Pomocnicza Służba Kobiet (wł. Servizio Ausiliario Femminile) – ochotnicza pomocnicza formacja paramilitarna Sił Zbrojnych RSI pod koniec II wojny światowej.
Służba została powołana 18 kwietnia 1944 r. Liczyła ok. 6-7 tys. kobiet, w tym ok. 300 ze służby pomocniczej X Flotylli MAS. Pełniły one zadania pomocnicze w stosunku do poszczególnych jednostek wojskowych Sił Zbrojnych Włoskiej Republiki Socjalnej jako kucharki, sekretarki, pielęgniarki itp. Na czele Służby stanęła księżna gen. , zaś funkcję zastępcy pełniła Cesaria Pancheri. W skład Służby wchodziły sztab główny, biuro werbunkowe, biuro prasowo-propagandowe, służby administracyjne, grupa ochrony zdrowia, biuro obrony przeciwlotniczej, kurs oficerski. Poszczególne struktury terytorialne zostały rozmieszczone w Wenecji i Como. Członkinie Służby wypełniały także zadania sabotażowo-dywersyjne. Krótko po wyzwoleniu Włoch ok. 300 kobiet zostało zabitych, podczas gdy straty wojenne wyniosły jedynie 25 zabitych, 8 rannych i 7 zaginionych. Najsłynniejszą członkinią Służby była , która w lipcu 1944 r. została schwytana przez partyzantów i rozstrzelana. Miała umrzeć ze słowami na ustach wychwalającymi Benito Mussoliniego. Dostała od władz RSI Złoty Medal za Męstwo Wojskowe, będący odpowiednikiem Żelaznego Krzyża.
Linki zewnętrzne Historia Pomocniczej Służby Kobiet RSI (jęz. włoski)
Kategoria:Siły Zbrojne RSI