thumb|Artyleria przeciwlotnicza WP przed wybuchem II wś thumb|Ciągniki C2P wraz z armatami dywizjonu thumb|Święto 7 daplot w Poznaniu - ks. kapelan Franciszek Dymarski oraz wojewoda poznański Artur Maruszewski w drodze do garaży Dywizjonu; lipiec 1938 thumb|Święto 7 daplot w Poznaniu - defilada w koszarach Dywizjonu. Na trybunie gen. Edmund Knoll-Kownacki, za nim wojewoda Artur Maruszewski

7 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (7 daplot) – pododdział artylerii przeciwlotniczej Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Na podstawie rozkazu L.dz. 470 Ministra Spraw Wojskowych z dnia 10 maja 1924 roku została sformowana samodzielna bateria artylerii przeciwlotniczej nr 7. Dwa lata później bateria przeformowana została w samodzielny dywizjon artylerii przeciwlotniczej nr 7. Zarówno bateria, jak i dywizjon do wiosny 1931 roku funkcjonowała w strukturze organizacyjnej 7 pułku artylerii ciężkiej.

Jednostka stacjonowała w garnizonie Poznań, na terenie Okręgu Korpusu Nr VII. Pod względem fachowego wyszkolenia i inspekcji pododdział podlegał dowódcy 11 Grupy Artylerii (1929–1938), a następnie dowódcy Grupy Artylerii Przeciwlotniczej (od 20 maja 1938) i dowódcy 1 Grupy Artylerii Przeciwlotniczej (od 22 sierpnia 1939).

Mobilizacja i rozformowanie dywizjonu 7 daplot był jednostką mobilizującą. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” sformował pododdziały artylerii przeciwlotniczej dla wielkich jednostek piechoty i kawalerii przeznaczonych dla Armii „Poznań” i „Łódź”. W dniach 24-25 sierpnia 1939 dyon wystawił, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem brązowym (podgrupa 2 – OPL), pięć pododdziałów: bateria artylerii przeciwlotniczej motorowa typ A nr 10 dla 10 DP bateria artylerii przeciwlotniczej motorowa typ A nr 14 dla 14 DP bateria artylerii przeciwlotniczej motorowa typ A nr 17 dla 17 DP bateria artylerii przeciwlotniczej motorowa typ A nr 25 dla 25 DP bateria artylerii przeciwlotniczej motorowa typ B nr 87 dla Wielkopolskiej BK

Nadwyżki dywizjonu, pozostałe po zakończeniu mobilizacji, przekazane zostały do Ośrodka Zapasowego Artylerii Przeciwlotniczej Nr 1 w Warszawie. Po zakończeniu mobilizacji i przekazaniu nadwyżek dywizjon uległ rozformowaniu.

Od połowy maja 1939 dywizjon szkolił 37 osobowy pluton artylerii przeciwlotniczej wystawiony przez Zakłady Spółki Akcyjnej H. Cegielski w Poznaniu. Obsadę plutonu stanowili robotnicy, pracownicy straży przemysłowej i uczniowie przyzakładowej szkoły zawodowej. Dowódcą plutonu został por. rez. Kazimierz Borowski, a działonowymi Jan Przynoga i Tadeusz Bulski. Pododdział uzbrojony został w dwie 40 mm armaty przeciwlotnicze wzór 1936Zenon Szymankiewicz, Poznań we wrześniu 1939 s. 38-39..

Kadra dywizjonu Dowódcy kpt. Jan Adam Alojzy Meissner mjr Franciszek Jórasz mjr Mieczysław Zylber (1935-1939)

Obsada personalna samodzielnego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej nr 7 w 1928 kpt. Adam Jan Alojzy Meissner (ur. 26 III 1893, zm. 1940 Starobielsk, w latach 1936–1939 dyrektor nauk Wołyńskiej SPRArt) kpt. Bronisław Sylwester Górski (ur. 31 XII 1892, w 1932 major, dowódca 2 daplot) kpt. Tadeusz Przewoski (ur. 11 X 1897, w 1932 w Komendzie OC "Barycz") por. Edward Florentyn Rożnowski (ur. 16 X 1893, w 1932 w dyspozycji dowódcy OK VII) por. Franciszek Jan Kruszyn (ur. 21 XII 1898, w 1932 w 8 daplot) por. Stanisław I Jaszewski (ur. 22 VI 1889, w 1932 w CWArt) por. Władysław Jan Karol Metule por. Tadeusz I Moszyński (ur. 28 X 1898, w 1932 w 6 daplot)

Obsada personalna 7 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej w 1932 mjr Franciszek Jórasz - dowódca dywizjonu (ur. 26 IX 1894 w Korczynie, zm. 13 XII 1968 r. w Poznaniu), w 1939 zastępca dowódcy 1 paplot) kpt. Teodor August Sylwester Zachariasiewicz (ur. 31 XII 1899, zm. 1940 Charków, w latach 1937–1939 dowódca 13 baplot) por. Alfons Köhler por. Wiktor Borodzicz (we IX 1939 dowódca 17 baplot) por. Michał Lipnicki por. Władysław Jan Karol Matula por. Zbigniew Maciej Przyborowski por. Janusz Kodrębski (słuchacz W.S.Woj. 1936–1938, we IX 1939 kpt. dypl., kwatermistrz 14 DP) por. Franciszek Łabiak (w 1944 dowódca II/5 paplot) por. Henryk Władysław Wilczek por. Jan Działak (major 7 paplotWłodzimierz Liszka, Spotkania z Klio ... czyli Żołnierz września i... zaginione medale, Kasztelania.pl - nowy portal galicyjski. Biogram i fotografia majora Jana Działaka.) por. Józef Janowicz (we IX 1939 dowódca 4/1 morskiego daplot)

Obsada personalna 7 daplot w marcu 1939 dowódca dywizjonu – mjr Mieczysław Zylber adiutant – kpt. Jan Działak pomocnik dowódcy ds. gospodarczych – kpt. Wiktor Borodzicz dowódca plutonu łączności – por. Władysław Żyromski oficer mobilizacyjny – kpt. Sylwester Szłemko †1940 Katyń dowódca 1 baterii – kpt. kontr. Platon Takajszwili dowódca plutonu – ppor. Witold Julian Brzeski dowódca plutonu – por. Stanisław Mieczysław Ungeheier dowódca 2 baterii – kpt. Stanisław Zaleski dowódca plutonu – ppor. Paweł Bagnicki dowódca plutonu – ppor. Franciszek Olszewski dowódca 3 baterii – kpt. Paweł Kazimierz Żniński dowódca plutonu – por. Wacław Kazimierz Serafin

Żołnierze dywizjonu – ofiary zbrodni katyńskiej

Biogramy zamordowanych znajdują się na stronie internetowej Muzeum KatyńskiegoKsięgi Cmentarne – biogramy oficerów. Nazwisko i imięstopieńzawódmiejsce pracy przed mobilizacjązamordowany Szmigielski ZygmuntKsięgi Cmentarne – wpis 3658.podporucznik rezerwyJunackie Hufce Pracy w GrodnieKatyń

Symbole dywizjonu Sztandar thumb|Wręczenie sztandarów pułkom artylerii z VII OK w Poznaniu – biskup polowy Józef Gawlina święci sztandary. 11 kwietnia 1938 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki zatwierdził wzór sztandaru dla dywizjonuDodatek Tajny Nr 6 do Dziennika Rozkazów M.S.Wojsk. z 5 maja 1938, nr 6, poz. 68..

W środę 29 czerwca 1938 roku w Poznaniu, na placu ćwiczeń artylerii, na Golęcinie-Sołaczu gen. dyw. Juliusz Rómmel, w imieniu Prezydenta RP, wręczył dowódcy dywizjonu sztandar ufundowany przez poznańskich rzemieślników. Sztandar poświęcony został przez biskupa polowego Józefa Gawlinę. W czasie święcenia sztandar trzymał Ignacy Knopiński, starszy cechu mistrzów rzeźnickichZbliża się nowe święto społeczeństwa i armii, Dziennik Poznański Nr 144 z 26 czerwca 1938 r., Wielkopolska ofiarowała swym pułkom artylerii sztandary, Dziennik Poznański Nr 147 z 1 lipca 1938 r. i Społeczeństwo wielkopolskie złożyło armii w darze sześć sztandarów dla formacyj artylerii, Kurier Poznański Nr 292 z 1 lipca 1938 r., wydanie wieczorne. Kazimierz Satora Opowieści wrześniowych sztandarów uznał za niepotwierdzoną, informację o wręczeniu sztandaru dla 7 daplot w trakcie ceremonii 29 czerwca 1938 r.. Tego samego dnia sztandary otrzymały także: 14 pal, 17 pal, 25 pal, 7 pac i 7 dak. Ceremonia zakończona została defiladą, którą prowadził dowódca 7 Grupy Artylerii, płk art. Michał Jancewicz.

Opis sztandaru Na prawej stronie płatu sztandaru umieszczony w rogach numer dywizjonu według wzoru ustalonego w „Dzienniku Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych” nr 6 z 1937, poz. 77. Na lewej stronie płatu sztandaru znajdują się na tarczach w poszczególnych rogach: w prawym górnym – wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej w prawym dolnym – godło miasta Poznania w lewym górnym – wizerunek św. Barbary - patronki artylerzystów w lewym dolnym – odznaka pamiątkowa 7 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej Na dolnym ramieniu Krzyża Kawalerskiego wyhaftowany napis „Poznań 8 VII 1926”, upamiętniający datę i miejsce powstania dywizjonu.

Po kampanii wrześniowej sztandar zaginął. 7 maja 1970 nadeszła do redakcji „Żołnierza Wolności” paczka zawierająca dwa płaty sztandarów artylerii przeciwlotniczej wraz z grotami. Jednym z nich był sztandar 7 daplot. Do przesyłki dołączono artykuł Jana Buszko pt. „Symbole żołnierskiej chwały” opublikowany w „Żołnierzu Wolności” z 3 października 1969. Nadawca nie ujawnił się. Sztandar przekazano do zbiorów Muzeum Wojska Polskiego, gdzie jest eksponowany do dzisiaj.

Odznaka pamiątkowa 13 sierpnia 1932 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej artylerii przeciwlotniczej.

Przypisy

Bibliografia Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928 Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932 Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34 Tadeusz Mirowski, Tradycje bojowe jednostek przeciwlotniczych, Przegląd Wojsk Lądowych Nr 8 z 2001 Zbigniew Moszumański, Dowództwa grup artylerii przeciwlotniczej (1929–1939), Przegląd Wojsk Lądowych Nr 8 z 2000

Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W", Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Oficyna Wydawnicza "Ajaks" i Zarząd XII Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Pruszków 1995, Henryk Wielecki i Rudolf Sieradzki, Wojsko Polskie 1921-1939. Organizacja i odznaki artylerii, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1994, wyd. I,

Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Poznaniu Kategoria:Dywizjony artylerii przeciwlotniczej II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie jednostki artylerii przeciwlotniczej utworzone w 1924 Kategoria:Polskie jednostki artylerii przeciwlotniczej rozwiązane w 1939