Reakcja Fentona – reakcja nadtlenku wodoru z jonem żelaza(II), , będąca metodą wytwarzania rodnika hydroksylowego. Została opisana przez brytyjskiego chemika H.J.H. Fentona w 1876 r. w pracy pt. On a new reaction of tartaric acid, a później przez Habera i Weissa, którzy wykazali w 1932 r. powstawanie w niej wolnego rodnika hydroksylowego.
Reakcja Fentona:
Reakcja Habera-Weissa uwzględnia regenerację żelaza(III): , co oznacza, że pełni rolę katalizatora, a jej sumaryczny zapis jest następujący:
Biologiczna reakcja (cykl) Fentona Reakcja Fentona jest postulowana również w układach biologicznych, gdzie udział biorą jony metali niewystępujące w klasycznej reakcji Habera-Weissa. Sugerowany mechanizm tworzenia w niej rodnika hydoksylowego to dwa cykle reakcji sumarycznej: właściwa reakcja Fentona regeneracja jonu żelaza(II), poprzez redukcję przez anionorodnik ponadtlenkowy jonu żelaza(III), będącego produktem pierwszej reakcji.
Reakcję tę mogą też katalizować jony miedzi, jak również kobaltu, niklu, manganu, chromu, a szczególnie w formie skompleksowanej z chelatorami. Innymi sugerowanymi czynnikami utleniającymi są:
rodnik ferrylowy rodnik nadferrylowy nadtlenoazotyn
Gdy niezwiązane z białkiem żelazo wchodzi w reakcję Fentona, powstające rodniki hydroksylowe mogą przyczyniać się do tworzenia 8-okso-2’-deoksyguanozyny (8-okso-dG), której obecność skutkuje mutacjami DNA prowadzącymi do karcynogenezy.
Przypisy
Fentona Kategoria:Reakcje wolnorodnikowe