Erich Honecker

Erich Ernst Paul Honecker (ur. 25 sierpnia 1912 w Neunkirchen, zm. 29 maja 1994 w Santiago) – niemiecki polityk komunistyczny i I sekretarz Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED). W latach 1971–1989 przywódca Niemieckiej Republiki Demokratycznej.

Życiorys Syn górnika Wilhelma Honeckera (1881–1969) i Caroliny Weidenhof (1883–1963). Urodził się na zachodzie Cesarstwa Niemieckiego, w Zagłębiu Saary. Jako trzynastolatek za namową rodziców rozpoczął pracę w gospodarstwie rolnym, nalężącym do znajomego rodziny Wilhelma Streicha, w miejscowości Neudorf na Pomorzu (obecnie Łozice k. Bobolic)Martin Sabrow: Erich Honecker. Das Leben davor. 1912–1945. C.H. Beck, Monachium 2016, S. 55–57.. Po dwóch latach wrócił do rodzinnej miejscowości, gdzie rozpoczął przyuczenie do zawodu dekarza. W 1928 wstąpił do młodzieżowej organizacji Komunistyczny Związek Młodych Niemiec, która była przybudówką Komunistycznej Partii Niemiec (KPD). W 1929 stał się członkiem tej partii. W latach 1929–1931 przebywał w ZSRR, gdzie studiował w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej.

W 1935 został aresztowany za działalność opozycyjną wobec reżimu III Rzeszy, a w 1937 skazany przez nazistów na karę 10 lat ciężkiego więzienia za zdradę stanu. Pod koniec II wojny światowej, w 1945 został uwolniony przez Armię Czerwoną. Zamieszkał we wschodnich Niemczech. Rozpoczął wtedy na nowo działalność polityczną u boku Waltera Ulbrichta. W 1946 był jednym z pierwszych członków Niemieckiej Socjalistycznej Partii Jedności (SED) i po miażdżącym zwycięstwie tej partii w wyborach wszedł do kierownictwa w utworzonym na krótki czas parlamencie. Po utworzeniu Niemieckiej Republiki Demokratycznej był aktywnym członkiem partii, piastował między innymi stanowisko przewodniczącego organizacji młodzieżowej Freie Deutsche Jugend (FDJ). Po okresie kandydowania od 1951, w 1958 wszedł w skład Komitetu Centralnego Socjalistycznej Partii Jedności (SED).

W 1971 został przewodniczącym partii (po rezygnacji Waltera Ulbrichta), a od 1976 przewodniczącym Rady Państwa. Doprowadził do poprawy relacji z RFN i wzajemnego uznania. Wprowadził również pewne reformy liberalizujące ustrój, a w 1974 wdrożył reformę konstytucji. Z racji sprawowanych funkcji był „skoszarowany” w partyjno-rządowych osiedlach kierownictwa NRD – początkowo wokół Majakowskiring w Berlinie-Pankow, następnie na Osiedlu Leśnym pod Bernau.

W 1987 w czasie spotkania z Helmutem Kohlem, kanclerzem Republiki Federalnej Niemiec ustalono, że wojna nigdy więcej nie może rozpocząć się na niemieckiej ziemi. W 1989 w związku z pogarszającymi się warunkami życia przez NRD przetoczyła się fala protestów. 18 października 1989 Erich Honecker został odsunięty od władzy, a po upadku w listopadzie 1989 Muru Berlińskiego pozbawiony wszelkich funkcji państwowych i partyjnych. Na stanowisku sekretarza partii zastąpił go Egon Krenz.

Honecker postawiony został w stan oskarżenia za nadużywanie władzy i korupcję. Z powodu choroby został przyjęty do radzieckiego szpitala wojskowego w Berlinie, a potem z powodu raka wątroby przewieziony na leczenie do Związku Radzieckiego. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 schronił się w ambasadzie Chile w Moskwie. W 1992 został jednak przekazany władzom zjednoczonych Niemiec. Rozprawa sądowa rozpoczęła się po kilku miesiącach, jednak została zawieszona z powodu złego stanu zdrowia Ericha Honeckera. Taka decyzja sądu umożliwiła mu wyjazd w 1993 do Chile, gdzie przebywała już jego żona Margot Honecker oraz córka. Honecker zmarł 29 maja 1994 w Santiago. Następnego dnia jego ciało zostało poddane kremacji w krematorium na Cmentarzu Generalnym w Santiago, a po nabożeństwie pogrzebowym, urnę zabrała do domu Margot Honecker.

Życie prywatne Pierwszą żoną Honeckera od 1946 była Charlotte Schanuel (1903–1948), która zmarła na guza mózgu dwa lata po ślubie. W latach 1949–1953 jego żoną była działaczka SED Edith Baumann (1909–1973), z którą miał córkę Erikę (ur. 1950). W 1953 zawarł związek małżeński z Margot Feist. Mieli jedną córkę Sonję, która wyszła za mąż za chilijskiego historyka Leonarda Yáñeza Betancourta.

Przypisy

Bibliografia

Bernd Jordan, Aleksander Lenz: Księga 100 polityków stulecia, tłum. A. Sąpoliński, wyd. Interart Warszawa 1997, .

Kategoria:Bohaterowie NRD Kategoria:Bohaterowie Pracy NRD Kategoria:Politycy SED Kategoria:Działacze FDJ (NRD) Kategoria:Głowy państwa NRD Kategoria:Niemieccy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Odznaczeni Orderem José Martí Kategoria:Odznaczeni Orderem Karla Marksa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Olimpijskim Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Kategoria:Więźniowie więzienia w Moabicie Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1994