Elewacja () – podniesienie relikwii w celu umieszczenia ich w godniejszym miejscu.

Jednym z elementów oddawania czci Słudze Bożemu jest przeniesienie jego szczątków i złożenie ich na podwyższeniu w obrębie kościoła. Za wyróżnienie uchodził pochówek w obrębie świątyni. Do zwyczaju należało grzebanie pod posadzką na znak pokory by wchodzący deptali po nich, zaś sama elewacja wiązała się z wyniesieniem ponad poziom ziemi. Obrzęd ten pojawił się już w V wieku, ale od VII wieku ceremonia odbywała się z inicjatywy biskupów i uczestniczyli w niej także biskupi sąsiednich diecezji wraz z wiernymi.

Za sprawą synodów starano się skodyfikować elewacje dokonywane przez biskupów przez zobligowanie ich do sprawdzenia świętości Sługi Bożego i cudów potwierdzających jego świętość. W 815 roku na zjeździe w Moguncji wnioskowano, by w procesie weryfikacji zasięgać też opinii księcia, a obrzędu dokonywać po zyskaniu akceptacji synodu. Mimo iż ustalenia nie były zawsze rygorystycznie przestrzegane, to liczba elewacji dokonywanych w latach 751–1000 spadła.

W obrzędzie tym historycy upatrują proweniencji kanonizacji, gdyż nadawał publicznego charakteru kultowi.

Zobacz też

Uwagi

Bibliografia

Paweł Figurski UT TUMULUM MONUMENTI IN MODUM SEPULCRI SUBLIMIUS ELEVARET, czyli próba uświęcenia biskupa płockiego Wernera.

Kategoria:Liturgia chrześcijańska Kategoria:Hagiografia