thumb|biguanid Biguanidy – grupa leków będących pochodnymi biguanidu, stosowanych m.in. w leczeniu cukrzycy typu 2 i malarii. Obecnie zastosowanie w leczeniu cukrzycy znajduje jedynie metformina, gdyż fenformina i buformina z uwagi na istotne efekty uboczne są stosowane sporadycznie. Mechanizm ich działania polega na zmniejszeniu syntezy ATP w wielu komórkach, co skutkuje hamowaniem glukoneogenezy w komórkach wątrobowych, wzrostem obwodowej beztlenowej glikolizy oraz zahamowaniem lipogenezy i wzrostem lipolizy. W efekcie obniża się stężenie glukozy i lipidów we krwi, co sprzyja obniżeniu masy ciałaMedycyna Metaboliczna.pl Postępy farmakoterapii cukrzycy typu 2 – wpływ na rekomendacje i algorytmy. Normalizujące działanie na stężenie glikemii (i ew. zespół metaboliczny) – bez wpływu stricte trzustkowego – sprawia, że inne leki (np. pochodne sulfonylomocznika, leki inkretynowe) pozostają w rezerwie, na wypadek wtórnej nieskuteczności pochodnych biguanidu. Wydłuża to wygodną dla pacjenta formę doustnego leczenia cukrzycy.
Biguanidy należą do grupy leków przeciwhiperglikemicznych – nie obniżają glikemii poniżej wartości prawidłowych. Wskazania obejmują: Monoterapia Cukrzyca typu 2 o niewielkim zapotrzebowaniu na insulinę Cukrzyca typu 2 z istniejącą insulinoopornością Cukrzyca typu 2 u pacjenta z wyraźną nadwagą W skojarzeniu z innymi lekami: W razie nieskuteczności niektórych leków (pochodne sulfonylomocznika, leki inkretynowe) – celem przedłużenia leczenia doustnego lekami przeciwcukrzycowymi Wybrane przypadki niestabilnej cukrzycy typu 1Artur Czyżyk Cukrzyca. W: Endokrynologia Kliniczna pod red. Walentego Hartwiga, Tom II.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:ATC-A10 Kategoria:Guanidyny Kategoria:ATC-P01