Antoni Wąsik (ur. 24 lutego 1886 w Warszawie, zm. 19 maja 1956) – polski działacz socjalistyczny i związkowy. Zesłaniec syberyjski i więzień stalinowski. Ojciec działacza PPS na emigracji Stanisława Wąsika.
Życiorys Urodził się 24 lutego 1886 w Warszawie, w rodzinie Teodora i Teofili z Waśkiewiczów. Od 1904 członek Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1905 jako uczeń organizował strajk szkolny w Gimnazjum Praskim w Warszawie. Skazany na zesłanie na Syberię, na którym przebywał od 1907 do 1911. W Tobolsku zdał egzamin maturalnyMaria Wiśniewska, Władysławiacy, „Kronika Warszawy” 2/2008.. Od 1911 pracował w Odessie, m.in. jako sekretarz Rady Zjazdów Przedstawicieli Przemysłu i Handlu Południowej Rosji, sekretarz następnie wiceprzewodniczący Rady do Spraw Obrony Państwa na okręg odeski. W okresie I wojny światowej działał w PPS Lewicy w Odessie. Uczestnik rewolucji lutowej 1917, został wybrany członkiem rady miejskiej w OdessieTadeusz Jabłoński, W Związku Robotników Przemysłu Spożywczego w Polsce, [w:] PPS. Wspomnienia z lat 1918–1939, Tom 1, Warszawa 1987, s. 269–270.. Powrócił do kraju w lutym 1923. W okresie międzywojennym działacz PPS, członek komitetu dzielnicowego Praga, po 1928 członek i wiceprzewodniczący okręgowego komitetu robotniczego PPS w Warszawie. Członek Rady Naczelnej PPS od 1928 do 1934 oraz od 1937.
Działacz związkowy, sekretarz generalny Związku Robotników Przemysłu Spożywczego w Polsce, a od 1929 do 1937 jednocześnie przewodniczący związkuTadeusz Jabłoński, W Związku Robotników Przemysłu Spożywczego w Polsce, op cit. s. 270.. Od 1929 do 1939 członek Wydziału Wykonawczego Komisji Centralnej Związków Zawodowych. W 1938 był członkiem Rady Nadzorczej Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. W okresie 1939–1945 członek PPS-WRN, kierował Komitetem ds.związków zawodowych. Od 1945 r. współpracownik Kazimierza Pużaka. 6 lipca 1946 został aresztowany pod zarzutami współpracy z oddziałami zbrojnymi Mariana Bernaciaka „Orlika”. Wiceminister bezpieczeństwa Henryk Wachowicz (członek „lubelskiej” PPS) korzystając z nieobecności ministra Stanisława Radkiewicza wypuścił Wąsika z więzienia. Po kilku godzinach Radkiewicz uchylił tę decyzję ponownie aresztując WąsikaW wyniku tej decyzji Wachowicz złożył dymisję z funkcji wiceministra MBP.. W październiku 1946, Wąsik został skazany przez Najwyższy Sąd Wojskowy na 6 lat więzienia. W kwietniu 1948 na polecenie gen. Romana Romkowskiego oraz płk. Józefa Różańskiego został zwolniony z więzienia „ze względu na zły stan zdrowia”Zygmunt Woźniczka, Procesy polityczne działaczy PPS-WRN w latach 1946–1948, [w:] Rok 1948. Nadzieje i złudzenia polskich socjalistów, Pod red. Marii E.Ożóg, Rzeszów 2000, s. 49–50..
Zmarł 19 maja 1956. Pochowani na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 112H-2-24).
Odznaczenia Medal Niepodległości (16 marca 1937) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej-Lewica (1906–1918) Kategoria:Członkowie PPS-WRN Kategoria:Działacze Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Polscy zesłańcy na Sybir Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim Kategoria:Polscy związkowcy Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Zmarli w 1956 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie