thumb|230px|Gminy w Finlandii, w których język szwedzki jest uznany za oficjalny: Biały: gminy jednojęzyczne – język fiński Jasnoniebieski: gminy z większością fińskojęzyczną Niebieski: gminy z większością szwedzkojęzyczną Ciemnoniebieski: gminy jednojęzyczne (92-94%) – język szwedzki thumb|230px|Flaga Finów szwedzkojęzycznych Fińska odmiana języka szwedzkiego (szw. finlandssvenska) – określenie grupy dialektów języka szwedzkiego używanych jako język ojczysty przez około 300 tysięcy Finów w niektórych regionach zachodniej i południowej Finlandii, w sumie około 5% ludności. Ogólnie rzecz biorąc, warianty te (pomijając dialekt z regionu Ostrobotni)Ethnologue report for language code: swe są zrozumiałe dla Szwedów. Normą literacką w Finlandii jest standardowy język szwedzki.
Historia Język szwedzki pełnił rolę jedynego oficjalnego języka na terenie Finlandii od XVI do XIX wieku. W 1863 roku język fiński uzyskał równy status i od tego momentu zaczął dominować w życiu publicznym. Szwedzkojęzyczne pozostały głównie peryferyjne tereny nadmorskie. W związku z urbanizacją duża część szwedzkojęzycznych Finów zamieszkuje również Helsinki i inne większe miasta.
Charakterystyka Częste zapożyczenia i kalki z języka fińskiego. Drobne, ale wyraźne różnice w wymowie niektórych fonemów. Nie występuje akcent toniczny typowy dla języka szwedzkiego i norweskiego, tak więc zarówno słowo anden /ˈandɛn/ („kaczka”) jak i anden /ˈandˌɛn/ („duch”) wymawiane są w Finlandii identycznie jako [ˈandɛn].
Oficjalny status Standardowy język szwedzki jest obok fińskiego oficjalnym językiem na terenie Finlandii.
Zobacz też obowiązek nauczania języka szwedzkiego w Finlandii szwedzkojęzyczna mniejszość w Finlandii
Przypisy
Linki zewnętrzne
Dane Ethnologue
Kategoria:Język szwedzki Kategoria:Kultura w Finlandii Kategoria:Odmiany terytorialne języków