodami, gdzie gościnnie zaśpiewał Ryszard Riedel. W międzyczasie nagrała wokale wspierające na albumy Enjoy! zespołu IMTM i Niech popłyną łzy Kobranocki. 23 listopada 1993 otrzymała statuetkę „Tylko Rocka” dla wokalistki roku, a 23 stycznia 1994 nagrodę Radia Kolor za największą osobowość sceniczną. Ponadto na początku 1994 triumfowała w kategorii estrada w pierwszym plebiscycie Paszportów „Polityki”. 22 kwietnia 1994 Hey wydał drugi album studyjny, Ho!, który w 10 dni sprzedał się w 250 tysiącach egzemplarzy i został certyfikowany potrójną platyną. Od 8 do 29 maja 1994 zespół odbył trasę po halach sportowo-widowiskowych i amfiteatrach. 9 października 1994 zagrał koncert w hali Spodek w Katowicach, przygotowany we współpracy z MTV Europe i RMF FM, udokumentowany na wydanym 6 grudnia 1994 albumie koncertowym Live!.
Otrzymała nominację w kategorii najlepsza wokalistka do nagród Fryderyki 1994 oraz w kategorii estrada do Paszportów „Polityki” za rok 1994. Wraz z Grzegorzem Porowskim zaśpiewała gościnnie w utworze Piotra Banacha „Piesenka”, wydanym na początku 1995 jako radiowy singel promujący jego planowany solowy album, ostatecznie niewydany. 29 maja 1995 Hey wydał minialbum Heledore, a w lipcu 1995 odbył podróż do Nowego Jorku w związku z czynionymi przez wytwórnię PolyGram Polska próbami wypromowania grupy w Stanach Zjednoczonych. Plany nie zostały zrealizowane z powodu nieporozumień z amerykańskim oddziałem PolyGramu i ciąży Nosowskiej, która uniemożliwiała dalekie podróże. 9 października 1995 Hey wydał trzeci album studyjny, ?, który pokrył się platynową płytą. Nasilające się na przełomie 1995 i 1996 konflikty przyczyniły się do zerwania przez zespół współpracy z Kanclerz i przeniesienia do wytwórni Mercury Records, stanowiącej część PolyGramu. Otrzymała nominację w kategorii autor roku do nagród Fryderyki 1995.
W 1996 nagrała utwór „Jeśli wiesz co chcę powiedzieć…” do elektronicznego podkładu muzycznego, który Piotr Banach przygotował na potrzeby filmu Gry uliczne w reżyserii Krzysztofa Krauzego. Współpraca zainspirowała ich do nagrania całego albumu w podobnej stylistyce. Jako że koncepcja nie zakładała udziału pozostałych członków Hey, postanowili wydać przygotowany materiał jako jej solowy debiut. Utwory zostały skomponowane przez Banacha, Andrzeja Smolika i Marcina Macuka, zaś producentem całości jest Banach. Album puk.puk został wydany 16 września 1996 przez Mercury Records. Został certyfikowany złotą płytą za sprzedaż 50 tysięcy egzemplarzyRegulaminy przyznawania wyróżnień: Dla wydawnictw do maja 2002: Dla wydawnictw od maja 2002 do lipca 2005: Dla wydawnictw od lipca 2005: . Był promowany singlami „Jeśli wiesz co chcę powiedzieć…” i „O nas” oraz trasą koncertową. „Jeśli wiesz co chcę powiedzieć…” dotarł do 2. miejsca Listy przebojów Programu Trzeciego i 10. notowania 30 ton – lista, lista przebojów. Również w 1996 wraz z innymi artystami uczestniczyła w nagraniu utworu „Wystarczy chcieć” dla Fundacji Polsat. 5 kwietnia 1997 otrzymała podczas gali Fryderyki 1996 nagrody w kategoriach autor roku i album roku – muzyka alternatywna (puk.puk), ponadto była nominowana jako wokalistka roku i za album roku – rock (puk.puk).