Prawo Moseleya – empiryczne prawo fizyczne mówiące, że pierwiastki kwadratowe z częstotliwości linii widm rentgenowskiego pierwiastków chemicznych różniących się liczbą atomową Z układają się na linii prostej:
gdzie: – częstość promieniowania rentgenowskiego, – długość fali promieniowania, – częstotliwość promieniowania, gdzie prędkość światła, – ładunek jądra (liczba atomowa), – stałe dla danej linii widmowej.
Prawo powyższe zostało sformułowane w 1913 roku przez Henry’ego Moseleya.
Można je też zapisać dla częstotliwości promieniowania jako notacja Siegbahna gdzie: stała Rydberga
lub dla energii kwantów promieniowania rentgenowskiego (odpowiada energii przejść elektronowych w atomie): gdzie: stała Rydberga,
gdzie: – stała Plancka,
Widma rentgenowskie pierwiastków chemicznych, tzw. widma charakterystyczne, układają się w charakterystyczne serie nazywane (seria odpowiada największej energii), których najbardziej energetyczne linie oznaczane są odpowiednio Dla serii Dla serii (w przybliżeniu)
Prawo Moseleya było wykorzystane do odkrycia „brakujących pierwiastków”, np. Hf prawie identyczny chemicznie z cyrkonem Zr został zidentyfikowany w 1923 roku dzięki swojemu widmu rentgenowskiemu przez Holendra Dirka Costera i Węgra György von Hevesy’ego.
Przypisy
Kategoria:Prawa i równania chemiczne Kategoria:Fizyka materii skondensowanej Kategoria:Prawa elektromagnetyczne