Minardi PS01 – samochód Formuły 1 zaprojektowany przez Gustava Brunnera dla zespołu Minardi na sezon 2001. Od Grand Prix Węgier używano zmodyfikowanego modelu – PS01B. Jego kierowcami byli Tarso Marques (kierowca Minardi w sezonach 1996–1997), którego od Grand Prix Włoch zastąpił debiutant Alex Yoong oraz również debiutant Fernando Alonso, mistrz Euro Open MoviStar by Nissan z roku 1999 i kierowca testowy Minardi w sezonie 2000. Zespół korzystał z silników Ford pod szyldem firmy lotniczej European. Tak jak w poprzednim sezonie zespół nie zdobył punktu i zajął ostatnie, jedenaste miejsce w klasyfikacji konstruktorów. Po sezonie zespół zerwał kontrakt z firmą Ford i zaczęto korzystać z silników Asiatech.
Tło Zespół Minardi został założony w 1979 roku przez Giancarlo Minardiego. Od sezonu 1980 zespół jeździł w Mistrzostwach Europy Formuły 2. W pierwszym sezonie kierowcami zespołu byli Miguel-Angel Guerra, Bruno Corradi, Beppe Gabbiani i Johnny Cecotto. Zespół w debiucie nie odniósł sukcesu. Rok później zespół reprezentowali Michele Alboreto i Johnny Cecotto. Włoch zdobył pole postion w Pau i wygrał wyścig na torze w Misano. Po udanym sezonie Alboreto został kierowcą w Formule 1, natomiast zespół zakontraktował na sezon 1982 Alessandro Nanniniego. W klasyfikacji kierowca zajął dziesiąte miejsce z liczbą óśmiu punktów. W następnym sezonie kierowcami Minardi byli Nannini i Pierluigi Martini. Alessandro Nannini zdobył drugie miejsce podczas rundy Eifelrennen na torze Nürburgring, a Pierluigi Martini podczas rundy GP del Adriatico. W klasyfikacji kierowcy zajęli odpowiednio siódme i dziesiąte miejsce. W ostatnim sezonie zespół reprezentowali Nannini i Roberto Del Castello. Nannini zajął trzecie miejsce w wyścigu GP di Mediterraneo. W klasyfikacji kierowcy uplasowali się odpowiednio na dziesiątej i piętnastej pozycji.
W 1983 roku zbudowano M283, który był pierwszym samochodem Minardi zbudowanym z kompozytów. Nadwozie zostało wówczas stworzone z myślą o Formule 1 w 1984 roku, lecz program został zawieszony, gdyż zespołowi nie udało się znaleźć silnika z turbodoładowaniem. Podczas sezonu odbyły się testy tego nadwozia z silnikiem Alfy Romeo, lecz ostatecznie włoska firma odmówiła współpracy z zespołem.
W sezonach 1985–2000 Minardi wzięło udział w 254 wyścigach zdobywając 22 punkty.
Od samego początku szefem zespołu był Giancarlo Minardi. W 1996 roku sprzedał 70% udziałów konsorcjum prowadzonego przez Flavio Briatore, w którego skład wchodzili Gabriele Rumi i Alessandro Nannini. Rok później Briatore starał sprzedać swoje udziały koncernowi British American Tobacco, lecz Minardi i Rumi zablokowali sprzedaż. Ostatecznie jego udziały wykupił Rumi. Włoch próbował dwukrotnie sprzedać zespół lecz bezskutecznie. W końcu 30 stycznia 2001 Paul Stoddart, szef linii lotniczych European Aviation Air Charter kupił zespół wybawiając ich z opresji.
Specyfikacja techniczna W modelu PS01 użyto dziesięciocylindrowego silnika Ford Zetec-R ukrytego pod nazwą European o pojemności 2998 cm³. Jednostka ta była wcześniej użyta w sezonach 1996–2000 przez zespoły Sauber, Stewart i Tyrrell. Minardi używało tych jednostek od sezonu 1999. W sezonie 2000 zespół używał ich pod nazwą Fondmetal. W trakcie sezonu 2001 silnik psuł się dwukrotnie. Jednostka ta była lżejsza od silnika ośmiocylindrowego ED z 1995 o 12 kg i ważyła 120 kg rozwijając moc maksymalną od 670 do 690 KM. Prędkość obrotowa silnika wynosiła od 15800 do 16500 rpm poczynając progres - prędkość obrotowa w silniku V8 ED wynosiła od 13800 do 14000 rpm.
Konstrukcja nadwozia została wyprodukowana przez Minardi z kompozytu włókna węglowego i aluminium o strukturze plastra miodu. Samochód ten był większy od modelu M02 – jego rozstaw osi wynosił 4509 mmpodczas gdy poprzedniego modelu - 4420 mm. Razem z kierowcą i kamerą samochód ważył 600 kg.
Na zawieszenie składały się górne i dolne tytanowe ramiona, popychacze aktywujące skręcane sprężyny i wahacze z przodu i z tyłu, mechaniczne stabilizatory poprzeczne. Amortyzatory były wykonane przez Sachs zgodnie ze specyfikacją samochodu.
Sześciobiegowa, półautomatyczna skrzynia biegów była zamontowana podłużnie. Obudowa została wykonana z tytanu. Elektroniczna skrzynka kontrolna (ECU) została zbudowana przez Magneti Marelli, a oprogramowanie przez Minardi.
Systemem chłodzenia były chłodnice wodne i olejowe zaprojektowane przez zespół. Układ paliwowy posiadał gumowy zbiornik ATL, który został wzmocniony kevlarem.
Kierowcy lewo|200px|mały|Tarso Marques prawo|200px|mały|Fernando Alonso lewo|210px|mały|Alex Yoong prawo|200px|mały|Christijan Albers Kierowcy Minardi w sezonie 2000, Marc Gené i Gastón Mazzacane odeszli z zespołu. Hiszpan został kierowcą testowym zespołu Williams, a Argentyńczyk został partnerem Jeana Alesiego w zespole Prost Grand Prix. Paul Stoddart zatrudnił wobec tego dwóch nowych kierowców, Tarso Marquesa i Fernando Alonso.
Tarso Marques swoją karierę kierowcy wyścigowego rozpoczął w 1993 roku startując w Południowoamerykańskiej Formule 3. W latach 1994–1995 startował w Formule 3000 zajmując w drugim sezonie startów w tej serii piątą pozycję. W Formule 1 zadebiutował w sezonie 1996 podczas domowej rundy, Grand Prix Brazylii zastępując Giancarlo Fisichellę. Brazylijczyk nie ukończył wyścigu za sprawą poślizgu. Marques również zastępował Włocha podczas Grand Prix Argentyny, lecz tam na 33. okrążeniu zderzył się z Martinem Brundle. W tym samym roku był kierowcą testowym japońskiej firmy Bridgestone, która w sezonie 1997 weszła do Formuły 1. W sezonie 1997 początkowo nie znalazł miejsca w jakimkolwiek zespole królowej motorsportu, dopiero kiedy Jarno Trulli przeniósł się do zespołu Prost Grand Prix w miejsce kontuzjowanego Olivera Panisa Marques został partnerem Ukyō Katayamy. Ponownie kierowca nie zdobył punktów, a jego najlepszą pozycją była dziesiąta podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii. Po roku przerwy Brazylijczyk zdecydował się na starty w serii CART. W pierwszym sezonie Marques reprezentował zespół Penske. Sezon zakończył na 28. pozycji z 4 punktami zdobytymi podczas rundy Rio 200 na torze Autódromo Internacional Nelson Piquet. Sezon 2000 spędził w zespole Dale Coyne Racing. Sezon ten był niewiele lepszy niż poprzedni. Z jedenastoma punktami na koncie Brazylijczyk zajął 25. miejsce. 21 lutego 2001 Minardi wraz z zaprezentowaniem bolidu PS01 ogłosiło podpisanie kontraktu z Marquesem.
Fernando Alonso w bolidach jednomiejscowych zadebiutował w 1998 roku, kiedy to został zaproszony na testy do zespołu Campos w serii World Series by Nissan. Hiszpan miał lepsze czasy od swojego rodaka i pierwszego mistrza tej serii, Marca Gené i wobec tego został kierowcą zespołu Adriána Camposa w sezonie 1999. Alonso wygrał sześć wyścigów, dziewięć razy startował z pole position i z liczbą 164 punktów został mistrzem. W nagrodę 13 grudnia tego samego roku Hiszpan przetestował bolid M01 na torze Jerez. Fernando Alonso zaskoczył zespół, ponieważ czas 1:43.474 był lepszy od wyników dwóch kierowców testowych MinardiF1 Racing (wersja polska) nr 77, grudzień 2010. W sezonie 2000 jeździł w Formule 3000 w zespole Team Astromega stając się najmłodszym kierowcą w tej serii. Hiszpan na początku nie jeździł najlepiej, jednak dobra postawa w dwóch ostatnich rundach, w których zdobył zwycięstwo i drugie miejsce sprawiły, że kierowca zajął czwarte miejsce w klasyfikacji mistrzostw przegrywając z Bruno Junqueirą, Nicolasem Minassianem i Markiem Webberem. 7 lutego ogłoszono, że Fernando Alonso będzie kierowcą Minardi.
Alex Yoong rozpoczął swoją karierę w latach dziewięćdziesiątych startując w azjatyckich seriach wyścigowych. W 1996 postanowił przenieść się do Wielkiej Brytanii. Dwa pierwsze sezony Malezyjczyk spędził w Formule Renault jednak bez sukcesów. Niezrażony tym powodzeniem postanowił spróbować swoich sił w Brytyjskiej Formule 3. W 1999, gdy jeździł trzeci sezon w Brytyjskiej F3 postanowił wyjechać do Włoch startując w narodowej edycji Formuły 3000. W czerwcu tego samego roku zastąpił od szóstej rundy Thomasa Biagiego w zespole Monaco Motorsport w międzynarodowej wersji tej serii. W pierwszych trzech wyścigach nie kwalifikował się do wyścigu, dopiero podczas rundy na torze Spa Yoongowi udało się zakwalifikować. Wyścig ten zakończył się na piątym okrążeniu przez wypadek na zakręcie Eau Rouge. Malezyjczyk wskutek niepowodzeń w Europie postanowił wrócić do Azji i wystartował w sezonie 2000 w Formule Nippon, gdzie także nie odnosił sukcesów. Pierwszy kontakt Yoonga z Formułą 1 miało miejsce 5 lipca 2001 na torze Mugello testując bolid Minardi. Zespół wówczas potrzebował dużego zastrzyku gotówki i właśnie sponsor Malezyjczyka, koncern gier sportowych wspierany przez malezyjski rząd, Magnum był jej dostawcą. 27 sierpnia ogłoszono, że począwszy od Grand Prix Włoch Alex Yoong zostanie partnerem Fernando Alonso zastępując Tarso Marquesa.
Na kierowcę testowego i zarazem rezerwowego wyznaczono Christijana Albersa. Holender rozpoczął swoją karierę w 1997 w serii Formuła Ford 1800 Benelux zdobywając tytuł mistrzowski. W sezonach 1998−1999 startował w Niemieckiej Formule 3 zdobywając tytuł w drugim sezonie startów. W 2000 roku wziął udział w Formule 3000 jednak nie odniósł tam sukcesów.
Prezentacja i shakedown Prezentacja modelu PS01 odbyła się 21 lutego na torze Vairano, gdzie odbył się także shakedown samochodu, który prowadzili Fernando Alonso i Tarso Marques.
PS01 i PS01B w wyścigach Pierwszą rundą w sezonie 2001 było Grand Prix Australii na torze Albert Park. Pole position zdobył Michael Schumacher z czasem 1:26.892. Fernando Alonso z czasem 1:30.657 był dwudziesty, a Tarso Marques z czasem 1:33.228 początkowo złamał regułę 107%. Sędziowie jednak dopuścili Brazylijczyka do wyścigu i Marques ruszał z 22. pola. Wyścig wygrał Schumacher przed Davidem Coulthardem i Rubensem Barrichellem. Alonso z dwoma okrążeniami straty zajął dwunastą pozycję natomiast Marques nie ukończył wyścigu, gdyż odmówił posłuszeństwa akumulator.
18 marca odbyła się druga runda, Grand Prix Malezji. Przed wyścigiem ogłoszono, że zespół podpisał umowę sponsorską z firmą Gericom. Kwalifikacje wygrał ponownie Michael Schumacher z czasem 1:35.220. Kierowcy Minardi, Tarso Marques i Fernando Alonso z czasami odpowiednio 1:39.714 i 1:40.249 byli na dwóch ostatnich pozycjach, jednak sędziowie przesunęli kierowcę Arrowsa, Enrique Bernoldiego na ostatnie pole startowe ze względu na nieprzepisowe przednie skrzydło i wobec tego Brazylijczyk i Hiszpan ruszali odpowiednio z 20. i 21. pozycji. Wyścig zdominowali kierowcy Ferrari, wygrał drugi raz z rzędu Schumacher przed Barrichellem i Coulthardem. Alonso z trzema okrążeniami straty był trzynasty, a Marques z czterema okrążeniami był czternasty.
Dwa dni przed trzecim wyścigiem w kalendarzu do zespołu dołączył Loïc Bigois, który w poprzednim sezonie pracował dla zespołu Prost. Minardi przez zatrudnienie Francuza miało nadzieję na poprawę osiągów w modelu PS01.
1 kwietnia odbyła się trzecia runda sezonu, Grand Prix Brazylii na torze Autódromo José Carlos Pace. Trzeci raz z rzędu kwalifikacje należały do Michaela Schumachera, który wykręcił najlepszy czas 1:13.780. Fernando Alonso był dziewiętnasty ze stratą 2,404s. do Niemca, a Tarso Marques był dwudziesty drugi ze stratą 3,004s. Wyścig wygrał David Coulthard z McLarena przed Michaelem Schumacherem i Nickiem Heidfeldem z Saubera. Tarso Marques zakończył wyścig na dziewiątej pozycji ze stratą trzech okrążeń do Brytyjczyka, natomiast Fernando Alonso zakończył wyścig na 25. okrążeniu z powodu awarii elektryki. Dzień po wyścigu szef Minardi, Paul Stoddart zaczął rozglądać się za nowymi silnikami.