Stanisław Matuszczak, ps. Młot, Henri, Harry (ur. 22 września 1897 w Fabianowie, pow. jarocińskim, zm. 28 października 1955 we Wrocławiu) – działacz komunistyczny, uczestnik wojny domowej w Hiszpanii, członek francuskiego ruchu oporu.
Życiorys Syn Jana, górnika, i Urszuli z d. Łącznej. Od 1913 pracował w kopalni węgla w Eickel (Westfalia). W 1915, zagrożony służbą w niemieckim wojsku, uciekł do Holandii, gdzie pracował krótko w kopalni „Laura” w Eigelshofen. Stamtąd przedostał się do Francji i zgłosił się ochotniczo do francuskiego wojska. Po utworzeniu Armii Polskiej gen. Józefa Hallera został do niej przydzielony i wraz z nią powrócił do Polski. W stopniu starszego sierżanta był instruktorem łączności w oficerskiej szkole łączności w Zgierzu. Po zdemobilizowaniu w 1921 wyjechał do Francji, do pracy w kopalni. Mieszkał w Libercourt w departamencie Pas-de-Calais. Działacz lewicowych związków zawodowych we Francji (CGTU) oraz Międzynarodówki Związków Zawodowych (Profinternu). Członek sekretariatu Komitetu Okręgowego Francuskiej Partii Komunistycznej (FPK) Departamentu Nord, odpowiedzialny za obcojęzyczne grupy FPK. 1927–1928 kierownik sekretariatu centralnego Polskich Grup FPK.
1928–1931 studiował w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej w Moskwie, następnie pracownik Biura Wykonawczego Czerwonej Międzynarodówki Związków ZawodowychPolacy w wojnie hiszpańskiej, 1936–1939, Wojskowy Instytut Historyczny, 1963, s. 87.. Brał udział jako ochotnik w wojnie domowej w Hiszpanii. Był w grupie 36-ciu pierwszych ochotników, którzy 8 września 1936 utworzyli kompanię ciężkich karabinów maszynowych. Po sformowaniu batalionu im. Jarosława Dąbrowskiego został jego komisarzem politycznymLech Wyszczelski, Dąbrowszczacy, Książka i Wiedza, 1986, s. 26., a następnie został komisarzem Brygady im. J. Dąbrowskiego. Po rozwiązaniu KPP odwołany z funkcji komisarza wysłany na wypoczynek do szpitala w Benicasim, a potem do Francji (do brygady już nie wrócił).
W latach II wojny światowej uczestniczył w belgijskim, komunistycznym ruchu oporu. Po wojnie członek PPR oraz PZPR w Egzekutywie Komitetu Wojewódzkiego (KW) PZPR we Wrocławiu. Przewodniczący Okręgowej Rady Związków ZawodowychBiblioteka Wrocławska - Tom 17 - 1982, s. 169..
Awansowany do stopnia pułkownika „w uznaniu bohaterskich zasług ochotników polskich w bojach z niemieckim faszyzmem na polach Hiszpanii w 1936–1939 r. o Polskę Demokratyczną”..
Zmarł we Wrocławiu. Został pochowany 31 października 1955 na Cmentarzu Osobowickim (pole 42-2 od Alei Głównej-37).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie, 29 października 1955) „za zasługi w pracy politycznej i społecznej”. Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari (16 lipca 1946)
Przypisy
Bibliografia Biblioteka Wrocławska - Tom 17 - 1982, s. 169.
Kategoria:Członkowie Komitetu Wojewódzkiego PZPR we Wrocławiu Kategoria:Działacze Francuskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu Kategoria:Polacy – członkowie francuskiego ruchu oporu Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy robotnicy Kategoria:Polscy związkowcy Kategoria:Polscy żołnierze Brygad Międzynarodowych Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1955