Fanfare for the Warriors – studyjny jazzowy albumu Art Ensemble of Chicago nagrany we wrześniu 1973 i wydany w tym samym roku przez firmę Atlantic.
Historia i charakter albumu Album ten był pierwszą studyjną płytą nagraną dla firmy Atlantic, z którą zespół podpisał kontrakt w 1972 r., ale zerwał go w 1974 r., gdyż zamierzał otworzyć swoją własną firmę nagrywającą. Następny ich album – Kabalaba – został już wydany przez ich firmę płytową AECO i został nagrany podczas ich koncertu na Montreux Jazz Festival w 1974 r.
Sesje trwały 3 dni i album został nagrany w dniach od 6 do 8 września 1973 r. Po raz pierwszy do nagrania płyty zespół dobrał muzyka-gościa – był nim pianista Muhal Richard Abrams z Experimental Band, który w początkach działalności AEC był ich mentorem i protektorem.
Jak zwykle – album ten zawiera partie instrumentalne i wokalne. Najważniejszą partią wokalną jest recytacja przez Josepha Jarmana mitolgicznego poematu, którego bohaterem jest OdwallaPoemat ten zainspirował producenta soków owocowych z Santa Cruz w Kalifornii do nazwania jego firmy – www.odwallazone.com, w utworze "Illistrum" Favorsa. Kompozycja ta jest także przykładem połączenia pianistycznej techniki Abramsa z perkusyjnymi partiami w wykonaniu AEC.
"Barnyard Scuffel Shuffel" Bowiego rozwija się dość specyficznie, bo poprzez freejazzową formę dochodzi do freebopu, aby ustalić się w zbliżonej do bluesa partii końcowej, co może być wyrażeniem szacunku dla tradycji.
"Nonaah" Mitchella eksploatuje technikę staccato, najpierw w opozycji, a następnie unisono. Na tym tle Mitchell wykonuje swoje sola saksofonowe ale wykorzystuje także kwartet saksofonowy, kwartet smyczkowy i orkiestrę.
"Fanfare for the Warriors" – tytułowy utwór albumu, a więc traktowany jako główny, jest kompozycją Jarmana. Kompozycja ta rozpoczyna się przyjemną melodią, aby dojść do dzikiego i niezwykle gwałtownego sola saksofonowego, którego można by oczekiwać od Sandersa lub Petera Brötzmanna.
"What's to Say" Jarmana lekko nawiązuje do brzmienia muzyki Karaibów, składając także hołd ostatniemu okresowi twórczości Johna Coltrane'a.
"Tnoona" Mitchella odzwierciedla jego zainteresowanie współczesną techniką kompozytorską z kręgu tzw. muzyki poważnej.
"The Key" Mitchella jest lirycznym i nostalgicznym utworem, nie pozbawionym jednak pewnego sardonicznego tonu, zwłaszcza słyszalnego w partii wokalnej tej krótkiej kompozycji.
Po nagraniu tego albumu zespół praktycznie zniknął na pięć lat. Pojawił się dopiero w 1979 r. z albumem Nice Guys nagranym dla firmy ECM. Była to pierwsza z czterech płyt nagranych dla tej firmy.
Muzycy Lester Bowie – trąbka, skrzydłówka Roscoe Mitchell – saksofony sopranowy, altowy i piccolo; saksofon basowy (1) Joseph Jarman – saksofony altowy, tenorowy i flet; recytacja "Illistrium" Malachi Favors Maghostut – kontrabas Famoudou Don Moye – instrumenty perkusyjne Muhal Richard Abrams – fortepian "Illistrium" – gongi, instrumenty perkusyjne i wokal w wykonaniu całego zespołu "The Key" – wokal w wykonaniu całego zespołu
Spis utworów
Opis płyty Producent (oryginał) – Michael Cuscuna Producenci (reedycja firmy KOCH Jazz) – Donald Elfman i Naomi Yoshii Data nagrań – 6–8 września 1973 Miejsce nagrania – Paragon Studios, Chicago, Illinois Inżynier nagrywający – Christian Sabold Mastering – Gene Paul Studio – DB Plus, Nowy Jork Inżynier Sonic Solution – Mark Fellows Ilustracja na okładce – Christian Piper/Pushpin Studio Projekt – Basil Pao Kierownictwo artystyczne – Bob Defrin Projekt wznowienia – Victoria Galinkin Czas – 38:34 Firma nagraniowa Atlantic (1973) USA Numer katalogowy – 1651 Wznowienie – 1998 KOCH Jazz USA Numer katalogowy – KOC-CD-8501
Przypisy
Bibliografia Wkładka do albumu George E. Lewis: A Power Stronger Than Itself. The AACM and American Experimental Music. The University of Chicago Pres: Chicago 2008. Str. 676
Linki zewnętrzne Okładka
Kategoria:Albumy jazzowe Kategoria:Albumy Art Ensemble of Chicago Kategoria:Albumy Atlantic Records Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1973