Anton Naumowicz Sakowicz, (ur. we wsi Nowomatiejewo w rejonie łohojskim, zm. 16 lutego 1982) – radziecki dowódca wojskowy narodowości białoruskiej. Generał porucznik służb kwatermistrzowskich Armii Radzieckiej i generał dywizji ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Był Białorusinem, synem Nauma. W latach 1915–1917 był podoficerem Armii Imperium Rosyjskiego. 10 stycznia 1919 został wcielony do Armii Czerwonej. W czasie II wojny światowej pełnił służbę na stanowisku intendenta-zastępcy dowódcy 11. i 65 Armii do spraw tyłów. 16 października 1943 roku został awansowany na generała majora służb kwatermistrzowskich.
W czerwcu 1945 roku został oddelegowany do służby w Wojsku Polskim. Początkowo był zastępcą głównego kwatermistrzaEdward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej ..., s. 229 podaje, że był intendentem Kwatermistrzostwa WP., a następnie głównym kwatermistrzem Wojska Polskiego. 27 lipca 1945 roku Naczelny Dowódca WP marszałek Polski Michał Żymierski powierzył mu organizację III Wiceministerstwa Obrony NarodowejOrganizacja i działania bojowe Ludowego Wojska Polskiego w latach 1943–1945. Wybór materiałów źródłowych, tom I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1958, s. 395.. W 1946 roku obowiązki III Wiceministra Obrony Narodowej przekazał generałowi Piotrowi Jaroszewiczowi, pozostając przez kilka miesięcy jego doradcą. 9 sierpnia 1945 roku Prezydium KRN awansowało go na generała dywizji. 3 grudnia 1945 roku zakończył służbę w WP i powrócił do ZSRREdward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej ..., s. 188, 199..
Od 1946 do 1956 był szefem tyłów, m.in. 5 Armii Zmechanizowanej.
Ordery i odznaczenia Order Lenina (ZSRR, 21 lutego 1945) Order Czerwonego Sztandaru (ZSRR, czterokrotnie: 3 czerwca 1944, 23 lipca 1944, 3 listopada 1944, 20 czerwca 1949) Order Bohdana Chmielnickiego I klasy (ZSRR, 29 maja 1945) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR, 10 kwietnia 1945) Order Czerwonej Gwiazdy (ZSRR, 14 lutego 1943) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR) Medal „Za wyzwolenie Warszawy” (ZSRR) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 listopada 1945)M.P. z 1945 r. nr 56, poz. 127 „w uznaniu czynów męstwa, pracy konspiracyjnej i gorliwego wykonywania powierzonych obowiązków dla chwały i pożytku Rzeczypospolitej Polskiej”. Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1946)
Przypisy
Bibliografia
Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. II, Pruszków 2001. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, t. III (M–S), Toruń 2010.
Kategoria:Generałowie porucznicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Wiceministrowie obrony narodowej 1945–1989 Kategoria:Generałowie dywizji ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1944–1989) Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Bohdana Chmielnickiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Radzieccy wojskowi narodowości białoruskiej