Ludwik Górski z Falęcina (ur. 1867 w Woli Pękoszewskiej, zm. 23 sierpnia 1931 w Warszawiedane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego) – polski ziemianin, polityk konserwatywny.
Syn Jana Górskiego i Marii z hrabiów Łubieńskich, brat Emmanuela Marii Józefa Szczepana (1859–1865), Marii Józefa Łukasza Seweryna Jana (1860–1860), Konstantego Mariana Marii (1862–1909), Zofii (1863–1864), Antoniego (1869–1939), Jana (1871–1974) oraz Pii Marii (1878–1974).
Ukończył studia chemiczne i rolnicze w Berlinie po których wrócił do Królestwa Kongresowego i prowadził gospodarstwo w Kozietułach pod Grójcem. W tym okresie zaprzyjaźnił się ze swoim sąsiadem księciem Zdzisławem Lubomirskim.
Po wybuchu I wojny światowej Lubomirski ściągnął go do Warszawy do pracy w Centralnym Komitecie Obywatelskim w Warszawie, a następnie w Radzie Głównej Opiekuńczej. Po powstaniu Królestwa Polskiego Górski został powołany do tymczasowej Rady Stanu. W okresie od lipca 1917 do 27 lutego 1918 pełnił one funkcję dyrektora Komisji Wojskowej, ustępując z tego stanowiska wraz z dymisją rządu Jana Kucharzewskiego. Po dymisji wycofał się z życia politycznego i powrócił do gospodarki majątkiem rolnym. Nie założył rodziny, zmarł bezpotomnie pochowany został w Jeruzalu na cmentarzu parafialnym.
Przypisy
Linki zewnętrzne Publikacje Ludwika Górskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci uczelni w Berlinie Kategoria:Członkowie Centralnego Komitetu Obywatelskiego w Warszawie Kategoria:Członkowie Komisji Wojskowej Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego 1917–1918 Kategoria:Członkowie Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu Kategoria:Członkowie Rady Głównej Opiekuńczej 1915–1920 Ludwik Górski 1867 Kategoria:Polscy ministrowie obrony Kategoria:Polscy myśliciele polityczni Kategoria:Polscy politycy konserwatywni Kategoria:Polscy ziemianie Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Zmarli w 1931