Julius Pelikán (ur. 23 lutego 1887 w Nových Veselích, zm. 17 lutego 1969 w Ołomuńcu) – czeski rzeźbiarz i medalier; ojciec Jiříego Pelikána.
Życiorys Urodził się w rodzinie szewca. Ukończył szkołę kamieniarską w Hořicach i w 1905 wyjechał na praktykę do Niemiec. Wrócił w 1908 i znalazł zatrudnienie przy pracach związanych z przebudową katedry w Brnie. W latach 1909–1913 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, będąc uczniem Josefa Václava Myslbeka i Jana Štursy.
W 1913 osiedlił się na stałe w Ołomuńcu. W 1915 powołany do wojska, znalazł się w oddziale przeznaczonym do dekoracji cmentarzy wojennych na terenie dzisiejszej Polski. Działali w nim m.in. architekt Dušan Jurkovič i malarz Adolf Kašpar, z którym pod koniec wojny pracował przy restauracji fresków w kościele Matki Boskiej Śnieżnej w Ołomuńcu.
W latach 1942–1945 był z żoną i najstarszym synem więziony w obozach internowania w Svatobořicach i w Brnie. Te doświadczenia sprawiły, iż ważnym tematem jego twórczości stał się ruch oporu. Był autorem dziesiątków pomników, tworzył też rzeźbiarskie wykończenia budynków. Najwięcej jego dzieł znajduje się w Ołomuńcu.
Wybrane prace 1924 – pomnik wyzwolenia Czechosłowacji z figurą Františka Palackiego w Ołomuńcu-Holicach, portal wejściowy do palmiarni w parku Smetanovy Sady. 1926 – dekoracja rzeźbiarska Mauzoleum żołnierzy jugosłowiańskich w Ołomuńcu. 1927 – popiersie Jana Evangelisty Kosiny w dawnym budynku Gimnazjum Słowiańskiego w Ołomuńcu. 1928 – figura kobieca na pomniku ofiar I wojny światowej w Lutínie. 1932 – popiersie Miroslava Tyrša. 1933 – pomnik Františka Polívki w parku Smetanovy Sady. 1936 – sarkofag arcybiskupa Antonína Cyrila Stojana w Kaplicy Królewskiej w Welehradzie. 1937 – pomnik Tomasza ze Štitnego. 1949 – tablica pamiątkowa Karela Maydla w szpitalu uniwersyteckim.
Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Pradze Kategoria:Czescy rzeźbiarze Kategoria:Medalierzy Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1969