Eugeniusz Karol Ludwik Kątkowski (ur. ks. Jerzy Lech Kontkowski, Korzenie s. 90, natomiast Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej s. 42, jako datę urodzenia podali 24 listopada 1860 lub 1861. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny (...) s. 164 wymienił datę 4 grudnia 1861. w Kronsztadzie, zm. 3 grudnia 1943 w Warszawie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego i tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys W latach 1876–1879 kształcił się w Nikołajewskiej Szkole Inżynieryjnej w Petersburgu, a w latach 1881–1884 był słuchaczem Nikołajewskiej Akademii Inżynieryjnej w Petersburgu. 8 sierpnia 1878 roku został mianowany podporucznikiem i otrzymał przydział do 2 batalionu saperów. 15 września 1879 roku został przeniesiony do batalionu saperów Lejb-Gwardii na okres próbny. 13 grudnia 1880 roku został formalnie przeniesiony do batalionu saperów Lejb-Gwardii w stopniu chorążego gwardiiks. Jerzy Lech Kontkowski, Korzenie s. 91.. Prowadził działalność naukowo badawczą w dziedzinie oczyszczania wód. W latach 1899–1906 naczelnik portu w Tallinnie w stopniu pułkownika. Zdymisjonowany z tego stanowiska i przeniesiony do Towarzystwa Zdrowia Publicznego do Petersburga z awansem na generała majora.
Od 3 stycznia 1919 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Wojskowego w Wilnie. 14 kwietnia 1919 roku został przeniesiony do Oddziału VI Naczelnego Dowództwa Wojsk PolskichDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 57 z 24 maja 1919 roku, poz. 1817.. 7 maja 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznikaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 55 z 20 maja 1919 roku, poz. 1702.. 3 maja 1919 roku został mianowany szefem Polskiej Misji Wojskowej w Rzymie. Na tym stanowisku pełnił służbę do października 1920 roku. Obowiązki szefa misji łączył z honorową funkcją dziekana attachés wojskowych w stolicy Królestwa Włoch.
1 maja 1920 roku został zatwierdzony w stopniu generała podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920 roku. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu generała podporucznika. 26 października 1923 roku Prezydent RP, Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie generałów.
Osiadł w Warszawie. Współpracował z Państwowym Zakładem Higieny w dziedzinie technik sanitarnych. Zmarł w Warszawie. Został pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie (kwatera A21-6-18). Syn Bronisław Władysław był komendantem POW w Homlu, zamordowany przez bolszewików w 1919 roku.
Ordery i odznaczenia Order św. Anny kl. 2 Order św. Stanisława kl. 2 – 1 kwietnia 1901 Order św. Anny kl. 3 – 13 kwietnia 1897 Order św. Stanisława kl. 3 – 1 kwietnia 1890
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione. ks. Jerzy Lech Kontkowski, Korzenie, Wydawnictwo PLUS – Monika Gillert, Kraków 2010, . H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998.
Kategoria:Tytularni generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1860 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Szkoły Inżynieryjnej Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Inżynieryjnej