thumb|Solanka kolczysta thumb|Siewka namorzyna z rodzaju Rhizophora na plaży w Cairns w Australii thumb|Aster solny, łoboda oszczepowata, mannica odstająca i soliród zielny – halofity tworzące słone bagnisko Puccinellio distantis-Salicornietum brachystachyae w pobliżu zakładów sodowych w Mątwach
Halofity, słonorośla, rośliny słonolubne, rośliny solniskowe, rośliny halofilne – rośliny przystosowane, dzięki odporności na zasolenie, do rozwoju na silnie zasolonym podłożu (o wysokim stężeniu łatwo rozpuszczalnych soli: chlorków, węglanów i siarczanów sodu oraz magnezu). Dostosowanie to polega na wytwarzaniu wysokiego ciśnienia osmotycznego soku komórkowego, gromadzeniu wody w mięsistych organach, zdolności wydalania nadmiaru soli przy pomocy gruczołów wydzielniczych na liściach i łodygach.
Występowanie Roślinność halofitowa występuje powszechnie w krajach o suchym klimacie, na terenach pustynnych i półpustynnych. W innych strefach klimatycznych występuje na solniskach nadmorskich i śródlądowych. Solniska zasalane przez wody morskie, w Polsce ciągną się wzdłuż wybrzeża, przy czym najbardziej zróżnicowana flora halofitów występuje w następujących miejscach: delta wsteczna Świny (zwłaszcza północna część wyspy Karsibór) wzdłuż Dziwny (w tym na półwyspie Rów) na brzegach Zatoki Puckiej (zwłaszcza w rezerwatach Słone Łąki, Beka, Mechelińskie Łąki).
Skupienia halofitów występują także w miejscach wysięków wód zasolonych, także na obszarze śródlądowym. Są to zarówno wysięki naturalne, słonych wód podziemnych, jak i przecieki z infrastruktury przemysłowej. Przykładami w Polsce są: rezerwat przyrody Ciechocinek rezerwat przyrody Owczary Solecko-Pacanowski Obszar Chronionego Krajobrazu.
W Polsce wysięki wód zasolonych z bogatą florą halofilną znajdują się także w pobliżu brzegu morskiego, między innymi: na Wyspie Chrząszczewskiej (gmina Kamień Pomorski) koło Włodarki (gmina Trzebiatów) pod Kołobrzegiem.
Zbiorowiska słonorośli mogą mieć charakter antropogeniczny. Występują w miejscach wydobywania i przetwarzania soli spożywczej i przemysłowej, tam, gdzie z nieszczelnych instalacji wydobywa się solanka, np. w sąsiedztwie warzelni, wzdłuż rurociągów, w fabrykach przetwórstwa sody. Halofitom sprzyja również wysypywanie soli na drogi w celu odśnieżenia, przez co stają się częste przy ciągach komunikacyjnych.
Szacuje się, że w Polsce występuje 174 gatunki halofitów (143 fakultatywne i 31 obligatoryjnych), w większości rodzimych.
Zagrożenia i ochrona Ze względu na swoją specjalizację halofity są wrażliwe na przekształcenia warunków siedliskowych, w szczególności na odwodnienie i konkurencję innych gatunków następującą w warunkach braku użytkowania pastwiskowego lub łąkarskiego. Ze względu na zagrożenie halofity w szeregu wypadkach stały się przedmiotem prawnej ochrony gatunkowej. Poza tym ich siedliska stanowią w Unii Europejskiej siedlisko przyrodnicze wymagające zachowania w obszarach Natura 2000. W Polsce poza obszarami Natura 2000 halofity chronione są też w rezerwatach.
Przykłady halofitów mannica odstająca (Puccinellia distans) mlecznik nadmorski (Glaux maritima) muchotrzew solniskowy (Spergularia salina) saksauł czarny (Haloxylon aphyllum) solanka kolczysta (Salsola kali) soliród zielny (Salicornia herbacea) świbka morska (Triglochin maritima) tamaryszek (Tamarix sp.) – różne gatunki namorzyny – gatunki rodzaju awicenia i korzeniara
Zobacz też halobionty
Przypisy
Kategoria:Formy ekologiczne roślin Kategoria:Tolerancja ekologiczna