WLL (ang. Wireless Local Loop), Bezprzewodowa Pętla Abonencka – system, który łączy końcowego użytkownika z publiczną komutowaną siecią telefoniczną, używając sygnałów radiowych jako substytutu miedzianego łącza przewodowego.
Budowa i zasada działania Gdy część dostępowa zrealizowana jest w sposób bezprzewodowy, rolę koncentratora pełnić może stacja bazowa. Bezprzewodowe pętle abonenckie, nazywane także radiowymi sieciami dostępowymi, wypełniają obszar na pograniczu sieci stałej i systemów radiokomunikacji ruchomej. Ze względu na stosunkowo niskie koszty inwestycji, systemy bezprzewodowych pętli abonenckich są chętnie instalowane na obszarach nisko zurbanizowanych. Realizacje bezprzewodowych pętli abonenckich bazują w znacznym stopniu na rozwiązaniach znanych z systemów komórkowych. Zasadnicza różnica polega na tym, że systemy komórkowe projektowane są według wypracowanych standardów takich, jak CDMA, TDMA lub GSM. Natomiast systemy WLL mogą być budowane zgodnie z własnymi standardami dopasowanymi do potrzeb konkretnego klienta. Istotną wadą bezprzewodowych pętli abonenckich jest ograniczona mobilność użytkowników. O ile od systemów komórkowych wymaga się obsługi nieograniczonego przemieszczania się użytkowników, to systemy WLL dopuszczają mobilność tylko w obszarze pokrytym przez daną stację radiową. Jedną z realizacji bezprzewodowej pętli abonenckiej jest budowa kilku niezależnych łączy typu punkt-punkt, które zastępują transmisję rozsiewczą właściwą dla innych konfiguracji WLL. Rozwiązanie takie nosi nazwę punkt-wielopunkt (PMP – ang. Point-Multipoint). Systemy PMP pracujące w paśmie 1,5–2,4 GHz stały się dość popularne w Polsce od połowy lat 90.
Różne rodzaje systemów radiowych Ze względu na zasady działania systemów radiowych, stosowanie odmiennych technologii, a także osiągane zasięgi komunikacji wyróżnia się klasy systemów radiowych jako:
Sieć mobilna (komórkowa) wąskopasmowe systemy komórkowe (NMT, GSM, PCS), działające w zasięgu 8–35 km, dla obszarów o dużej gęstości abonentów, szerokopasmowe systemy komórkowe (TDMA, CDMA i inne), Personal Handy-Phone System (PHS jest stosowany w Japonii).
Sieci stałe lub lokalne systemy krótkiego zasięgu, do 5 km (CT2, CT3, DECT), dla obszarów o dużej gęstości abonentów, szerokopasmowe systemy dwupunktowe (klasy PMP, LMDS), działające w zasięgu od kilku do 50 km, IEEE 802.11, pierwotnie zaprojektowany z myślą o mobilnym Internecie i usługach dostępu do sieci krótkiego zasięgu, stał się faktycznym standardem dla bezprzewodowej pętli lokalnej, WiMAX to bezprzewodowa technologia przesyłania sygnału na duże odległości, nawet do 50 km od nadajnika i z prędkością do 75 Mb/s.
Inne terminy opisujące to samo pojęcie Szerokopasmowy dostęp bezprzewodowy – Broadband Wireless Access (BWA), radio w pętli lokalnej – Radio In The Loop (RITL), stały dostęp radiowy – Fixed-Radio Access (FRA), stały dostęp bezprzewodowy – Fixed Wireless Access (FWA), Metro Wireless (MW).
Producenci Huawei, Sony Ericsson, Axell Wireless, Atheros, Broadcom, ClearAccess, Conexant.
Bibliografia https://www.metrowireless.com/ https://www.techopedia.com/definition/7357/fixed-wireless-access-fwa https://www.sciencedirect.com/topics/computer-science/broadband-wireless-access
Kategoria:Sieci bezprzewodowe