Juliusz Aleksander Rydygier pseudonim Karol (ur. 8 kwietnia 1892, zm. 13 grudnia 1942 w KL Auschwitz) – działacz ruchu robotniczego, działał m.in. W Polskiej Partii Socjalistycznej, Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy oraz Komunistycznej Partii Polski.
Życiorys Za udział w strajku szkolnym w 1905 roku relegowany ze szkoły w Kaliszu. Po konflikcie z matką opuszcza rodzinę i przenosi się do Koła gdzie pracował jako praktykant w fabryce wytwarzającej ceramikę. Studiował we Francji i Szwajcarii (ekonomię, matematykę i prawo)Władysława Głodowska – Sampolska „Czerwone zorze. Wspomnienia“. Książka i Wiedza 1965, s. 246. Początkowo działacz PPS, w 1914 r. wrócił do kraju i wstąpił do SDKPiL. W 1915 roku aresztowany przez władze niemieckie i osadzony w więzieniu mokotowskim, a potem w twierdzy w Modlinie. Organizował w 1918 i 1919 r. rady robotnicze na terenie Zagłębia Dąbrowskiego. W okresie międzywojennym członek Komunistycznej Partii Polski. Wielokrotnie aresztowany i więziony za działalność komunistyczną. Od 1929 roku pracował w Biurze Pomocy Więźniom Politycznym. W latach trzydziestych był sekretarzem komunistycznej frakcji sejmowejWładysława Głodowska – Sampolska „Czerwone zorze. Wspomnienia“. Książka i Wiedza 1965, s. 242. Od 1932 roku mieszkał z żoną i synem w IV Kolonii WSM na ŻoliborzuWładysława Głodowska-Sampolska, „Czerwone zorze. Wspomnienia”. Książka i Wiedza 1965, s. 123, 124..
Po wybuchu wojny pracował w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym przy odbudowie Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych w charakterze magazynieraWładysława Głodowska – Sampolska „Czerwone zorze. Wspomnienia“. Książka i Wiedza 1965, s. 249. Pod koniec 1941 r. nawiązał kontakt z Marcelim Nowotką, 5 stycznia 1942 brał udział w zebraniu założycielskim PPR, które odbyło się w jego mieszkaniu na Żoliborzu. 30 października 1942 aresztowany przez Niemców, po śledztwie w al. Szucha przewieziony do obozu Auschwitz i tam zamordowany.
Jego grób symboliczny znajduje się na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera D31-3-3)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze..
Życiorys Pochodził z rodziny arystokratyczno - ziemiańskiej z okolic Kalisza. Ojciec był lekarzem a matka pochodziła z rodziny Colonna-Walewskich. Miał trójkę rodzeństwa: siostry Ludwikę Freudenrajch i Marię Kijewską oraz brata Kazimierza - z zawodu lekarza. Ożenił się w 1928 roku w Katowicach z Jadwigą - pedagogiem i nauczycielką. Miał syna WiesławaWładysława Głodowska – Sampolska „Czerwone zorze. Wspomnienia“. Książka i Wiedza 1965, s. 244-249.
Upamiętnienie W latach 1960–1993 jego imię nosiła ulica na warszawskim Żoliborzu. W 1993 jej patrona zmieniono na chirurga Ludwika Rydygiera.
Przypisy
Literatura Jacek Czajowski, Jacek M. Majchrowski: Sylwetki polityków drugiej Rzeczypospolitej. Kraków: Wydawnictwo ZNAK, 1987. . Edward Gronczewski, Walczyli o Polskę Ludową, Warszawa 1982.
Kategoria:Ofiary KL Auschwitz Kategoria:Politycy okresu zaborów Kategoria:Politycy II Rzeczypospolitej Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej Kategoria:Politycy SDKPiL Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polskie ofiary niemieckich obozów koncentracyjnych Kategoria:Więźniowie aresztu śledczego Gestapo w alei Szucha w Warszawie Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie - grób symboliczny Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1942