mały|Jedna z pierwszych pracowni rentgenograficznych w Polsce, w szpitalu Świętego Ducha w Warszawie w roku 1898. Mikołaj Ludwik Brunner (ur. 21 marca 1840 w Warszawie, zm. 20 maja 1914 tamże) – polski lekarz neurolog żydowskiego pochodzenia.
Życiorys mały|Grób Mikołaja Brunnera na cmentarzu Powązkowskim Był synem lekarza Igancego Brunnera i Wilhelminy Kohen. Ukończył gimnazjum realne i Akademię Medyko-Chirurgiczną w Warszawie (1862). Po studiach zajmował się najpierw chemią pod kierunkiem Jakuba Natansona. W latach 1865 i 1866 uzupełniał studia za granicą, u Benedikta w Wiedniu i Duchenne'a w Paryżu. Po powrocie do kraju otworzył w Warszawie prywatny gabinet leczniczy chorób nerwowych. W 1874 roku otrzymał tytuł doktora medycyny. Od 1884 do 1899 był lekarzem naczelnym Szpitala Ewangelickiego, potem Szpitala św. Ducha. W 1898 jako pierwszy lekarz na terenie Polski urządził pracownię rentgenowską. Był radcą stanu. Opublikował liczne prace naukowe.
Był członkiem Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego, Petersburskiego Towarzystwa Lekarskiego i Towarzystwa Lekarskiego Wileńskiego.
Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy z Marią Słończyńską (zm. 1883), a po raz drugi z Heleną Kleitz (1860–1919). Pochowany jest na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 14-6-16).
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Publikacje Mikołaja Ludwika Brunnera w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Polscy neurolodzy Kategoria:Urodzeni w 1840 Kategoria:Zmarli w 1914