Adam Wójcik (ur. 20 kwietnia 1970 w Oławie, zm. 26 sierpnia 2017 we Wrocławiu) – polski koszykarz występujący na pozycjach silnego skrzydłowego i środkowego. Wielokrotny reprezentant Polski, czterokrotnie uczestniczył w turniejach finałowych mistrzostw Europy. Ośmiokrotny mistrz Polski, czternastokrotny medalista mistrzostw Polski, mistrz Belgii i dwukrotny medalista mistrzostw Belgii. W całej profesjonalnej karierze koszykarskiej rozegrał 1268 meczów, w tym 651 w Polskiej Lidze Koszykówki i 238 w juniorskich oraz seniorskich reprezentacjach PolskiUwzględniając także spotkania nieoficjalne.. W sumie zdobył 17 718 punktów, w tym 10 110 w Polskiej Lidze KoszykówkiUwzględniając również punkty, jakie zdobył w sezonie 1992/1993 w zweryfikowanym później jako walkower meczu Gwardii Wrocław ze Śląskiem Wrocław..
Życiorys Kariera klubowa (1983–2012) Początki kariery (1983–1987) Adam Wójcik swój pierwszy oficjalny mecz koszykówki rozegrał w maju 1982 w ramach rozgrywek międzyszkolnych w minikoszykówce chłopców. W styczniu 1983 trener Krzysztof Walonis zaprosił go na treningi w Gwardii Wrocław, na których po raz pierwszy pojawił się 1 lutego 1983. W tym samym roku zadebiutował on także w drużynie młodzików Gwardii. W 1986, wraz z zespołem Gwardii, zdobył złoty medal Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży oraz mistrzostwo Polski kadetów. Rok później ponownie zdobył mistrzostwo Polski, tym razem w kategorii juniorów młodszych.
Gwardia Wrocław/Aspro Wrocław/Aspro Brzeg Dolny (1987–1994) Sezon 1987/1988 W sezonie 1987/1988 zadebiutował w pierwszej drużynie wrocławskiej Gwardii. Jednocześnie w trakcie sezonu występował przede wszystkim w drużynie rezerw, rozgrywającej swoje spotkania przed meczami ligowymi pierwszych zespołów. 23 października 1987, w meczu wyjazdowym 7. kolejki najwyższej klasy rozgrywkowej przeciwko Górnikowi Wałbrzych, po raz pierwszy został zgłoszony do składu pierwszej drużyny Gwardii na mecz ligowy, jednakże ostatecznie nie pojawił się na boisku z powodu złamania palca u stopy. 14 listopada 1987, w meczu wyjazdowym 8. kolejki z Wisłą Kraków, po raz drugi znalazł się w składzie pierwszej drużyny, a po raz pierwszy wystąpił w meczu ligowym najwyższej klasy rozgrywkowej – zagrał około 5 minut i nie zdobył punktów. 12 grudnia 1987, w meczu 16. kolejki z AZS-em Koszalin, po raz drugi wystąpił w meczu ligowym najwyższej klasy rozgrywkowej, zdobywając pierwsze punkty – w czasie około 4 minut zdobył ich w sumie 4. 20 lutego 1988, w ramach meczu ćwierćfinałowego fazy play-off polskiej ligi przeciwko Zastalowi Zielona Góra, zadebiutował w rozgrywkach fazy play-off, zdobywając 9 punktów. W sumie w sezonie 1987/1988 rozegrał 6 meczów ligowych w najwyższej klasie rozgrywkowej, zdobywając łącznie 15 punktów. Wraz z pierwszą drużyną Gwardii Wrocław zdobył srebrny medal mistrzostw Polski seniorów. Ponadto, wraz z drużyną juniorską tego klubu zdobył także brązowy medal w juniorskich mistrzostwach kraju.
Sezon 1988/1989 16 października 1988, w meczu przeciwko Wybrzeżu Gdańsk, po raz pierwszy w karierze osiągnął w meczu ligowym barierę 10 punktów zdobytych w jednym spotkaniu. 14 stycznia 1989 w meczu derbowym ze Śląskiem Wrocław na około 25 sekund przed końcem spotkania (przy stanie 85:86), mimo poleceń trenera Gwardii, sfaulował Macieja Zielińskiego, w wyniku czego Gwardia przegrała to spotkanie 85:88. Dzień później, w meczu przeciwko Górnikowi Wałbrzych, po raz pierwszy w karierze przekroczył 20 punktów w jednym meczu, zdobywając ich 21. 11 marca 1989, w meczu o 5. miejsce w polskiej lidze przeciwko Legii Warszawa, zdobył 29 punktów, co było jego rekordem punktowym sezonu i najlepszym wynikiem w dotychczasowej karierze seniorskiej. Ostatecznie Gwardia zakończyła ten sezon na 6. pozycji w lidze. W kwietniu 1989, wraz z drużyną juniorską Gwardii, zdobył także mistrzostwo Polski juniorów. Ponadto został królem strzelców turnieju finałowego tych rozgrywek, a także wybrano go jego MVP.
Sezon 1989/1990 W sezonie 1989/1990 dwukrotnie wyrównał swój najlepszy dotychczasowy wynik punktowy w meczu ligowym zdobywając po 29 punktów w meczu wyjazdowym z Zastalem Zielona Góra (25 lutego 1990) i w spotkaniu ćwierćfinałowym fazy play-off przeciwko Victorii Sosnowiec (10 marca 1990). Na przełomie marca i kwietnia 1990 w półfinałach fazy play-off Gwardia Wrocław pokonała 3:2 wrocławski Śląsk. Wójcik w 5 meczach tej serii zdobył łącznie 77 punktów. W kwietniu 1990 po raz pierwszy w karierze wystąpił w finale polskiej ligi. Gwardia przegrała rywalizację finałową z Lechem Poznań 0:3, zdobywając tym samym wicemistrzostwo Polski, a Wójcik w trzech meczach finałowych zdobywał kolejno 23, 25 i 12 punktów. W sumie w całym sezonie 1989/1990 zdobył w meczach ligowych 534 punkty, plasując się pod tym względem na 8. pozycji w lidze. Ponadto po raz pierwszy został także wybrany do „pierwszej piątki” sezonu polskiej ligi.
Sezon 1990/1991 Od sezonu 1990/1991 Gwardia Wrocław zmieniła swoją nazwę na Aspro Wrocław. 6 kwietnia 1991, w meczu wyjazdowym przeciwko Victorii Sosnowiec, po raz pierwszy w karierze przekroczył liczbę 30 punktów zdobytych w jednym meczu ligowym, zdobywając ich 32. W sezonie 1990/1991 barierę tę udało mu się osiągnąć jeszcze raz – 11 kwietnia 1991, w kolejnym meczu o 3. miejsce w lidze przeciwko sosnowieckiej Victorii, zdobył dokładnie 30 punktów. W sumie w całym sezonie zdobył 869 punktów, co uplasowało go pod tym względem na 4. pozycji w rozgrywkach. Jednocześnie został ponownie wybrany do „pierwszej piątki” sezonu polskiej ligi. Po zakończeniu sezonu wystąpił także w meczu pokazowym reprezentacji Polski z „Gwiazdami Ligi”, w którym zdobył 13 punktów. Podczas imprezy tej zwyciężył także w prawdopodobnie pierwszym oficjalnym konkursie wsadów rozegranym w Polsce, pokonując w dogrywce Jarosława Jechorka.
Sezon 1991/1992 W sezonie 1991/1992 dwukrotnie przekroczył barierę 30 punktów zdobytych w jednym meczu ligowym – najpierw 24 listopada 1991, w meczu wyjazdowym przeciwko Victorii Sosnowiec, zdobył 31 punktów, a następnie 8 lutego 1992, w meczu wyjazdowym przeciwko Stali Bobrek Bytom, w którym zdobył 33 punkty (jego rekord sezonu). Wraz z drużyną Aspro awansował do finału ligi, w której Aspro przegrało 2:3 ze Śląskiem Wrocław, zdobywając tym samym srebrny medal mistrzostw Polski. W sumie w całym sezonie ligowym zdobył 803 punkty, co uplasowało go pod tym względem na 6. pozycji w lidze. Po raz kolejny został także wybrany do „pierwszej piątki” sezonu polskiej ligi. W marcu 1992 wziął udział w meczu pokazowym reprezentacji ligi polskiej ze Śląskiem Wrocław, w którym zdobył 27 punktów, jednak po raz pierwszy i jedyny w karierze przegrał rywalizację w konkursie wsadów, w którym pokonał go Maciej Zieliński.
Sezon 1992/1993 We wrześniu 1992, ze względu na złą sytuację finansową Aspro, wspólnie z Dominikiem Tomczykiem, zwrócił się z prośbą o zwolnienie z dalszych obowiązków wobec tego klubu i przyjęcie do wrocławskiego Śląska. Ostatecznie jednak oba kluby ustaliły między sobą, że Wójcik i Tomczyk pozostaną w Aspro, po czym obaj podpisali z tym klubem nowe, 2-letnie umowy. W sezonie 1992/1993 w większości meczów ligowych zdobywał ponad 20 punktów. W styczniu 1993 w ostatniej sekundzie meczu derbowego ze Śląskiem wykonał celny wsad, dzięki któremu Aspro odniosło zwycięstwo. Swój punktowy rekord sezonu ustanowił 24 października 1992 w meczu przeciwko Górnikowi Wałbrzych, zdobywając 37 punktów. W jednym ze spotkań rywalizacji półfinałowej z Nobilesem Włocławek zdobył 34 punkty, jednak ostatecznie Aspro ją przegrało i zdobyło brązowy medal, pokonując w rywalizacji o ten krążek Zastal Zielona Góra. W całym sezonie ligowym zdobył 1010 punktów, jednak, w wyniku anulowania mu punktów zdobytych w jednym ze spotkań ze Śląskiem, które zweryfikowano jako walkower dla Aspro (ze względu na występ w Śląsku nieuprawnionego zawodnika) oficjalna liczba zdobytych przez Wójcika punktów w sezonie 1992/1993 wyniosła 984, co było 4. wynikiem w całych rozgrywkach. Po raz czwarty został on także wybrany „pierwszej piątki” sezonu polskiej ligi.
Sezon 1993/1994 W czerwcu 1993 wyjechał do Stanów Zjednoczonych na testy w Los Angeles Clippers. Rywalizował w nich z 19 amerykańskimi koszykarzami, jako pierwszy polski koszykarz w historii. Po tym jak nie został wybrany powrócił do Polski. W lipcu zawarł wstępne porozumienie z tureckim klubem CASA TED Ankara Kolejliler Spor Kulübü, jednak Aspro odrzuciło ofertę jego transferu za ok. 80 tysięcy dolarów amerykańskich. Krótko po powrocie z Turcji wyjechał do Włoch, gdzie podpisał kontrakt z klubem Società Sportiva Basket Napoli, jednak klub ten po kilku tygodniach zabronił mu dalszego udziału w treningach drużyny, nie wypłacając przy tym pensji. Po tej sytuacji we wrześniu rozpoczął treningi z innym włoskim zespołem – Basket Rimini Crabs, po czym 20 września wyjechał do Szwajcarii na testy do klubu z Bellinzony, który chciał z nim podpisać umowę, jednak ówczesny prezes Aspro (Tomasz Jabłoński) odrzucił ofertę transferu za ok. 30 tysięcy dolarów amerykańskich.
W połowie października 1993 powrócił do Polski, gdzie wiązał go jeszcze roczny kontrakt z Aspro. Wrocławski klub w tym czasie przeniósł się do Brzegu Dolnego i występował pod nazwą Aspro Brzeg Dolny. W pierwszym meczu po powrocie, 3 listopada 1993 zdobył 17 punktów przeciwko Górnikowi Wałbrzych. W całym sezonie 1993/1994 zdobywał średnio niespełna 24 punkty na mecz, zajmując 3. miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców ligi (za Dominikiem Tomczykiem i Wojciechem Królikiem). W ćwierćfinale fazy play-off Aspro przegrało z Nobilesem Włocławek i ostatecznie zakończyło sezon na 5. miejscu, po pokonaniu w rywalizacji o tę pozycję AZS Lublin. 26 marca 1994, w decydującym meczu z AZS-em, zdobył 38 punktów, co było jego rekordem punktowym sezonu. W sezonie 1993/1994, w jednym ze spotkań z Górnikiem Wałbrzych, otrzymał pierwsze i jedyne w karierze przewinienie dyskwalifikujące.
W kwietniu 1994 został wybrany do udziału w pierwszym w historii Meczu Gwiazd Polskiej Ligi Koszykówki. Podczas tej imprezy zdobył 31 punktów i przegrał tytuł MVP z Jarosławem Zyskowskim na podstawie głosu sędziego tego spotkania – Wiesława Zycha (podczas tradycyjnego głosowania Wójcik i Zyskowski zdobyli tyle samo głosów), wygrał jednak konkurs wsadów.
W sumie rozegrał w Gwardii Wrocław 7 sezonów (od sezonu 1987/1988 do końca sezonu 1993/1994), w czasie których wystąpił w 234 meczach ligowych, w których zdobył łącznie 4196 punktów.
Mazowszanka Pruszków (1994–1995) Sezon 1994/1995 Przed sezonem 1994/1995 podpisał wstępny kontrakt ze Śląskiem Wrocław, jednak po odejściu sponsora, od którego uzależniona była ważność umowy (firma PCS), nie wszedł on w życie. Otrzymał wówczas oferty z Mazowszanki Pruszków oraz austriackiego klubu z Wiednia. W związku z tym, iż nie chciał przechodzić podobnych problemów co przed poprzednim sezonem, zdecydował się na pozostanie w Polsce i podpisanie kontraktu z klubem z Pruszkowa.
W nowym klubie 7 września 1994 zadebiutował w europejskich pucharach. W rozegranym, z racji na trwającą wojnę, w chorwackim Splicie meczu rundy kwalifikacyjnej Pucharu Koracia przeciwko klubowi Česko 93 Sarajevo, wygranemu przez zespół z Pruszkowa, zdobył 25 punktów. Ze względu na skręcenie kostki na początku sezonu opuścił kilka spotkań ligowych, w dalszej części rozgrywek występował już jednak regularnie w „pierwszej piątce” Mazowszanki. 29 stycznia 1995 w meczu przeciwko Lechowi Poznań zdobył 40 punktów, co jest jego najlepszym wynikiem punktowym w karierze. W jednym ze spotkań półfinałowych fazy play-off przeciwko Anwilowi Włocławek zdobył 31 punktów, miał 15 zbiórek i kilka bloków. W rywalizacji finałowej przeciwko Polonii Przemyśl Mazowszanka zwyciężyła 3:1. Dzięki temu Wójcik, który w rozegranym 25 marca 1995 ostatnim meczu finałowym był najskuteczniejszym koszykarzem (20 punktów), zdobył swój pierwszy w karierze tytuł mistrza Polski.