Szkoła Podstawowa nr 3 im. Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, powstała w Gryficach 29 kwietnia 1960 r., została objęta patronatem przez Jednostkę Wojskową 36-92. W 10. rocznicę utworzenia Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1972 r.) placówce nadano imię oraz sztandar. W roku 1986 wojewoda szczeciński uhonorował ją Odznaką Honorową Gryfa PomorskiegoMedal nadano za całokształt wszechstronnej działalności na rzecz środowiska, z okazji 25-lecia jubileuszu. .
Szkoła Podstawowa nr 3 jest jedną z wielu placówek oświatowych powstałych w okresie powojennym XX w. w Gryficach i pierwszą wybudowaną po II wojnie światowej. Położona jest w pobliżu parku miejskiego i miejscowej strzelnicy Ligi Obrony Kraju na osiedlu XXX-lecia. W ogólnopolskich rankingach szkół podstawowych zajmuje coraz wyższe miejsca. Szkoła odnosi liczne sukcesy sportowe i przedmiotowe. W 2010 r. obchodziła jubileusz 50-lecia działalności.
Z kart historii szkoły Lata 50. XX w. Populacja miasta w 1955 r. osiągnęła stan przedwojenny – ponad 10 tys. mieszkańców. Wzrosło zapotrzebowanie społeczne na nowe lokale mieszkalne i placówki oświatowe. W Gryficach do budowy nowych mieszkań przystąpiono w 1958 r. nr 3. W tym roku także powstał projekt budowy nowej szkoły, której lokalizację wyznaczono przy ul. Rodziewiczówny. W związku z problemami budżetowymi ówczesnych władz miasta rozpoczęto społeczną zbiórkę pieniężną pod przyszłą inwestycję.
Lata 1960–1970 Realizację budowy szkoły zlecono Przedsiębiorstwu Budownictwa Terenowego w Gryficach. Przy pracach budowlanych uczestniczyła również społeczność lokalna. Budynek oddano do użytku 29 kwietnia 1960 r.W powiecie gryfickim powstały tylko trzy szkoły w ramach akcji 1000 szkół na tysiąclecie. Należą do nich szkoły w: Dargosławiu (1962), Ościęcinie (1963) i Mrzeżynie (1965). Patrz tabela 5, [w:] s. 224., natomiast oficjalne otwarcie nastąpiło 1 września. Budynek szkolny powstał na bazie trzech kondygnacji (piwnicy, parteru i piętra), w kształcie litery H. Bielskie Zakłady Urządzeń Technicznych, w zamian za użyczenie budynku szkolnego pod kolonie letnie, wyposażyły placówkę w dobra nieruchome, m.in. ławki, krzesełka, biurka i częściowo meble. Zakład także wykonał malowanie elewacji szkoły. Placówka z pozyskanych funduszy społecznych zakupiła meblościanki do izb lekcyjnych oraz wykonała montaż ogrodzenia. Większość prac społecznych wykonali żołnierze z miejscowej Jednostki Wojskowej. Wraz ze szkołą wybudowano 6 mieszkań dla nauczycieli, 7 zaś funkcyjnie wydzielono z części powierzchni użytkowej szkoły. Znajduje się na I piętrze.
thumb|150px|Pomnik. Przeciwlotniczy zestaw rakietowy Wołchow na terenie SP 3 Gryfice, nawiązujący do patrona szkoły Pierwsze zajęcia roku szkolnego 1960/1961 rozpoczęły się z tygodniowym opóźnieniem ze względu na kosmetyczne wykończenia budynku i przylegającego do niego terenu. Trwały one do końca listopada 1960 r. Placówka w pierwszych latach nauczania była szkołą 7-letnią. Na stanowisko kierownika szkoły (dyrektora) powołano Karola Skoreckiego, który piastował ten urząd niespełna dwa miesiąceZ wyciągu kadr szkoły. Stan na 30 września 1960 r.. W dniu 28 września został odwołany ze stanowiska (później pełnił funkcję zastępcy kierownika w latach 1965–1970). Na jego miejsce nominowano Romana Miszela, który swe obowiązki kierownicze wykonywał do 1974 r. Zastępcą kierownika placówki został Jan Dąbrowski (1960-1965)Z wyciągu kadr szkoły. Dane na dzień 31 grudnia 1974 r.. Ówczesna kadra kierownicza skupiała się na organizacji zajęć dydaktycznych, poprawie funkcjonalności pomieszczeń i zagospodarowaniu obiektu. Urządzono i uruchomiono bibliotekę szkolną. W pierwszym roku szkolnym do placówki przyjęto 727 uczniów, których w 20 oddziałach nauczało 21 nauczycieliŁ. Chmiel w swojej monografii pominęła jedno nazwisko – Jana Dąbrowskiego, historyka, ówczesnego wicekierownika szkoły.Porównaj [z]: . Obsługa administracyjna pozostała w gestii Miejskiej Rady Narodowej. W pierwszym roku nauczania szkołę ukończyło 75 uczniów.
W latach 1961–1969 w wydzielonym pomieszczeniu obiektu zorganizowano siedzibę Gryfickiej Pedagogicznej Biblioteki Powiatowej. W placówce powstały pierwsze organizacje uczniowskie: Spółdzielnia uczniowska Pionier, Szkolna Kasa Oszczędności, Szkolne Koło Sportowe, chór, teatrzyk szkolny oraz zespoły: muzyczne i instrumentalne.
W 1963 r. w drugiej wydzielonej części budynku rozpoczęła funkcjonowanie Zasadnicza Szkoła Budowlana, której kierownikiem został Zbigniew Wesołowski, późniejszy wiceminister Oświaty, wiceprezes Najwyższej Izby Kontroli i doradca ds. kontroli międzynarodowych. Do szkoły uczęszczało ok. 200 uczniów, którzy kształcili się w zawodach: murarza, betoniarza-zbrojarza, montera technicznego urządzeń budowlanych, hydraulika, dekarza i malarza. W ZSB obowiązywały mundurki. W budynku SP 3 szkoła zawodowa funkcjonowała do 1979 r. s. 223., przeniesiono ją do Zespołu Szkół w Gryficach przy ul. 11 listopadaŁ. Chmiel w swojej monografii podaje, że ZSB powstała dopiero pod koniec lat 60. XX w. Ówczesny kierownik szkoły R. Miszel (1960-1974) nie potwierdza tej informacji, korygując ją na rok 1963..
W 1964 r. zorganizowano szkolną świetlicęW świetlicy szkolnej prócz zajęć z uczniami prowadzono także pedagogizację rodziców. Zadania podjęło się Towarzystwo Krzewienia Kultury Świeckiej. Spotkania odbywały się w świetlicy szkolnej.. Dwa lata później powstał półinternat dla dzieci potrzebujących pomocy dydaktyczno-wychowawczej. W tym okresie również zorganizowano trzy drużyny harcerskie. Szczep harcerski otrzymał imię Obrońców Westerplatte oraz własny sztandar (1966). Szkoła odnotowała pierwsze sukcesy dydaktyczne z dziedziny artystycznej, gdzie zespół mandolinistów otrzymał wyróżnienia na przeglądach w Stargardzie Szczecińskim oraz Szczecinie. Zespół ten działał w latach 60. XX w. obok grupy wokalno-instrumentalnej Nihil novi. Powstały pierwsze klasopracownie przedmiotowe. Pod koniec pierwszej dekady pracy szkoły uczniowie placówki ponownie odnieśli sukces. Zdobyli II miejsce w Wojewódzkiej Olimpiadzie Matematycznej (1970).
W 1967 r. w szkole miał miejsce pożar kuchni i stołówki szkolnej. Przyczyną była niedrożność komina. Pomieszczenia te zostały odbudowane dzięki Cukrowni gryfickiej, która pokryła koszty remontu.
W 1968 r. szkołę ośmioletnią ukończyło 99 pierwszych absolwentów (rocznik 1953).
thumb|250px|Budynek szkolny od strony wjazdu W roku 1968 rozpoczęto budowę boiska szkolnego. Teren pod zabudowę wymagał niwelacji. Do pomocy zaangażowano żołnierzy służby zasadniczej z pobliskiej Jednostki Wojskowej oraz społeczność lokalną. W realizację projektu zaangażowały się również miejscowe zakłady pracy. Na nisko położony teren przywieziono setki ton ziemi pozyskiwanej spod budowy blokowisk, natomiast żużel pod 240-metrową bieżnię – z Cukrowni gryfickiej. Nadzór nad całością prac spoczywał na ówczesnym dyrektorze szkoły – Romanie Miszel. Obiekt oddano do użytku w 1970 r.
Lata 1970–1980 W latach 1971–1972 odnowiono elewację zewnętrzną szkoły.
29 kwietnia 1972 r. Jednostka Wojskowa 36-92 w Gryficach (26 Brygada Artylerii OPK) oficjalnie objęła patronatem Szkołę Podstawową nr 3. Nadała jej imię Wojsk Obrony Powietrznej KrajuNa kamiennej tablicy informacyjnej szkoły, widnieje data nadania imienia: 14 kwietnia 1972 r. O dacie tej nie wspomina Akt nadania sztandaru przez J.W. 36-92 w Gryficach. oraz sztandar. Tenże został ufundowany przez Jednostkę Wojskową oraz społeczność lokalną. Uroczyście przekazał sztandar ówczesny dowódca 26 Brygady Artylerii Obrony Powietrznej Kraju – płk dypl. M. WasągaW uroczystościach udział wzięli przedstawiciele Jednostek Wojskowych 36-92 i 52-11, władz miasta, instytucji, zakładów pracy, organizacji społeczno-politycznych i samorządów uczniowskich. . Sztandar został zaprojektowany przez Zofię Kledzik i wykonany w Zakładach Włókienniczych w Poznaniu. Pierwszym opiekunem szkoły (2 poł. lat 60. XX w.) było Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolnego w Gryficach, które powstało w 1966 r. W tym okresie na specjalne zaproszenie uczniów odwiedził szkołę gen. bryg. pil. dr W. Hermaszewski. Szkoła prócz olimpiad przedmiotowych zaangażowała się w czyny społeczne. Zajęła I miejsce w Konkursie Pomorze Szczecińskie – piękne, gospodarne i kulturalne.
W roku 1974 stanowisko dyrektora szkoły objęła Regina Czernikiewicz, która rozpoczęła swoją pracę od remontu kapitalnego obiektu. Do roku 1977 ukończono prace nad poszerzeniem bazy sportowej, tj. nowej 100-metrowej bieżni, boiska do piłki ręcznej, nożnej, ścieżki zdrowia i szachownicy.
W połowie lat 70. XX w. na skutek odniesionych przez uczniów sukcesów w zawodach sportowych, m.in. I miejsce w Wojewódzkich biegach przełajowych (1975) i w biegach sztafetowych 8 × 50 m (1976), postanowiono zorganizować klasę sportową. W kolejnych latach szkoła odnosiła liczne sukcesy sportowe i była kilkakrotnie wyróżniana jako najlepiej usportowiona placówka w województwie (m.in. w 1979 i 1980 r.). Nawiązano również współpracę z miejscowymi klubami sportowymi: strzelectwa sportowego Baszta, tenisa stołowego Nasiennik oraz piłki nożnej Sparta Gryfice.
Lata 1980–1990 W 1980 r. szkoła obchodziła jubileusz z okazji 20-lecia pracy dydaktyczno-wychowawczej. W tym roku także utworzono Izbę harcerską.
W 1982 r. nastąpiło uroczyste otwarcie Izby Tradycji szkoły. Z inicjatywą jej powołania wystąpiła cztery lata wcześniej ówczesna dyr. Regina Czernikiewicz (historyk). Przy współudziale gryfickich kombatantów zebrano pamiątki z okresu II wojny światowej. W sali tej do końca roku szkolnego 2008/2009 odbywały się zajęcia z historii i społeczeństwaDo reformy oświaty w 1999 r. odbywały się tu zajęcia z historii i wiedzy o społeczeństwie.. Dzięki zabiegom nauczycieli, zbiory wzbogacano o nowe eksponatySala Tradycji szkoły, decyzją dyrektor szkoły została przeniesiona do innej izby lekcyjnej.. W tym czasie powstało również koło Ligi Morskiej. W kolejnych latach swoich działań – uczniowie odnosili sukcesy w Polsce.
thumb|300px|Szkoła Podstawowa nr 3 od strony boiska thumb|300px|SP 3 Gryfice z lotu ptaka w 2007 r. Rozbudowa szkoły rozpoczęła się w 1984 r. Wykonaniem projektu zajęła się Spółdzielnia Mieszkaniowa Nad Regą. W cztery lata później oddano do użytku nowe skrzydło z 6 izbami lekcyjnymi (czwarta kondygnacja), halą sportową, nową stołówką, kuchnią (mezzanino) i kotłownią CO. Utworzenie nowego skrzydła szkolnego pozwoliło na poprawę warunków dydaktycznych uczniów i pracy nauczycieli. Miasto natomiast zyskało nowy obiekt sportowy, który do dziś służy społeczności lokalnej, w celu organizacji zawodów i turniejów w halowej piłce siatkowej, piłce nożnej i koszykówce.
W roku 1985 nowym dyrektorem został Roman Łobożewicz. Pełnił swoje obowiązki przez 22 lataZ wyciągu kadr szkoły. Dane na dzień 1 września 2007 r..
W kolejnych latach uczniowie odnosili liczne sukcesy, w zawodach sportowych (także szachach), olimpiadach przedmiotowych, festiwalach i przeglądach teatralnych. Kronika szkoły odnotowała osiągnięcia uczniów w rejonie, województwie i PolsceWedług Kroniki szkoły, uczniowie zajmowali wysokie pozycje w międzyszkolnym współzawodnictwie. Kronika przekazuje ponad 350 osiągnięć przedmiotowych, sportowych, konkursach, przeglądach, w tym różnorodnych wyróżnień.. Stan ten utrzymuje się do dziś. Szkoła w latach 80. XX w. prowadziła współpracę z niemiecką szkołą podstawową w Satow (miasto w dawnej NRD). W ramach obopólnych porozumień doszło do kilkakrotnej wymiany dzieci w latach 1986–1990.
Lata 1990–2000 W roku szkolnym 1990–1991, z inicjatywy samorządu uczniowskiego zorganizowano międzyszkolne współzawodnictwo uczniów i nauczycieli – Rambit. Do rywalizacji przystąpiły wszystkie szkoły podstawowe. Prócz rozgrywek sportowych uwzględniono również osiągnięcia uczniów w olimpiadach przedmiotowych. Rywalizację wygrała Szkoła Podstawowa nr 3. Nagrodą główną był zestaw do odbioru telewizji satelitarnej, którą zainstalowano w szkole.