Srebrny Lew (wł. Leone d’argento) – nagroda przyznawana w różnych kategoriach na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. Przyznawana jest ona nieregularnie i w swojej historii była licznie modyfikowana. Do 1995 uchodziła za nagrodę dla filmu, który zajął drugie miejsce w konkursie głównym festiwalu (laureat pierwszego miejsca otrzymuje Złotego Lwa). W międzyczasie nagrody przyznawane były również za najlepszy debiut, film krótkometrażowy czy scenariusz. Obecnie regulamin festiwalu zaznacza, iż nagroda wędruje dla najlepszego reżysera danej edycji imprezy.
Laureaci Srebrnego Lwa 1953-1957 W latach 1953–1957 nagrodę przyznawano jako drugą nagrodę festiwalu − laureata wybierano pośród biorących udział w Konkursie Głównym o Złotego Lwa.
1953: Mały uciekinier (Little Fugitive) reż. Ray Ashley, Morris Engel oraz Ruth Orkin Moulin Rouge reż. John Huston Sadko reż. Aleksandr Ptuszko Teresa Raquin (Thérèse Raquin) reż. Marcel Carné Opowieści księżycowe (Ugetsu) reż. Kenji Mizoguchi Wałkonie (I vitelloni) reż. Federico Fellini 1954: Na nabrzeżach (On the Waterfront) reż. Elia Kazan Zarządca Sanshō (Sansho the Bailiff) reż. Kenji Mizoguchi Siedmiu samurajów (Seven Samurai) reż. Akira Kurosawa La strada reż. Federico Fellini 1955: Przyjaciółki (Le amiche) reż. Michelangelo Antonioni Wielki nóż (The Big Knife) reż. Robert Aldrich Dziecko potrzebuje miłości (Ciske de Rat) reż. Wolfgang Staudte Trzpiotka (The Cricket) reż. Samson Samsonow 1956: nagrody nie przyznano 1957: Białe noce (Le notti bianche) reż. Luchino Visconti
1958-1982 1958-1965: nagrody nie przyznawano 1966 – Chappaqua – Conrad Rooks 1967–1982: nagrody nie przyznawano
1983–1987 W latach 1983–1987 nagrodę przyznawano za najlepszy debiut reżyserski
1983: Rue cases nègres reż. Euzhan Palcy 1984: Sonatine reż. Micheline Lanctôt 1985: Dust reż. Marion Hänsel 1986: Król i jego film (A King and His Movie) reż. Carlos Sorin 1987: Niech żyje czcigodna pani! (Lunga vita alla signora!) scen. Ermanno Olmi (najlepszy scenariusz) Maurycy (Maurice) reż. James Ivory (najlepsza reżyseria)
1988–1994 W latach 1988–1994 nagrodę przyznawano filmowi lub kilku filmom nominowanym do Złotego Lwa
1988: Pejzaż we mgle (Topio stin omihli) reż. Teo Angelopoulos 1989: Wspomnienia z Żółtego Domu (Recordações da Casa Amarela) reż. João César Monteiro Śmierć herbacianego mistrza (Sen no Rikyu: Honkakubô ibun) reż. Kei Kumai (najlepsza reżyseria) 1990: nie przyznano 1991: Zawieście czerwone latarnie (Dà hóng denglong gaogao guà) reż. Zhang Yimou Fisher King (The Fisher King) reż. Terry Gilliam Nie słyszę już gitary (J'entends plus la guitare) reż. Philippe Garrel 1992: Hotel de lux reż. Dan Pița Szynka, szynka (Jamón, jamón) reż Bigas Luna Serce jak lód (Un coeur en hiver) reż. Claude Sautet 1993: Kosh ba kosh – Bachtijar Chudojnazarow 1994: Niebiańskie stworzenia (Heavenly Creatures) reż. Peter Jackson Mała Odessa (Little Odessa) reż. James Gray Byk (Il toro) reż. Carlo Mazzacurati 1995 – obecnie: nie przyznaje się nagród w tej formie
Srebrny Lew za najlepszy scenariusz Srebrnego Lwa w tej kategorii przyznano tylko raz, nagrodą główną festiwalu w tej dziedzinie jest Złota Osella. 1990: Sirup, scen. Helle Ryslinge
Srebrny Lew za najlepszy film krótkometrażowy 1996: O Tamaiti, reż. Sima Urale 1997–1998: nie przyznano 1999: Portret tonącego młodzieńca (Portrait of a Young Man Drowning), reż. Teboho Mahlatsi 2000: A Telephone Call for Genevieve Snow, reż. Peter Long 2001: Freunde, reż. Jan Krüger 2002: Clown, reż. Irina Evteeva 2003: Neft, reż. Murad Ibragimbekov 2004: Signe d’appartenance, reż. Kamel Cherif 2005: Xiaozhan, reż. Chien-ping Lin 2006: Comment on freine dans une descente?, reż. Alix Delaporte 2007: Dog Altogether, reż. Paddy Considine 2008-obecnie: nie przyznaje się nagród w tej kategorii
Srebrny Lew za najlepszy debiut 2006: Złote wrota (Nuovomondo), reż. Emanuele Crialese
Linki zewnętrzne Festiwal Filmowy w Wenecji w portalu IMDb.com Festiwal Filmowy w Wenecji w portalu filmweb.pl
Kategoria:Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Kategoria:Nagrody filmowe przyznawane we Włoszech