Język aceh (bahsa Acèh / Aceh, بهسا اچيه) – język austronezyjski używany w indonezyjskiej prowincji Aceh na wyspie Sumatra. Posługują się nim Aczinowie. Według danych z 2000 roku ma 3,5 mln użytkowników.
Często zaliczany do języków czamskich; niemniej według bardziej konserwatywnej klasyfikacji stanowi gałąź siostrzaną wobec tych języków.
Ma rozwinięte piśmiennictwo. Współcześnie do zapisu tego języka służy alfabet łaciński, natomiast w przeszłości stosowano zmodyfikowany alfabet arabski, zwany jawi. Pierwsze materiały nt. języka aceh, które stworzył K.F.H. van Langen, ukazały się w 1889 r. (gramatyka, podręcznik i słownik). Kolejne opracowanie poświęcone jego gramatyce sporządził Snouck Hurgronje (1900), który zaproponował też wczesną wersję ortografii łacińskiej.
Odnotowano redukcję przekazu międzypokoleniowego i dominację języka narodowego, nie tylko w sferach życia publicznego, lecz także w kontaktach domowych. Aceh jest w dużej mierze wypierany przez język indonezyjski, zwłaszcza na obszarach miejskich.
Przypisy
Kategoria:Języki austronezyjskie Kategoria:Języki zagrożone w Indonezji