Rzecz o mych smutnych dziwkach (hiszp. Memoria de mis putas tristes) – nowela z 2004 roku autorstwa kolumbijskiego pisarza Gabriela Garcii Márqueza, będąca ostatnim napisanym przez niego utworem. W Polsce wydana została w 2005 roku w przekładzie Carlosa Marrodána Casasa.
Fabuła Opowieść o późnej miłości mężczyzny w podeszłym wieku do niepełnoletniej dziewicy. Narrator-bohater to mieszkający w niewielkim kolumbijskim miasteczku dziennikarz, który kiedyś pracował jako dostarczyciel depesz. W chwili opowiadania historii jest już szacownym jubilatem. W dniu swoich 90. urodzin zdobywa się na odwagę, by spełnić swój erotyczny i niemoralny kaprys sprzed lat. Chce mianowicie spędzić szaloną i upojną noc z niepełnoletnią dziewicą. Ta niecodzienna zachcianka wprowadza w jego nudne, szare, ustabilizowane emeryckie życie niepokój. Niepokój, który okazuje się jego pierwszą i ostatnią młodzieńczą miłością.
Kontrowersje i adaptacje Utwór Márqueza wzbudził liczne kontrowersje. Autora oskarżano o promowanie pedofilii i gloryfikowanie nieletniej prostytucji. O ile związek 90-letniego starca z 14-latką na kartach książki został jeszcze w miarę dopuszczony, o tyle adaptacja filmowa noweli napotkała szereg problemów i wzbudziła protesty. Film Rzecz o mych smutnych dziwkach ostatecznie zrealizowano w 2011 roku w Meksyku, reżyserem był sędziwy Duńczyk Henning Carlsen, a za scenariusz odpowiadał Jean-Claude Carrière.
Motywy zaczerpnięte z noweli Márqueza stały się również inspiracją dla australijskiego dramatu filmowego Śpiąca piękność (2011) w reżyserii Julii Leigh.
Przypisy
Kategoria:Kolumbijskie utwory literackie Kategoria:Twórczość Gabriela Garcii Marqueza Kategoria:Utwory literackie z 2004 Kategoria:Utwory, których akcja toczy się w Kolumbii