Piotr z rodu Łabędziów (zm. 20 sierpnia 1198) – biskup poznański i arcybiskup gnieźnieński. Niekiedy jest utożsamiany ze swoim poprzednikiem błogosławionym Bogumiłem (jako Bogumił-Piotr), jednak nowsze opracowania rozróżniają te dwie osoby.
Pochodził najprawdopodobniej z możnego rodu Łabędziów. O jego życiu przed konsekracją nie wiadomo nic pewnego, musiał jednak zdobyć solidne wykształcenie (być może za granicą). Prawdopodobnie był cystersem, opatem założonego w 1185 klasztoru w Koprzywnicy i w 1186 został biskupem poznańskim, a kilka lat później arcybiskupem gnieźnieńskimZob. Labuda, s. 406..
Na urzędzie arcybiskupim występuje po raz pierwszy 8 września 1191 przy konsekracji kolegiaty sandomierskiej. Przy tej okazji starał się również pogodzić zwaśnionych książąt – Kazimierza Sprawiedliwego i Mieszka Starego. Był wielkim protektorem zakonu cysterskiego – przekazał dochody z kilkunastu wsi na rzecz zakładanego wówczas, z fundacji Kazimierza Sprawiedliwego, opactwa cysterskiego w Sulejowie, zaś cystersom z Łekna przekazał dochody z trzech kolejnych wsi. Był również sędzią w sporze między benedyktynami a norbertanami o opactwo św. Wincentego we Wrocławiu w 1193 r. (opactwo trafiło w ręce norbertanów). Zmarł 20 sierpnia 1198.
Był przyjacielem Wincentego Kadłubka, który napisał w swojej kronice na jego cześć panegiryk Aplanon axe tero.
Przypisy
Bibliografia Jacek Maciejewski: Episkopat polski doby dzielnicowej, 1180-1320, Tow. Nauk. Societas Vistulana, 2003 Gerard Labuda: Szkice historyczne X-XI wieku: z dziejów organizacji Kościoła w Polsce we wczesnym średniowieczu, Poznań 2004 Kazimierz Śmigiel: Słownik biograficzny arcybiskupów gnieźnieńskich i prymasów Polski, Wydawn. WBP, 2002
Kategoria:Biskupi gnieźnieńscy Kategoria:Biskupi katoliccy Polski średniowiecznej Kategoria:Biskupi poznańscy Kategoria:Ludzie związani z Gnieznem (Polska średniowieczna) Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem (Polska średniowieczna) Kategoria:Polscy biskupi cysterscy Kategoria:Zmarli w 1198