Franz Lau (ur. 18 lutego 1907 w Lipsku, zm. 6 czerwca 1973 tamże) – niemiecki teolog luterański, historyk Kościoła.
Franz Lau studiował teologię i historię w Wiedniu i Lipsku, ukończył także szkołę kaznodziejską św. Pawła w Lipsku. W latach 1932–1939 był pastorem w Regis-Breitingen, gdzie związał się z Kościołem Wyznającym, a od 1939 roku był pastorem w kościele Marcina Lutra w Dreźnie. Po II wojnie światowej do 1947 roku był superintendentem krajowym Saksonii. W latach 1947–1972 wykładał historię Kościoła w Lipsku. W latach 1952–1971 był przewodniczącym organizacji Gustav-Adolf-Werk.
Dzieła «Äußerliche Ordnung» und «weltlich Ding» in Luthers Theologie, Göttingen 1933 Luthers Lehre von den beiden Reichen, Berlin 1952 Das Matthäus-Evangelium, Berlin 1956 (wyd. 2) Das Heil des Volkes und das Evangelium, Leipzig 1957 Die kirchlichen Ordnungen als Erziehungsmacht, Leipzig 1958 Reformationsgeschichte Deutschlands bis 1555, Göttingen 1964 Dar Glaube der Reformatoren, Wuppertal 1964 Wydania polskie Marcin Luter, przekład Janusz Narzyński, Zwiastun, Warszawa 1966
Bibliografia
Kategoria:Biskupi i superintendenci protestanccy Kategoria:Ludzie urodzeni w Lipsku Kategoria:Niemieccy historycy Kategoria:Niemieccy teolodzy luterańscy Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1973