Mistrzostwa świata w snookerze 2010 () – odbyły się w dniach 17 kwietnia – 3 maja 2010 w Crucible Theatre w Sheffield. Były szóstym, ostatnim, turniejem rankingowym sezonu snookerowego 2009/2010.

Mecze kwalifikacyjne zostały rozegrane w dniach 24 lutego – 9 marca 2010 w English Institute of Sport w Sheffield.

Obrońcą tytułu mistrzowskiego był John Higgins, który przegrał w meczu drugiej rundy ze Steve’em Davisem 11:13.

Mistrzostwo świata zdobył Australijczyk Neil Robertson, który w finale pokonał Szkota Graeme’a Dotta 18:13. Robertson został w ten sposób drugim reprezentantem swojego kraju, który zdobył tytuł mistrza świata w snookerze.

W Polsce turniej transmitowały stacje komercyjne Eurosport i Eurosport 2.

Podstawowe informacje thumb|Crucible Theatre, miejsce rozgrywania turnieju Mistrzostwa te po raz 34. były rozgrywane w Crucible Theatre. Debiutantami w zawodach byli Tom Ford i Zhang Anda (obaj zawodnicy mający zarazem najniższe miejsca rankingowe ze wszystkich uczestników). W trakcie trwania turnieju zostało rozegranych 31 spotkań. Spośród startujących uczestników najwięcej tytułów mistrza świata miał na koncie Stephen Hendry (7); oprócz niego w zawodach brało udział siedmiu innych graczy, którzy w przeszłości zdobyli tytuł mistrza świata. W sezonie poprzedzającym te mistrzostwa świata rozegrano pięć turniejów rankingowych.

Organizacja turnieju Nagrody Nagrody pieniężne w turnieju. Nagroda Zwycięzca 250 000 £ Finalista 125 000 £ Półfinalista 52 000 £ Ćwierćfinalista 22 000 £ Ostatnia 16 14 000 £ Ostatnia 32 10 600 £ Ostatnia 48 7 400 £ Ostatnia 64 4 500 £ Najwyższy break w fazie telewizyjnej 10 000 £ Najwyższy break poza fazą telewizyjną 1 000 £ Break maksymalny w fazie telewizyjnej 147 000 £ Break maksymalny poza fazą telewizyjną 5 000 £ Łączna pula nagród 1 111 000 £

Punkty do rankingu Zwycięzca turnieju otrzymał: 10000 punktów rankingowych, Wicemistrz (runner up): 8000 punktów rankingowych, Półfinaliści: 6400 punktów rankingowych, Ćwierćfinaliści: 5000 punktów rankingowych, Ostatnia 16: 3800 punktów rankingowych, Ostatnia 32: 2800 punktów (w przypadku zawodników nierozstawionych) lub 1400 (w przypadku zawodników rozstawionych).

Punktowane były również poszczególne fazy kwalifikacji, przy czym jeżeli rozstawiony zawodnik (grający pierwszy mecz w eliminacjach) przegrywał spotkanie, wówczas dostawał połowę punktów przewidzianych za udział w danej fazie kwalifikacji. Punktacja prezentowała się następująco: Ostatnia 48: 2300 punktów rankingowych (1150 dla zawodnika rozstawionego), Ostatnia 64: 1800 punktów rankingowych (900), Ostatnia 80: 1300 punktów rankingowych (650), Ostatnia 96: 800 punktów rankingowych (400).

Bilety Bilety były rozprowadzane internetowo przez stronę www.sheffieldboxoffice.com. Przykładowo: cena wejściówki na sesję poranną i popołudniową meczu 1. rundy wynosiła 12 funtów, na sesję wieczorną zaś 17 funtów. Ceny wejściówek rosły wraz z kolejnymi fazami mistrzostw. Wstęp na jedną sesję meczu finałowego kosztował 42 funty, na ostatnią sesję turnieju (4 sesję meczu finałowego) zaś – 55 funtów.

Wydarzenia związane z turniejem Najwięcej breaków stupunktowych (pięć) w kwalifikacjach do Mistrzostw świata 2010 wbił Chińczyk Zhang Anda – debiutant snookerowych mistrzostw świata. Sędziowie Jan Verhaas oraz Terry Camilleri nie dotarli na rozpoczęcie turnieju w związku z wstrzymaniem ruchu lotniczego w Europie, wskutek wybuchu wulkanu Eyjafjöll na Islandii. Mark Allen w dziewiątym framie meczu I rundy z Tomem Fordem nieskutecznie atakował breaka maksymalnego 147 punktów. Podejście zakończył przy 122 punktach, po uzyskaniu pozycji snooker na zielonej bili. 24 kwietnia, podczas trzeciej sesji meczu ze Steve’em Davisem, trzykrotny mistrz świata John Higgins wbił setnego breaka stupunktowego w historii swoich występów w Crucible Theatre na mistrzostwach świata. W wieku 52 lat Steve Davis został najstarszym ćwierćfinalistą mistrzostw świata od 1983 roku, gdy mający wówczas 53 lata Eddie Charlton przegrał z tym samym Steve’em Davisem 5:13. Neil Robertson w meczu II rundy z Martinem Gouldem doprowadził ze stanu 5:11 do zwycięstwa 13:12, co wydarzyło się dopiero po raz drugi w historii Crucible w meczu do 13. wygranych partii. Poprzednio takie wydarzenie miało miejsce w 2007 roku, gdy w ćwierćfinale Shaun Murphy pokonał Matthew Stevensa 13:12. Podczas turnieju miał miejsce finał inicjatywy „Future Star”. Polegała ona na wyłonieniu młodego gracza, który byłby następcą Ronnie O’Sullivana. Przed turniejem w Crucible, za pomocą ogólnonarodowych selekcji wyłoniono finałową ósemkę młodych talentów, spośród których O’Sullivan wybrał zwycięzcę. Osoba ta otrzymała czek w wysokości 5 tysięcy funtów. Będzie również szkolona przez O’Sullivana. Wybrany został 16-letni Joel Walker. Dennis Taylor i Steve Davis rozegrali okolicznościowego frame’a z okazji 25. rocznicy finału mistrzostw świata z 1985 roku. Wówczas wygrał Taylor 18:17, a mecz rozstrzygał się na czarnej bili. Po raz pierwszy w historii mistrzostw świata rozgrywanych w Crucible najwyższym breakiem okazał się wynik 146 punktów. Po raz piąty w historii mistrzostw świata w Crucible, najwyższy break turnieju został osiągnięty przez dwóch zawodników, ostatni taki przypadek miał miejsce w 2008 roku, wówczas najwyższym breakiem turnieju był break maksymalny, wbity przez R. O’Sullivana i A. Cartera. Neil Robertson został czwartym Australijczykiem, który awansował do finału mistrzostw świata (pierwszym od 1975 roku, gdy Eddie Charlton przegrał z Rayem Reardonem 30:31). Zdobywając tytuł mistrzowski, Robertson dołączył do Horace’a Lindruma, który jako jedyny Australijczyk mógł wcześniej świętować taki sukces (1952). Równocześnie Robertson został drugim zawodnikiem spoza Wysp Brytyjskich, który zdobył mistrzostwo w datowanej od 1977 roku historii turnieju rozgrywanego w Crucible Theatre (jedynym do tej pory był Cliff Thorburn w 1980 roku). Neil Robertson został także drugim leworęcznym mistrzem świata w snookerze (pierwszym był Mark J. Williams). Finał rozegrany pomiędzy Graeme’em Dottem i Neilem Robertsonem był pierwszym finałem mistrzostw świata od 2003 roku, w którym nie brał udziału zawodnik angielski.

Sędziowie

Zawodnicy Zawodnicy rozstawieni W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Następne 15 miejsc zostało obsadzonych według kolejności na liście rankingowej na sezon 2009/2010. W nawiasie podano osiągniętą przez zawodnika fazę mistrzostw.

Zawodnicy nierozstawieni Poniżsi zawodnicy uzyskali awans do mistrzostw świata poprzez udział w kwalifikacjach (w nawiasie numer zajmowany na liście rankingowej), [w nawiasie kwadratowym podano osiągniętą przez zawodnika fazę mistrzostw]:

Przebieg turnieju Runda 1 J. Higgins – B. Hawkins thumb|John Higgins – obrońca tytułu (wyeliminowany w 2. rundzie turnieju) Mecz ten w całości był rozgrywany 17 kwietnia (w sesji porannej i wieczornej). Z pierwszej sesji zwycięsko wyszedł Barry Hawkins, prowadząc 5:4 (do regulaminowej przerwy w sesji prowadził 3:1) i wbijając wysokie breaki – 51, 69, 51, 84 i 58 punktów. Odpowiedzią na taką grę Hawkinsa był zaledwie jeden wysoki break Higginsa – 52 punkty w 9. partii spotkania.

W drugiej sesji, rozegranej wieczorem tego samego dnia, pierwsze cztery frame’y wygrał Higgins wbijając w jednym z nich 121 punktów w breaku, doprowadzając do przewagi 8:5. Hawkins zdołał odpowiedzieć zaledwie jedną partią, jednak ostatecznie w meczu zwyciężył Higgins 10:6, wbijając po drodze wysoki, 114-punktowy break. To także Szkot jest autorem najwyższego breaka w spotkaniu – 121 punktów w 11. partii spotkania.

Wyniki meczu: Sesja I: 77-30, 1-101(51), 0-70(69), 24-90(51), 83-8, 69-0, 0-84(84), 52-64(58), 96(52)-1 Sesja II: 70(63)-25, 121(121)-0, 65-23, 75(67)-18, 41-63, 114(114)-0, 73-1.

M. Allen – T. Ford Rozpoczęcie meczu miało miejsce w sesji porannej 1 dnia zawodów – 17 kwietnia. Pierwsze 7 partii wygrał Mark Allen, jego przeciwnik – Tom Ford – zdołał odpowiedzieć jednym frame’em. W ostatniej odsłonie sesji zwyciężył ponownie Allen, ustalając wynik na 8:1.

W drugiej sesji pojedynku (porannej, 18 kwietnia) Tom Ford zaczął odrabiać straty. Z wyniku 8-1 zdołał dojść do rezultatu 8-3, w tym wbijając kolejno breaki w wysokości 77 i 71. Trzecią partię sesji wygrał Mark Allen, również w tym frejmie obydwaj zawodnicy zdołali wbić breaki powyżej 30 punktów. Ostatnią partię przed przerwą wygrał Tom Ford dzięki podejściu, w którym wbił 58 punktów. Pierwszą partię po przerwie, i jak się okazało, ostatnią w meczu, wygrał Mark Allen, uzyskując w podejściu 72 punkty. Dzięki temu ustalił wynik meczu na 10-4 i awansował do drugiej rundy.

Wyniki meczu: Sesja I: 67(66)-59(59), 89(57)-0, 64(39)-35(31), 71(51)-64(36), 62-8, 86(86)-6, 67-39(38), 6-110(107), 122(122)-0 Sesja II: 8-117(77), 36(36)-72(71), 75(32)-38(38), 6-67(58), 72(72)-48(33).

J. Perry – M. Holt Mecz rozpoczął się w sesji popołudniowej 17 kwietnia. Do przerwy sesji prowadził Joe Perry 3:1, który również wygrał całą sesję 7:2. W drugim framie Holt uzyskał najwyższego breaka całego meczu (112 punktów), ale kluczowymi okazały się partie czwarta i piąta, które Perry wygrał na ostatniej, czarnej bili.

Mecz zakończył się w sesji wieczornej 18 kwietnia. Perry, półfinalista mistrzostw świata z 2008 roku, kontrolował przebieg wydarzeń i wygrał trzy z pięciu partii tej sesji i ostatecznie mecz zakończył się wynikiem 10:4. Perry tylko w trzech frame’ach uzyskał breaki powyżej 60 punktów (najwyższy 64) i pod tym względem zaprezentował się najsłabiej spośród dotychczasowych triumfatorów I rundy.

Wyniki meczu: Sesja I: 67-57(42), 18-112(112), 71-36, 72(37,31)-62(62), 65(64)-64(64), 62(62)-1, 11-59(47), 72(34)-38, 73(55)-8 Sesja II: 69(60)-19, 3-79(56), 56(32)-63(54), 67(46)-44(39), 57-44(44).

S. Hendry – Zhang A. Mecz rozpoczął się w sesji popołudniowej 17 kwietnia. Stephen Hendry wygrał pierwsze wszystkie partie przed przerwą w sesji, doprowadzając do wyniku 4:0. Po wznowieniu gry Zhang Anda zdołał jednak odrobić 3 frame’y, a ostatecznie pierwsza sesja zakończyła się nieznaczną (5:4) przewagą Hendry’ego.

Po wznowieniu gry, w sesji wieczornej 18 kwietnia, Stephen Hendry stopniowo zwiększał swoją przewagę nad Chińczykiem, dzięki czemu wyszedł na dwuframe’owe prowadzenie – 7:5. Od tego stanu meczu cztery kolejne partie wygrał jednak Zhang Anda. Przy tymże prowadzeniu (9:7) Anda podjął się próby ataku na breaka maksymalnego, która zakończyła się na czarnej po czwartej czerwonej. Partię tę zakończył Hendry odrabiając część strat. Od stanu 9:8 dla Chińczyka, Hendry wbił jeszcze dwa przyzwoite breaki – 52, i 55 punktów, zapewniając sobie zwycięstwo w całym spotkaniu 10:9.

Wyniki meczu: Sesja I: 71(60)-19, 61-48(48), 74(73)-1, 71-4, 0-83(83), 39(39)-70(69), 1-81(64), 21-60(46) Sesja II: 50(38)-97(86), 93(65)-0, 61-1, 65(38)-77(35), 9-77(41), 0-124(76), 6-97(49), 89(89)-25, 94(52)-6, 89(55)-4.

M. Selby – K. Doherty Mecz rozpoczął się w sesji wieczornej 17 kwietnia. Rozegrano wówczas 9 frejmów. Do przerwy wynik wynosił 2-2. W pierwszej partii górą był Ken Doherty, który wbił breaka w wysokości 40 punktów. Drugą partię zdominował Mark Selby, który w jednym podejściu wbił 103 punkty. W partii trzeciej widzieliśmy dużo gry taktycznej. Ostatecznie wygrał ją Ken Doherty. W tej partii nie padł żaden znaczący break. W partii czwartej znów padł 100-punktowy break Marka Selby’ego. Uzyskał wynik 106 punktów w jednym podejściu. Po przerwie Ken Doherty zdołał wygrać tylko jednego frejma. Dokonał tego w siódmej partii, nie padł w niej żaden wyższy break. Pozostałe partie wygrał Mark Selby kolejno uzyskując breaki: 90, 60, 46, 70.