Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sieniawie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie SieniawaOpis dekanatu na stronie archidiecezji.
Historia Początki parafii są związane z Dybkowem, na którego terenie w 1571 roku Jan Kostka ufundował drewniany kościół pw. św. Jana Chrzciciela. W 1602 roku została erygowana parafia. W 1624 roku kościół podczas najazdu Tatarów został zniszczony, a w 1629 roku został odbudowany.
W 1672 roku na terenie wsi Dybków, Mikołaj Hieronim Sieniawski założył Sieniawę, która w 1676 roku otrzymała prawa miejskie. W 1673 roku rozpoczęto budowę drewnianego kościoła i klasztoru dominikanów. W 1679 roku budowę ukończono, a 1682 roku kościół i klasztor zostały poświęcone przez ks. Tomasza Porębskiego dziekana leżajskiego. W 1719 roku rozpoczęto budowę murowanego kościoła w stylu barokowym według projektu arch. Giovanniego Spazzia. W 1751 roku ukończono budowę kościoła, a w 1754 roku ukończono budowę murowanego klasztoru. W 1745 roku kościół został poświęconyHistoria kościoła w Sieniawie.
W 1747 roku zbudowano murowany kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela, który w 1754 roku został konsekrowany przez bpa Wacława Hieronima Sierakowskiego. W 1777 roku podczas pogrzebu austriackiego żołnierza, gdy oddział wojskowy dał pożegnalną salwę, jeden z nabojów trafił w dach, od którego spłonął kościół parafialny, ale wkrótce staraniem Augusta Czartoryskiego został odbudowany.
W 1778 roku Austriacy skasowali klasztor dominikanów, a zakonników przenieśli do Jarosławia. Świątynia zaczęła pełnić rolę parafialnejKościół św. Jana Chrzciciela. 20 grudnia 1788 roku decyzją Austriaków kościół poklasztorny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny stał się kościołem parafialnym, a kościół św. Jana Chrzciciela został przekazany grekokatolikom i zaadaptowany na cerkiew pw. Podwyższenia Krzyża Świętego.
W 1893 roku do parafii przybyły siostry zakonne Służebniczki starowiejskieHistoria sióstr.
Podczas I wojny światowej zniszczeniu uległy dach i wnętrze kościoła parafialnego. W latach 1918–1923 kościół został odremontowany. W 1952 roku został wykonany ołtarz główny, a kilka lat później ołtarze boczne. W 1954 roku artysta Stanisław Jakubczyk wykonał polichromię.
W podziemiach świątyni mieści się rodowa krypta CzartoryskichRodowa krypta książąt Czartoryskich.
Na terenie parafii jest 3 950 wiernych (w tym: Sieniawa – 1 683, Dybków – 557, Leżachów – 531, Pigany – 318, Wylewa – 891)Rocznik Archidiecezji Przemyskiej 2015 (s. 315) .
Proboszczowie parafii: 1629–1653. ks. Bartłomiej Skibicki. 1653–1662. ks. Krzysztof Jan Kurliński. 1662–1668. ks. Stanisław Kazimierz Białkowski. 1668–1672. ks. Piotr Wrowski. 1772–1779. ks. Jan Jozafat Olezkowicz. 1679–1714. ks. Wojciech Kazimierz Lesiowski. 1714–1732. ks. Stanisław Kupalski. 1732–1737. ks. Walenty Gabriel Gossek. 1737–1754. ks. Michał Franciszek Wroblewski. 1754–1780. ks. Antoni Smalczewski. 1780–1793. ks. Michał Tadeusz Cikowski. 1794–1808. ks. Jacek Borczewski. 1809–1820. ks. Sebastian BardzińskiSchematismus Universi Cleri Dioeceseos Premisliensis rit. lat. Anno 1810 (s. 7-8) (łac.) [dostęp 2023-06-17]Schematismus Univresi Cleri Dioeceseos Premisliensis Rit(us) Lat(ini) Anno 1820 (s.8) [dostęp 2017-01-25]. 1821–1848. ks. Jan KrasnodębskiSchematismus Universi Cleri Dioeceseos Premisliensis rit. lat. Anno 1821 (s. 8) (łac.) [dostęp 2023-06-17]. 1849–1850. ks. Ludwik Kisielewski. 1851–1852. ks. Wojciech Węgrzyn. 1852–1891. ks. Maciej HebdaSchematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Premisliensis tum Saecularis tum Regularis Ritus Latini 1853 (s. 21) (łac.) [dostęp 2017-01-23]. 1891–1921. ks. Tomasz WłazowskiSchematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Premisliensis tum Saecularis tum Regularis Ritus Latini 1891 (s. 118) (łac.) [dostęp 2017-01-23]. 1921–1949. ks. Henryk UchmanElenchus Cleri Dioeceseos rit. lat. Premisliensis pro Anno Domini 1923 (s. 36) (łac.) [dostęp 2023-06-17]Schematismus Universi Venerabilis Cleri Saecularis et Regularis Dioecesis Rit(us) Lat(ini) Premisliensis pro Anno Domini 1927 (s. 63) (łac.) [dostęp 2017-01-23]. 1949–1950. ks. Józef Świerczek (wikariusz substytut)Zmiany w diecezji Kronika Diecezji przemyskiej 41(1948), z. 2-3, s. 102 [dostęp 2023-02-22]Zmiany w diecezji 42(1949), z. 5-9, s. 109 [dostęp 2023-02-22]. 1950–1970. ks. Edward BrodowiczRocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1952 (s. 110) [dostęp 2023-06-17]Rocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1958 (s. 125) [dostęp 2023-06-17]Rocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1966 (s. 134) [dostęp 2023-06-17]. 1970–1974. ks. Tadeusz Rajchel. 1974–1988. ks. Zbigniew SzeligaRocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1979 (s. 197) [dostęp 2023-06-17]Rocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1984 (s. 414-415) [dostęp 2023-06-17]. 1988–2001. ks. Zdzisław Kalinowski. 2001– nadal ks. prał. Jan Grzywacz.
Kościoły filialne Kościoły filialne: Leżachów – pw. Podwyższenia Krzyża ŚwiętegoHistoria kościoła w Leżachowie Pigany – pw. św. Maksymiliana KolbegoHistoria kościoła w Piganach
Kościoły zabytkowe: Sieniawa – pw. św. Jana Chrzciciela (dawna cerkiew) Leżachów – Św. Nykyty (dawna cerkiew)Drewniana cerkiew Leżachów
Zobacz też Kościół św. Jana Chrzciciela w Sieniawie Cerkiew św. Nykyty w Leżachowie
Przypisy
Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Kategoria:Parafie pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Kategoria:Parafie archidiecezji przemyskiej Wniebowzięcia