Potencjometria – zespół pomiarowych metod elektrochemicznych, polegających na wyznaczaniu wartości potencjału elektrody wskaźnikowej (roboczej) względem elektrody porównawczej (odniesienia) w funkcji logarytmu stężenia jonów elektroaktywnych. Pomiary są wykonywane w warunkach bezprądowych (w stanie równowagi), dzięki czemu może być stosowane równanie Nernsta:
gdzie: E – potencjał elektrody, V R – stała gazowa równa 8,314 J·K−1 mol−1 T – temperatura wyrażona w kelwinach z – liczba elektronów wymienianych w reakcji połówkowej F – stała Faradaya równa 96485 C·mol−1 a – aktywność molowa indywiduów chemicznych biorących udział w reakcji elektrodowej w formie utlenionej i zredukowanej.
W uproszczeniu potencjał elektrody roboczej wyraża się jako funkcję stężenia molowego analizowanej substancji w roztworze (np. jonów wodorowych w pH-metrii).
Jako elektrody wskaźnikowe stosuje się różne rodzaje elektrod pierwszego rodzaju, a jako elektrody porównawcze – elektrody o niemal stałym potencjale, np. elektrody drugiego rodzaju lub trzeciego rodzaju.
Zastosowanie Potencjometria jest stosowana jako: bezpośrednia metoda wyznaczania stężenia składnika elektroaktywnego przez pomiar siły elektromotorycznej ogniwa złożonego z elektrody wskaźnikowej i elektrody odniesienia (np. pH-metria), metoda wykrywania punktu końcowego miareczkowania (miareczkowanie potencjometryczne).
Bibliografia
Red. Witold Mizerski, Tablice szkolne; Chemia, wyd. Adamantan, s. 100
Kategoria:Metody elektroanalityczne