Ludwik Ryszard Marian Bronarski (ur. 13 kwietnia 1890 we Lwowie, zm. 9 listopada 1975 we Fryburgu) – polski muzykolog i pianista.
Życiorys Bronarski był synem radcy rządowego Juliusza i Marii Nikisch. Jego młodszym bratem był Alfons Bronarski (1891-1965), historyk i filolog. Ukończył IV gimnazjum we Lwowie (1909), następnie studiował kompozycję, muzykologię i grę na fortepianie na uniwersytecie w Wiedniu (1909–1913) – wśród jego pedagogów był m.in. muzykolog austriacki Guido Adler. W 1914 osiadł na stałe we Fryburgu. Kontynuował na tamtejszym uniwersytecie studia muzykologiczne u Petera Wagnera, uwieńczone doktoratem w 1919 (na podstawie pracy Die Lieder der heiligen Hildegard ein Beispiel zur Geschichte der geistlichen Musik der Mittelalters). Jednocześnie od 1914 był profesorem Konserwatorium we Fryburgu, kierownikiem Zakładu Teorii i Historii Muzyki (wykładał historię muzyki polskiej oraz teorię muzyki); prowadził klasę fortepianu. Przeszedł na emeryturę w 1967. W 1948 został członkiem korespondentem PAU, od 1950 był członkiem Komisji Muzykologicznej akademii. Należał także m.in. do Związku Kompozytorów Polskich oraz Chopin-Gesellschaft w Wiedniu (członek honorowy). Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.
Działalność Prace Ludwika Bronarskiego przyczyniły się do rozwoju badań nad twórczością Chopina. Wraz z Ignacym Paderewskim i Józefem Turczyńskim zainicjował i zrealizował edycję Dzieł wszystkich Chopina w 21 tomach (1949–1961). Jako pierwszy opublikował pozostające wcześniej w rękopisie (w Bibliotece Konserwatorium w Paryżu) dzieła Chopina – Nokturn c-moll, Largo Es-dur oraz (z rękopisu reprodukowanego) Cantabile B-dur. Wyszukiwał ślady twórczości innych kompozytorów u Chopina, analizował jego styl – sformułował pojęcie tzw. akordu chopinowskiego. Jego obszerna monografia Harmonika Chopina (1935) stanowi fundamentalne opracowanie tematu, unikalne w skali europejskiej i wpisuje się do kanonu klasycznych pozycji dwudziestowiecznej chopinologii. Bronarski był popularyzatorem polskiej kultury w Szwajcarii, współpracował z redakcją genewskiego wydawnictwa Publications Encyclopediques sur la Pologne (1919–1923), pismami „Muzyka”, „Schweizerische Muzikzeitung”, „La Revue Musicale” (Paryż). Wygłaszał odczyty o Chopinie i Paderewskim we Fryburgu, Bernie, Genewie i Neuchâtel.
Odznaczenia Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935) „za szerzenie zamiłowania do literatury ojczystej wśród emigracji”..
Publikacje (wybór) Harmonika Chopina (1935), Etudes sur Chopin (1944–1946, 2 tomy), Chopin et l'Italie (1946), La musique (1947), Szkice chopinowskie (1961), Wspomnienia z pracy nad robotnikami polskimi w Szwajcarii (1934).
Przypisy
Bibliografia Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A–J, Wrocław 1983. Encyklopedia muzyczna PWM. Część biograficzna, tom I, Kraków 1979. Maciej Gołąb, Ludwik Bronarski (1890–1975), „Rocznik Chopinowski”, XXI (1995), s. 265–275. Maciej Gołąb, Ludwik Bronarski (1890–1975), „Chopin Studies” VI (1999), s. 157–167.
Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Polscy muzykolodzy Kategoria:Polscy pianiści klasyczni Kategoria:Polscy teoretycy kultury Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Urodzeni w 1890