– półlegendarny cesarz Japonii, piętnasty według tradycyjnego porządku dziedziczeniaKunaichō: 応神天皇 (15)Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 19-21; Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial Family of Japan, p. 36..
Ōjin w Nihon-shoki Miał być synem cesarza Chūai, lecz objął tron dopiero po regencji cesarzowej-wdowy Jingū, która rzekomo panowała przez 69 lat. Ōjin miałby więc objąć tron w wieku 70 lat i panować przez kolejne 40 lat.
W czasie jego panowania Japończycy mieli przyjąć pismo chińskie, które wprowadził przybyły z Baekje uczony Wani, a także nauczyć się tkania jedwabiu od Koreanki imieniem Maketu.
Historyczność Według opartej na Nihon-shoki tradycji, Ōjin panował w latach 270–310. Ōjin mógł istnieć naprawdę, lecz faktyczne daty jego rządów przypadały najwcześniej około lat 370–390 lub jeszcze później od 401 roku.
Niezgodność chronologiczną Nihon-shoki widać w zestawieniu ze źródłami koreańskimi.
Według Nihon-shoki w 55 roku regencji Jingū (255?) zmarł koreański król Chogo z Baekje, zaś w 65 roku (265?) zmarł król Chimnyu i jego następcą został Jinsa – wg Samguk sagi było to odpowiednio w 375 i 385 roku. W obu tych przypadkach datacja z Nihon-shoki jest więc przesunięta o 120 lat (dwa 60-letnie cykle kalendarzowe) wstecz względem pewniejszej chronologii koreańskiej. W Nihon-shoki w okresie rządów Ōjina zmarł król Baekje imieniem Ahwa i jego następcą został Jeonji, który wcześniej przebywał w Japonii. Wg Samguk sagi król Baekje Asin ustanowił „przyjazne relacje z państwem Wa” i wysłał tam swojego syna Jeonji w 397 roku, zaś zmarł w 405 roku.
Źródła chińskie w ogóle nie zawierają wzmianek o Japonii między 266 i 413 rokiem.
Pierwszym cesarzem Japonii którego daty panowania są potwierdzone był dopiero Kinmei w VI wieku.
Pamięć Mauzoleum Ōjina znajduje się w Habikino w prefekturze Osaka. Nazywa się ono Ega no Mofushi no oka no misasagiPonsonby-Fane, p. 419.. Kilka stuleci po śmierci został ubóstwiony i jest czczony w religii shintō jako Hachiman.
Przypisy
Bibliografia
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto, Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Kategoria:Cesarze Japonii