83 Samurski Pułk Piechoty (ros. 83-й пехотный Самурский полк) – jednostka wojskowa Białych podczas rosyjskiej wojny domowej
Historia Podczas tzw. 2 Marszu Kubańskiego wojsk gen. Antona I. Denikina doszło w czerwcu 1918 r. do starcia z oddziałami bolszewickimi pod stanicą Piesczanookopskaja. Biali wzięli wielu jeńców wojennych. Pułkownik Michaił G. Drozdowski, dowodzący 3 Dywizją Piechoty, jako pierwszy spośród białych dowódców podjął decyzję o przyjęciu w skład swojej dywizji b. czerwonoarmistów. Sformował z nich 21 czerwca Batalion Sołdacki (trzy kompanie), rozwinięty 1 lipca w stanicy Nowo-Donieckaja w 1 Sołdacki Pułk Piechoty w składzie czterech, a następnie sześciu kompanii. Kadrę stanowili oficerowie-drozdowcy. 14 sierpnia w stanicy Uść-Łabinskaja włączono do niego 180 żołnierzy, stanowiących kadrę carskiego 83 Samurskiego Pułku Piechoty. W rezultacie pułk został przemianowany na 83 Samurski Pułk Piechoty. Wchodził on w skład 1 Dywizji Piechoty, a następnie 3 (Drozdowskiej) Dywizji Piechoty. Na przełomie 1918/1919 r. pułk uczestniczył w ciężkich walkach na Kubaniu i w Kraju Stawropolskim. Od marca do czerwca 1919 r. poniósł duże straty podczas walk na Donbasie i południu guberni charkowskiej. Liczebność spadła z ok. 1,3 tys. do mniej niż 600 żołnierzy. Na pocz. sierpnia samurcy likwidowali przerwanie frontu przez oddziały bolszewickie pod Kupiańskiem. Następnie przeniesiono ich nad rzekę Psioł na północ od Połtawy, gdzie wespół z innymi oddziałami drozdowskimi atakowali w kierunku na Ochtyrkę-Sumy. 3 września zdobyli miasto Sudża. W poł. września bronili skutecznie Dmitrjew-Lgowskij. Po przejściu do kontrnatarcia zajęli 24 września Dmitrowsk Orłowski i ruszyli na Kromy. Wkrótce kontrofensywa wojsk bolszewick zmusiła pułk wespół z pozostałymi oddziałami drozdowskimi do odwrotu. 14 października podporządkowano go Aleksiejewskiej Dywizji Piechoty, choć faktycznie wszedł w jej skład dopiero 4 grudnia. Po ewakuacji na Krym 16 kwietnia 1920 r., pułk został rozformowany. Jego resztki uzupełniły Drozdowską Dywizję Piechoty. 21 czerwca pułk reaktywowano, włączając do 1 Brygady 6 Dywizji Piechoty. Po ewakuowaniu samurców do Gallipoli w poł. listopada, włączono ich do Aleksiejewskiego Dywizjonu Piechoty.
Dowódcy płk Konstantin A. Kelner (do 19 lipca 1918 r.), płk Nikołaj N. Doroszkiewicz (do pocz. sierpnia 1918 r.), ppłk (płk) Karl G. Szabert (do 29 października 1918 r.), płk Sipiagin (wrzesień 1918 r.), płk M. A. Zwiagin (do grudnia 1918 r., 18 maja – listopad 1919 r.), płk Ilin (grudzień 1918 r. – 18 maja 1919 r.), płk J. I. Zielenin (do 16 kwietnia 1920 r.), płk Dmitrij W. Żitkiewicz (21 czerwca – poł. listopada 1920 r.).
Bibliografia Siergiej W. Wołkow, Белое движение. Энциклопедия Гражданской войны, 2003
Linki zewnętrzne W. M. Krawczenko „Drozdowcy w letnio-jesiennych walkach 1919 r.” (jęz. rosyjski)
Kategoria:Pułki piechoty Białej Armii Kategoria:Jednostki piechoty Białej Armii utworzone w 1918 Kategoria:Jednostki organizacyjne Białej Armii rozwiązane w 1920