Labrador retriever – rasa psów należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy. mały|220x220px|Labrador o umaszczeniu biszkoptowym. Nazwa rasy pochodzi od półwyspu Labrador w Kanadzie (pomimo tego, iż psy te w rzeczywistości pochodzą z Nowej Fundlandii) oraz od angielskiego czasownika „to retrieve” (przynosić), co wiąże się z zadaniami, jakie spełnia w myślistwie.
Rys historyczny Podobnie jak nowofundland i landseer rasa pochodzi z południa Nowej Fundlandii. W XVIII wieku była wykorzystywana przez rybaków do pracy na kutrach (psy pomagały przy wyciąganiu sieci, aportowaniu przedmiotów, a nawet ratowaniu tonących). Nazywane były psami św. Jana. Do Europy pierwsze psy tej rasy sprowadził w 1870 lord Malmesbury (błędnie nazywając je „psami z Labradoru”), który razem z synem rozpoczął ich hodowlę w Wielkiej Brytanii.
To właśnie dzięki brytyjskim próbom hodowli, podejmowanym między innymi przez Earla Malmesbury (1778-1841), ukierunkowanym konsekwentnie na zdolności łowieckie, rasa stała się popularna wśród polującej szlachty. 7 lipca 1903 labrador retriever został oficjalnie uznany za rasę przez angielski klub kynologiczny.
Wygląd Wzorzec rasy mały|Labrador o umaszczeniu czarnym mały|Labrador o umaszczeniu czekoladowym Oczy: średniej wielkości; o inteligentnym, łagodnym wyrazie; brązowe lub orzechowe. Uszy: niezbyt duże ani ciężkie, przylegające ściśle do głowy, osadzone dość daleko z tyłu. Zgryz: szczęka i zęby mocne, z doskonałym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, tj. górny rząd siekaczy przykrywa rząd dolny, stykając się z nim. Szyja: gładka, mocna, osadzona w poprawnie ustawionych łopatkach. Kończyny przednie: łopatki długie, ustawione ukośnie. Kończyny przednie o mocnym kośćcu, od łokcia do podłoża proste, zarówno widziane z przodu, jak i z boku. Tułów: klatka piersiowa szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami. Prosta górna linia. Szerokie, silne, mocne lędźwie. Umaszczenie: czarne biszkoptowe (w odcieniach od jasnokremowego do ogniście rudego) czekoladowe/wątrobiane (występujące najrzadziej) Sierść: cecha charakterystyczna; krótka, gęsta, przylegająca, niefalista, twarda w dotyku. Nieprzepuszczający wilgoci podszerstek. Łapy: okrągłe, zwarte; dobrze wysklepione palce i poprawnie rozwinięte opuszki. Krótkie pazury nie wyrastają poza linię łapy. Ogon: cecha charakterystyczna; bardzo gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, średniej długości, bez "pióra", pokryty krótkim, grubym, gęstym włosem. Kończyny tylne: zad dobrze wykształcony, nieopadający w kierunku ogona; dobrze kątowane stawy skokowe, krowia postawa w najwyższym stopniu niepożądana. Wrażenie ogólne: mocnej budowy, zwarty, bardzo aktywny; szeroka czaszka, klatka piersiowa dobrze rozwinięta, żebra dobrze wysklepione, lędźwie i kończyny tylne mocne i szerokie.
Zachowanie i charakter Labrador retriever to rasa psów żywiołowych, skorych do zabawy, także z innymi psami. Stworzone do pracy w wodzie i aportowania, potrzebują bezpośredniego kontaktu w pracy z człowiekiem. Lubią towarzystwo ludzi. Dobrze tolerują dzieci i są cierpliwe w kontaktach z nimi.
Zdrowie i pielęgnacja Psu Trzeba zapewnić odpowiednią do jego potrzeb dawkę codziennego ruchu. Niespełnienie tego warunku prowadzi do otyłości powodującej choroby stawów, a także nadpobudliwości oraz przyczynia się do wielu niepożądanych zachowań. Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia skrętu żołądka. Mogą zdradzać tendencję do połykania niejadalnych przedmiotów. Długość życia: 12 do 14 lat.
Do najczęściej rozpoznawanych schorzeń dziedzicznych rasy należą dysplazja stawu biodrowego i łokciowego, a także postępujący zanik siatkówki (PRA), prowadzący stopniowo do utraty wzroku. U części osobników opisywano też kolaps wywołany wysiłkiem (EIC) — epizody osłabienia tylnych kończyn po intensywnym biegu, związane z mutacją genu dynaminy 1. Krótka, gęsta sierść z podszerstkiem linieje sezonowo dwa razy w roku i wymaga wtedy częstszego szczotkowania; opadające uszy oraz zamiłowanie rasy do pływania zwiększają ryzyko infekcji ucha, co przekłada się na potrzebę regularnej kontroli i osuszania przewodu słuchowego po kąpieli.
Użytkowość Pierwotnie był użytkowany jako pies myśliwski, aportujący postrzałki, głównie ptaki. Jedną z cech labradora jest umiejętność zapamiętania miejsca upadku kilku postrzelonych ptaków i następnie zaaportowanie jednego po drugim do myśliwego.
Ze względu na umiejętność współpracy z człowiekiem, labradory są współcześnie wykorzystywane w różnych dziedzinach, niezwiązanych z łowiectwem, takich jak: psy ratownicze (gruzowiskowe, lawinowe, poszukiwawcze i do ratownictwa wodnego), psy-przewodnicy ociemniałych, psy rodzinne, sprawdzające się także w sportach kynologicznych, psy wykorzystywane w dogoterapii, psy wykorzystywane do wykrywania narkotyków i wyrobów tytoniowych (w służbach celnych i w policji).
Popularność Według liczby psów oficjalnie zarejestrowanych w organizacjach kynologicznych labrador retriever to jedna z najpopularniejszych ras w Wielkiej Brytanii, USA i Polsce.
Przypisy
Bibliografia
Brigitte Rauth – Widmann "Labrador" – poradnik opiekuna, Wydawnictwo RM, Warszawa 2006
Izabela Przeczek: Psy rasowe: pochodzenie, rasy, zachowania. Warszawa: Wydawnictwo SBM, 2016. .
Linki zewnętrzne Labrador retriever – charakter, wygląd, zdrowie i cena szczeniąt w serwisie psiaprawda.pl
Kategoria:Aportery Kategoria:Retrievery