Unia Europejska pozostawia swoim członkom znaczną swobodę w kreowaniu polityki edukacyjnej. Nie ma tym samym jednolitego modelu europejskiej edukacji, utworzonego przez ponadnarodową władzę. Są tylko wspólne działania zaplanowane przez instytucje Unii, a realizowane w ramach programów wspartych środkami finansowymi przeznaczonymi do wykorzystania przez poszczególne państwa.
Unia wspiera edukację i naukę w swoich krajach członkowskich poprzez: politykę uznawania świadectw szkolnych i dyplomowych politykę uznawania dla celów akademickich okresów nauki za granicą programy wspierające wymianę uczniów i studentów (Erasmus+) programy wspierające wymianę nauczycieli działania ułatwiające przepływ środków finansowych związanych z kształceniem za granicą (stypendiów, pożyczek) działania wymuszające przyznawanie zniżek (np.: środki transportu, muzea, biblioteki) dla wszystkich studentów bez względu na kraj uczenia się programy wspierające doszkalanie pracowników programy wspierające naukę języków obcych szczególnie programy nauki języka kraju zamieszkania, jeżeli język obowiązujący jest inny niż język ojczysty wsparcie kultywowania i podtrzymywania języków mniejszości narodowych i etnicznych wsparcie nowych technologii swobodę wyboru miejsca nauki swobodę podróżowania
Zobacz też Proces boloński
Kategoria:Polityka Unii Europejskiej