Albrecht I (ur. ok. 1175, zm. 26 czerwca lub 8 listopada 1261) – książę Saksonii od 1212, arcymarszałek i elektor Rzeszy z dynastii askańskiej.
Życiorys Był synem księcia saskiego Bernarda III oraz Judyty (Jutty), córki księcia polskiego Mieszka III StaregoO. Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895, s. 197.. Objął tron saski po śmierci ojca w 1212. Długo spierał się z królem duńskim Waldemara II Zwycięskiego o tereny nad dolną Łabą – rozstrzygnięcie tego konfliktu przyniosła dopiero porażka Waldemara w bitwie pod Bornhöved w 1227, w której Albrecht brał udział wraz z innymi książętami Rzeszy (wówczas uzyskał Lauenburg i Ratzeburg).
Popierał cesarza Ottona IV brunszwickiego, a po jego śmierci w 1218 przyłączył się do stronnictwa Hohenstaufów. W 1220 uzyskał oficjalne potwierdzenie godności elektorskiej dla siebie i swoich następców. Z czasem starał się coraz bardziej utrzymywać neutralność w konfliktach wewnątrzniemieckich, m.in. nie angażował się w spór między Hohenstaufami a swoim szwagrem, Henrykiem Raspe.
Był trzykrotnie żonaty: od 1222 z Agnieszką (zm. 1226), córką księcia austriackiego Leopolda VI, od 1229 lub 1230 z Agnieszką (zm. przed 1247), córką landgrafa Turyngii Hermana I, od 1247 lub 1248 z Heleną (zm. 1273), córką księcia Brunszwiku Ottona I. Doczekał się licznych dzieci, wśród nich byli m.in. synowie Jan i Albrecht, którzy po jego śmierci podzielili Saksonię między siebie i dali początek dwóm liniom saskim dynastii askańskiej, oraz córki Jutta, żona króla duńskiego Eryka IV i Helena, żona księcia wrocławskiego Henryka III Białego.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dynastia askańska Kategoria:Książęta Saksonii Kategoria:Zmarli w 1261 Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Hrabiowie Ratzeburga