Placówka Straży Granicznej II Rzeczypospolitej – najniższa jednostka organizacyjna Straży Granicznej II RP.
Historia Placówki SG wchodziły w skład komisariatów. Obejmowały one odcinek graniczny od 4 do 7 km. Na ich czele stał kierownik w stopniu podoficera (starszego przodownika, przodownika). Przeciętny skład placówki wynosił: 1 podoficer 9–14 funkcjonariuszy
Rozkazem nr 2 z 8 września 1938 roku w sprawie terminologii odnośnie do władz i jednostek organizacyjnych formacji, dowódca Straży Granicznej płk Jan Gorzechowski wprowadził tytuł dowódcy w miejsce dotychczasowego kierownika.
Placówki dzieliły się na I i II linii:
Placówka I linii
Placówki te były rozmieszczone w odległości 2 km od granicy i ochraniały bezpośredni odcinek granicy długości 4-7 km. Do ich zadań należały m.in.: patrolowanie linii granicy i pasa drogi granicznej; strzeżenie przejść granicznych, dróg i stacji kolejowych; kontrola ruchu osobowego i towarowego przez granicę.
Placówka II linii
Placówki te były rozmieszczone w odległości 6 do 10 km od granicy w głąb kraju. Głównym ich zadaniem była praca informacyjno-wywiadowcza. Oprócz tego również do zadań należało wykrywanie popełnianych przestępstw granicznych i przekazywanie winnych do odpowiednich organów administracyjnych. Część placówek była również rozmieszczona w głębi kraju.
Przypisy
Bibliografia Paprocki M., Straż Graniczna 1928-1939. Zadania i rozwój organizacyjny., [w:] Problemy Ochrony Granic, nr 26, Kętrzyn 2003
Kategoria:Placówki Straży Granicznej (1928–1939)