Teofil Okunewski, także Teofil OkuniewskiTutaj wymieniony jako Okoniewski, zob. Z wiecu ruskiego w Kołomyi. Dodatek do „Kurjera Lwowskiego” Nr 276, s. 1, 4 października 1886., ukr. Теофіль Окуневський (ur. 7 grudnia 1858 w RadowcachIhor Czornowoł: 199 депутатів Галицького сейму. Lwów: Тріада плюс 2010, s. 164. . I. Czornowoł: Okunewśkyj Teofił. [W:] Encykłopedija istoriji Ukrajiny. Redkol.: W. A. Smolij (hołowa) ta in., PAN Ukrajiny, instytut istoriji Ukrajiny. T. 7 : Мл — О. Kijów: Wyd. Naukowa dumka, 2009, s. 560. . lub Jaworowie, zm. 19 lipca 1937 w Horodence) – ukraiński polityk, prawnik, współzałożyciel Ukraińskiej Partii Narodowo-Demokratycznej, poseł do Sejmu Krajowego Galicji (1899–1900 і 1913–1914) i do Reichsratu Przedlitawii (1897–1900 і 1907–1918). Działacz „Proswity”.
Życiorys Jego dziadek, ksiądz greckokatolicki Danyło Adam Okunewski (zm. 1848), był proboszczem we wsi BełełujaIrena Knysz: Смолоскип у темряві. Наталія Кобринська й український жіночий рух / przedmowa Ołeny Kysiłewskiej. Winnipeg : Новий Шлях, 1957, s. 9. . Ojciec Teofila też został księdzem greckokatolickim (m.in. we wsi JaworówIhor Czornowoł: 199 депутатів Галицького сейму, s. 165.).
Po ukończeniu wydziału prawa na Uniwersytecie Wiedeńskim (1885) prowadził prywatną praktykę adwokacką w Horodence. Był m.in. obrońcą Myrosława Siczynskiego. Współzałożyciel Ukraińskiej Partii Radykalnej (1890) i Ukraińskiej Partii Narodowo-Demokratycznej (1899).
W marcu 1897 kandydował na posła na wyborach do Rady Państwa IX kadencji w Wiedniu z kurii wiejskiej w okręgu wyborczym Kołomyja–Śniatyn–Kossów oraz zwyciężył kandydata ruskiego (ukraińskiego) Jurka Sandulaka, otrzymawszy 300 głosów wyborców z 559Wynik wyborów do Rady Państwa w Galicji. „Dziennik Krakowski”. 363, s. 2, 18 marca 1897..
W 1901 bez powodzenia kandydował na posła do Sejmu Krajowego Galicji we Lwowie VII kadencji z IV kurii (gmin wiejskich) w okręgu wyborczym Horodenka, gdy zwyciężył go dotychczasowy poseł Antoni TeodorowiczWybory z gmin wiejskich. „Kurier Lwowski”. 246, s. 4, 6 września 1901..
Po rezygnacji posła dr. Jana WalewskiegoWybór do Rady Państwa. „Kurjer Stanisławowski”. 1040, s. 1, 27 sierpnia 1905., członka Izby deputowanych austriackiej Rada Państwa (Reichsratu)Wybory do Rady Państwa. „Kurjer Stanisławowski”. 1042, s. 1, 10 września 1905. 21 sierpnia 1905 odbyło się zgromadzenie mężów zaufania ruskiej (ukraińskiej) organizacji narodowej powiatu stanisławowskiego, w wyniku którego uchwalono zaproponować przedstawicielom innych powiatów wchodzących w skład okręgu wyborczego z kurii powszechnej Nr 13 Stanisławów–Buczacz–Rohatyn–Tłumacz–Podhajce jako kandydata na posła dr. Teofila Okunewskiego. Ruska organizacja narodowa powiatu stanisławowskiego zwołała na 29 augusta 1905 naradę mężów zaufania wszystkich wchodzących w skład okręgu wyborczego Stanisławów–Buczacz–Rohatyn–Tłumacz–Podhajce, podczas której znaczną większością głosów wbrew przedstawicielom duchowieństwa i inteligencji uchwalono kandydaturę Wiaczesława Budzynowskiego, redaktora radykalnego ludowego pisma „Swoboda”. Jednak ostateczną decyzję w tej sprawie powziął ruski Narodny komitetWybór do Rady Państwa. „Kurjer Stanisławowski”. 1041, s. 1, 27 sierpnia 1905., który wyznaczył kandydatem T. OkunewskiegoWybory do Rady Państwa. „Kurjer Stanisławowski”. 1044, 24 września 1905, s. 1..
23–26 października 1905 odbyły się prawybory z III i IV sekcji miasta StanisławowaWybór posła. „Kurjer Stanisławowski”. 1050. s. 1, 15 października 1905.. Jesienią 1905 (głosowanie odbyło się 31 października) Hieronim Wierzchowski (radca sądowy, naczelnik sądu powiatowego w HaliczuWybory do Rady Państwa. „Kurjer Stanisławowski”. 1047. s. 1, 15 października 1905.) zwyciężył Teofila Okunewskiego, wyznaczonego kandydatem przez ruski szerszy komitet narodowy z V kurii, gdy został wybrany posłem do Rady Państwa w WiedniuZwycięstwo. „Kurjer Stanisławowski”, 1050. s. 1, 5 listopada 1905. z kurii powszechnej w okręgu wyborczym Nr 13 Stanisławów–Tłumacz–Buczacz–Rohatyn–Podhajce. Dziennikarz czasopisma „Kurjer Stanisławowski” zarzucił Okunewskiemu nienawiść ku PolakomKronica. Wiec ruski. „Kurjer Stanisławowski”. 1050, s. 2, 5 listopada 1905..
W czasie istnienia Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej komisarz powiatu horodeńskiego i członek prezydium Ukraińskiej Rady Narodowej. W II Rzeczypospolitej adwokat.
Przypisy
Bibliografia Stanisław Grodziski: Sejm Krajowy Galicyjski 1861-1914. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 1993. . Wykaz Członków i Posłów Sejmu Krajowego Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na VI. peryod w roku 1892. Lwów, 1892. Okunewśkyj Teofił. [W:] Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko. Lwów: Wyd. Lvivskyi derzhavnyi universytet im. Ivana Franka i Wydawnyctwo Heneza, 1999. . Nekrologia. „Diło”. 161, s. 5–6, 25 lipca 1937. W. Melnyk. Teofił Okunewśkyj — posoł do Hałyćkoho sejmu (1889—1900 рр.)
Kategoria:Austriaccy politycy Kategoria:Członkowie Ukraińskiej Rady Narodowej w latach 1918–1919 Kategoria:Działacze „Proswity” Kategoria:Galicyjscy adwokaci Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu IX kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu XI kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu XII kadencji Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji VI kadencji Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji VII kadencji Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji X kadencji Kategoria:Ukraińscy adwokaci Kategoria:Ukraińscy posłowie do Rady Państwa w Wiedniu Kategoria:Urodzeni w 1858 Kategoria:Zmarli w 1937