Sygnalizacja kolejowa w Norwegii – system znaków i sygnałów stosowanych na transporcie kolejowym w Norwegii, jest regulowany przez regulamin wydany 4 grudnia 2001.
Pierwszy norweski system sygnalizacji kolejowej powstał w Drammen w 1893 r. System ten wykorzystywał wyłącznie semafory kształtowe (mechaniczne). Pierwsze semafory świetlne zostały zbudowane w 1924 roku przez AEG. Obecnie w Norwegii stosuje się wyłącznie semafory świetlne.
Metody podawania znaków i sygnałów Znaki i sygnały są podawane następującymi metodami:
Flagi sygnałowe Lampy ręczne Gwizdki sygnałowe Ruchy ramion sygnalistów Ustalone sygnały świetlne Ustalone sygnały dźwiękowe Sygnały dźwiękowe i akustyczne lokomotyw
Podstawowe znaczenie kolorów w sygnałach Czerwony – stop Fiolet – zatrzymanie, a później jazda z minimalną prędkością Żółty – uwaga Zielony – zezwolenie na jazdę Biały – droga wolna
Semafory świetlne W normalnych warunkach na semaforze pali się jedna lampa:
Znaki podstawowe Sygnał Znaczenie Przeznaczenie 55px Sygnał 20A – Stop – migający Nakaz zatrzymania się przed semaforem Blokada liniowa 55px 55px Sygnał 20B – Stop Nakaz zatrzymania się przed semaforem pozostałe 55px Sygnał 21 – Droga wolna Droga wolna zmiana kierunku na zwrotnicy 55px Sygnał 22 – Droga wolna Droga wolna
Sygnał następnego semafora Semafory pokazujące sygnał następnego semafora są dwukomorowe i pokazują światła migające. Sygnał Nazwa Znaczenie 55px Sygnał 23 – Spodziewany stop Na następnym semaforze podstawowym wyświetlany jest sygnał 20A lub 20B. 55px Sygnał 24 – Spodziewana droga wolna Na następnym semaforze podstawowym wyświetlany jest sygnał 21. 55px Sygnał 25 – Spodziewana droga wolna Na następnym semaforze podstawowym wyświetlany jest sygnał 22.
System ostrzegawczy Norwegia używa systemu ostrzegawczego Ericsson ATP, używanego również przez kolej podmiejską w Perth w Australii.
Bibliografia
Kategoria:Transport kolejowy w Norwegii Kategoria:Sygnalizacja kolejowa