Drużynowy Puchar Świata na żużlu (ang. Speedway World Cup) – cykl zawodów żużlowych organizowanych pod patronatem Międzynarodowej Federacji Motocyklowej w latach 2001–2017, jako kontynuacja drużynowych mistrzostw świata, i ponownie, co trzy lata, od 2023 roku. Zawody wyłaniają najlepszą reprezentację narodową na świecie.
Turniej finałowy odbywa się podczas jednego tygodnia, zaś zwycięzca otrzymuje przechodnie trofeum im. Ove Fundina.
W latach 2018–2022 rozgrywane były mistrzostwa świata pod nazwą Speedway of Nations. Drużyny narodowe rywalizowały w formie par (w latach 2019–2021 z obowiązkowym startem rezerwowego), jednakże zwycięzcy otrzymywali tytuł Drużynowych Mistrzów Świata, taki sam, jak wcześniej zwycięzcy DPŚ.
W 2020 roku poinformowano, że drużynowy Puchar Świata będzie ponownie organizowany, co trzy lata, od 2023 roku, natomiast w pozostałych latach rozgrywany będzie turniej Speedway of Nations.
Historia Zasady wprowadzonego w 2001 roku Drużynowego Pucharu Świata zmieniają się praktycznie co roku. Celem cyklu jest wyłonienie najlepszej reprezentacji narodowej na żużlu.
2001–2003 W 2001 roku do pierwszej edycji DPŚ zgłosiło się 16 narodowych drużyn. Rozgrywki zostały podzielone na dwa etapy: kwalifikacje oraz część finałową, rozgrywaną na przestrzeni jednego tygodnia w formie systemu pucharowego, w całości na terytorium jednego kraju (na wzór piłkarskiego mundialu). W finałach udział brało 12 drużyn (8 rozstawionych + 4 z rund kwalifikacyjnych), podzielonych na 3 grupy po 4 drużyny w każdej, których zwycięzcy kwalifikowali się bezpośrednio do wielkiego finału. Drużyny z drugich miejsc oraz dwie najlepsze drużyny spośród tych, które zajęły trzecie miejsca, awansowały do barażu. Dwie najlepsze drużyny z tych zawodów uzupełniły stawkę finalistów. W wielkim finale pięć drużyn walczyło o medale. Składy wszystkich zespołów na poszczególne zawody składały się z 5 zawodników bez rezerwowych. Na każdy z turniejów danej drużynie przydzielany był stały kolor kasku, obowiązujący jej reprezentantów przez wszystkie biegi turnieju: czerwony, niebieski, biały lub żółty. Tabela biegowa składała się z 25 wyścigów, w których każdy z zawodników spotkał się po jednym razie z każdym przedstawicielem przeciwnych drużyn. W barażach oraz wielkich finałach w jednym biegu walczyło 5 zawodników (piąta drużyna w kaskach koloru zielonego). W przypadku, gdy jeden z zespołów tracił do prowadzącej drużyny 6 punktów w przypadku zawodów rozgrywanych w formule czwórmeczu lub 8 punktów w przypadku pięciomeczu, przysługiwało mu prawo do skorzystania z rezerwy taktycznej – za zawodnika przewidzianego do startu w danym biegu zgodnie z tabelą mógł pojechać dowolny inny żużlowiec, z zastrzeżeniem że mógł być użyty jako taka rezerwa tylko raz. W przypadku straty na poziomie 6 punktów (8 w turniejach z udziałem 5 zespołów) istniała również możliwość zastosowania złotej rezerwy taktycznej (tzw. Jokera). Każda z drużyn miała taką możliwość tylko raz w turnieju. Joker nie musiał być stosowany tylko i wyłącznie jako zmiennik innego zawodnika. Jako Joker mógł zostać zgłoszony również zawodnik, który powinien wystartować w wyścigu zgodnie z rozkładem w programie zawodów. Punkty zdobyte przez Jokera liczone były podwójnie i nie miał on już możliwości wystartowania jako zwykła rezerwa taktyczna. W 2002 roku do DPŚ zgłosiło się 14 drużyn. Wtedy to też system rozgrywek poddano niewielkiej modyfikacji. Tym razem zagwarantowany udział w finałach miało 10 drużyn z poprzedniego roku, a o pozostałe 2 wolne miejsca walka toczyła się w rundzie kwalifikacyjnej. W 2003 roku system rozgrywek nie zmienił się, a w mistrzostwach wzięło udział 15 narodowych drużyn.
2004–2012 Pierwsze istotne zmiany w systemie rozgrywania zawodów o DPŚ miały miejsce w 2004 roku. Do rozgrywek zgłosiło się wówczas 14 narodowych reprezentacji. W finałach, zamiast 12 drużyn, występowało odtąd 8 (6 najlepszych z DPŚ z 2003 + 2 z rund kwalifikacyjnych). Zrezygnowano też z rozgrywania biegów w pięcioosobowej obsadzie ze względu na dużą liczbę wypadków na torze. Finalistów podzielono na 2 grupy po 4 drużyny. Zwycięzcy tych grup awansowali bezpośrednio do wielkiego finału, a drużyny z miejsc drugich i trzecich walczyły w barażu o dwa pozostałe miejsca w wielkim finale. Zasady te nie uległy zmianom w następnych sezonach, jednak od 2005 roku odstąpiono od rozgrywania całego turnieju finałowego na terytorium jednego kraju, zachowując przy tym tygodniowy układ imprezy. Turnieje grupowe odbyły się wówczas w Szwecji i Anglii, a baraż i wielki finał w Polsce. W 2006 półfinały odbyły się w Polsce i Szwecji, a decydujące zawody w Wielkiej Brytanii. W 2007 półfinaliści ścigali się w Danii i Wielkiej Brytanii, natomiast o medale walczyli w Polsce. W sezonie tym wprowadzono ponadto drobną modyfikację w regulaminie – po raz pierwszy w historii DPŚ pojawiła się możliwość uzupełnienia składu drużyny o zawodnika rezerwowego, ale mógł on wyjechać na tor tylko w przypadku, gdy jeden z pozostałych żużlowców danego zespołu był niezdolny do dalszej jazdy. Z powodu licznych nadużyć, z przepisu tego zrezygnowano już w następnym roku. W 2008 półfinały odbyły się w Polsce i Anglii, a wielki finał w Danii. Z kolei w 2009 sytuacja wyglądała analogicznie jak w 2007, z tą różnicą, że angielski półfinał odbył się w Peterborough, a nie w Coventry. W 2010 roku po raz pierwszy reprezentacja Polski wywalczyła złoty medal DPŚ na obcej ziemi – dokonała tego w duńskim Vojens, a w pokonanym polu pozostawiła drużyny gospodarzy, Szwecji i Wielkiej Brytanii. W 2011 półfinały odbyły się w angielskim King’s Lynn i duńskim Vojens. Automatycznie awansowały z nich Polska i Dania, natomiast w barażu musiały walczyć Wielka Brytania, Rosja, Szwecja i Australia. Odpadły Czechy i Niemcy. Z barażu w Gorzowie Wielkopolskim ekipy Australii i Szwecji wywalczyły awans do finału, w którym po raz trzeci z rzędu najlepsza okazała się Polska, stając się jednocześnie pierwszą i jak dotychczas jedyną drużyną w historii DPŚ, która tego dokonała.
2012–2017, od 2023 Od sezonu 2012 Drużynowy Puchar Świata odbywał się według nowych zasad. W finałowym turnieju o trofeum Ove Fundina rywalizowało odtąd 9 reprezentacji, a nie jak miało to miejsce w poprzednich latach 8. Automatyczne miejsce w finale zagwarantowane miał gospodarz barażu i finału (w 2012 roku była to reprezentacja Szwecji), a oprócz nich o tytuł najlepszej drużyny na świecie rywalizowali zwycięzcy półfinałów oraz najlepszy zespół z barażu (a nie jak dotychczas 2 najlepsze). Dodatkowo liczebność składów każdej z drużyn okrojono do 4 zawodników, bez rezerwowych. Zmianie ulegnie również tabela biegowa – liczba wyścigów została zmniejszona z 25 do 20 (16 wyścigów fazy zasadniczej + 4 nominowane).
W Drużynowym Pucharze Świata 2026 występuje 10 drużyn. Na format tej edycji składają się 2 półfinały i finał. Zwycięzcy półfinałów awansują do finału w Warszawie, którego stawkę uzupełnia gospodarz (Polska) i ubiegłoroczny zwycięzca Speedway of Nations (Australia).
Medaliści Rok Miejsce Złoto Srebro Brąz 2001 Wrocław Jason CrumpTodd WiltshireCraig BoyceRyan SullivanLeigh Adams Krzysztof CegielskiPiotr ProtasiewiczTomasz GollobSebastian UłamekJacek Krzyżaniak Jimmy NilsenMikael KarlssonTony RickardssonNiklas KlingbergAndreas Jonsson 2002 Peterborough Todd WiltshireJason LyonsLeigh AdamsJason CrumpRyan Sullivan Nicki PedersenRonni PedersenCharlie GjeddeHans AndersenBjarne Pedersen Tony RickardssonNiklas KlingbergPeter KarlssonMikael KarlssonStefan Andersson 2003 Vojens Andreas JonssonMikael MaxPeter LjungPeter KarlssonDavid Ruud Jason CrumpTodd WiltshireJason LyonsRyan SullivanLeigh Adams Nicki PedersenHans AndersenBjarne PedersenRonni PedersenCharlie Gjedde 2004 Poole Mikael MaxTony RickardssonAntonio LindbäckAndreas JonssonPeter Karlsson David NorrisLee RichardsonMark LoramScott NichollsGary Havelock Hans AndersenNicki PedersenKenneth BjerreNiels-Kristian IversenBjarne Pedersen 2005 Wrocław Grzegorz WalasekRune HoltaPiotr ProtasiewiczJarosław HampelTomasz Gollob Tony RickardssonPeter KarlssonAndreas JonssonAntonio LindbäckFredrik Lindgren Hans AndersenBjarne PedersenKenneth BjerreNicki PedersenNiels-Kristian Iversen 2006 Reading Niels-Kristian IversenNicki PedersenBjarne PedersenHans AndersenCharlie Gjedde Andreas JonssonAntonio LindbäckFredrik LindgrenMikael MaxPeter Karlsson Lee RichardsonMark LoramScott NichollsChris LouisChris Harris 2007 Leszno Tomasz GollobJarosław HampelRune HoltaKrzysztof KasprzakGrzegorz WalasekDamian Baliński Hans AndersenKenneth BjerreNiels-Kristian IversenNicki PedersenBjarne PedersenJesper Bruun Jensen Ryan SullivanChris HolderLeigh AdamsDavey WattJason CrumpRory Schlein 2008 Vojens Nicki PedersenBjarne PedersenKenneth BjerreNiels-Kristian IversenHans Andersen Rune HoltaWiesław JaguśTomasz GollobGrzegorz WalasekJarosław Hampel Andreas JonssonDaniel NermarkPeter LjungFredrik LindgrenJonas Davidsson 2009 Leszno Krzysztof KasprzakPiotr ProtasiewiczJarosław HampelTomasz GollobAdrian Miedziński Davey WattTroy BatchelorLeigh AdamsChris HolderJason Crump Jonas DavidssonFredrik LindgrenAntonio LindbäckAndreas JonssonDavid Ruud 2010 Vojens Rune HoltaJarosław HampelTomasz GollobAdrian MiedzińskiJanusz Kołodziej Kenneth BjerreNicolai KlindtNiels-Kristian IversenBjarne PedersenHans Andersen Fredrik LindgrenJonas DavidssonAntonio LindbäckMagnus ZetterströmAndreas Jonsson 2011 Gorzów Wlkp. Krzysztof KasprzakJarosław HampelTomasz GollobPiotr ProtasiewiczJanusz Kołodziej Jason CrumpDarcy WardTroy BatchelorDavey WattChris Holder Andreas JonssonFredrik LindgrenAntonio LindbäckJonas DavidssonTomas Hjelm Jonasson 2012 Målilla Niels-Kristian IversenMikkel BechNicki PedersenMichael Jepsen Jensen Jason CrumpChris HolderDarcy WardDavey Watt Emil SajfutdinowGrigorij ŁagutaArtiom ŁagutaRoman Poważny 2013 Praga Jarosław HampelKrzysztof KasprzakPatryk DudekMaciej Janowski Nicki PedersenKenneth BjerreNiels-Kristian IversenMichael Jepsen Jensen Darcy WardCameron WoodwardJason DoyleTroy Batchelor 2014 Bydgoszcz Nicki PedersenPeter KildemandMads KorneliussenNiels-Kristian Iversen Piotr ProtasiewiczKrzysztof KasprzakJanusz KołodziejJarosław Hampel Chris HolderDarcy WardJason DoyleTroy Batchelor 2015 Vojens Antonio LindbäckAndreas JonssonLinus SundströmFredrik Lindgren Peter KildemandNicki PedersenNiels-Kristian IversenKenneth Bjerre Bartosz ZmarzlikKrzysztof BuczkowskiMaciej JanowskiPrzemysław Pawlicki 2016 Manchester Piotr PawlickiBartosz ZmarzlikPatryk DudekKrzysztof KasprzakKrystian Pieszczek Craig CookTai WoffindenDaniel KingRobert LambertAdam Ellis Andreas JonssonAntonio LindbäckPeter LjungFredrik LindgrenJoel Andersson 2017 Leszno Patryk DudekMaciej JanowskiPiotr PawlickiBartosz ZmarzlikBartosz Smektała Antonio LindbäckFredrik LindgrenLinus SundströmAndreas JonssonJoel Kling Emil SajfutdinowWadim TarasienkoAndriej KudriaszowGleb Czugunow W latach 2018–2022 Pucharu nie rozgrywano. 2023 Wrocław Bartosz ZmarzlikPatryk DudekMaciej JanowskiDominik KuberaJanusz Kołodziej Tom BrennanRobert LambertTai WoffindenAdam EllisDaniel Bewley Leon MadsenRasmus JensenMikkel MichelsenNicki PedersenAnders Thomsen W latach 2024–2025 Pucharu nie rozgrywano. 2026 Warszawa Ryan DouglasBrady KurtzJason DoyleMax FrickeRohan Tungate Mikkel MichelsenLeon MadsenMichael Jepsen JensenAnders ThomsenFrederik Jakobsen Bartosz ZmarzlikMaciej JanowskiDominik KuberaPatryk DudekKacper Woryna
Klasyfikacja medalowa Według państw Stan po sezonie 2026
Lp. Państwo Złoto Srebro Brąz Razem 1. 9 3 2 14 2. 4 6 4 14 3. 3 4 3 10 4. 3 3 7 13 5. – 3 1 4 6. – – 2 2
Według zawodników Stan po sezonie 2026
Tabela obejmuje pierwszą 10. najbardziej utytułowanych zawodników.