thumb|Grób Tadeusza Jedynaka na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Tadeusz Jedynak (ur. 4 kwietnia 1919 we Lwowie, zm. 23 stycznia 1987 w Warszawie) – polski wojskowy, pilot, od 1961 generał brygady ludowego Wojska Polskiego.

Był oficerem wywiadu wojskowego, zastępcą szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP (1955–1965), w 1965 pełnił obowiązki szefa Zarządu II Sztabu Generalnego.

Życiorys Młodość Był synem Stefana i Anny z domu Piwowar. W latach 1926–1930 uczył się w szkole powszechnej we Lwowie, następnie w IV Państwowym Gimnazjum im. Jana Długosza w tym mieście. W 1938 zdał tzw. małą maturę i rozpoczął studia w Akademii Handlu Zagranicznego we Lwowie. Od 1939 pracował równocześnie jako dyżurny rozdzielczej stacji gazowej.

Kariera piłkarska Był wychowankiem Pogoni Lwów, w barwach której rozegrał w latach 1937–1939 piętnaście spotkań w ekstraklasie i zdobył trzy bramki. Występował często pod pseudonimem Tadeusiewicz. We wrześniu 1939, po zajęciu Lwowa przez radzieckich żołnierzy, Pogoń zawiesiła działalność i Jedynak rozpoczął występy dla Spartaka Lwów. W końcu 1940 razem z Michałem Matyasem, Aleksandrem Skoceniem, Mieczysławem Górskim i Ołehem Łajewskim został zabrany do Dynama KijówPolacy w kijowskim „Dynamo” - Dziennik Kijowski - Archiwum 2010-2011Не Теодорчиком єдиним. Легендарні поляки у складі Динамо (оновлено) - UA-Футбол. Jednak przez brak odpowiedniej kondycji nie zagrał żadnego meczu. W 1946 grywał jeszcze okazjonalnie w Legii Warszawa i Polonii Bytom.

II wojna światowa 17 lipca 1941, po napadzie Niemiec na Związek Sowiecki, został powołany do służby w Armii Czerwonej. Służył w baterii moździerzy 46 Kijowskiej Dywizji Piechoty. Ze względu na polskie obywatelstwo już we wrześniu 1941 został wysłany do pracy na Ural. Pracował w zakładach przemysłu naftowego w Kraskomsku, a od lutego 1943 był instruktorem sportowym w Mołotowie.

Kariera w LWP 15 sierpnia 1943 zgłosił się do służby w formowanym na terenie ZSRR ludowym Wojsku Polskim. Otrzymał przydział do 2 pułku artylerii lekkiej 2 Dywizji Piechoty im. Jana Henryka Dąbrowskiego, gdzie został zastępcą dowódcy baterii do spraw polityczno-wychowawczych. Od września do października 1943 uczestniczył w Kursie Oficerów Polityczno-Wychowawczych zorganizowanym przy dowództwie 2 Dywizji Piechoty. 10 lutego 1944 został promowany na stopień chorążego w korpusie oficerów polityczno-wychowawczych. Następnie został zastępcą dowódcy kompanii do spraw polityczno-wychowawczych w 1 zapasowym pułku piechoty Centrum Formowania Armii Polskiej w ZSRR. W maju 1944 został na własną prośbę przeniesiony do grupy lotniczej. Od maja do października 1944 odbywał szkolenie lotnicze w 9 Wojskowej Szkole Pilotów w Bugurusłaniu. Do marca 1946 kontynuował szkolenie lotnicze w 1 Kaczyńskiej Szkole Pilotów w Krasnym Kucie. W marcu 1946 powrócił do Polski i przebywał w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie, a w czerwcu 1946 został zastępcą dowódcy eskadry w 2. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego do spraw polityczno-wychowawczych. We wrześniu 1946 został skierowany na kurs przygotowawczy w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, a od grudnia 1946 do kwietnia 1950 studiował w Wojskowej Akademii Lotniczej w Monino koło Moskwy.

Po powrocie do kraju w czerwcu 1950 krótko służył w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie, jednak już w listopadzie 1950 przeszedł do wywiadu wojskowego, do Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, gdzie początkowo był starszym pomocnikiem kierownika jednej z sekcji, a następnie pomocnikiem szefa Wydziału I Oddziału IV Zarządu II. Od lipca 1953 do kwietnia 1954 przebywał w Korei, gdzie służył na stanowisku dowódcy I grupy w Misji Polskiej do Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych. W latach 1954–1955 był szefem katedry w Fakultecie Rozpoznawczym Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. Od listopada 1955 był przez 10 lat zastępcą szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP (kolejno płk. Fiodora Wiedmieda, później gen. dyw. Grzegorza Korczyńskiego). Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 22 września 1961 otrzymał nominację na stopień generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. W 1965 pełnił obowiązki szefa Zarządu II Sztabu Generalnego.

Od listopada 1965 przebywał w dyspozycji szefa Sztabu Generalnego WP. Przygotowywał się do objęcia funkcji szefa Misji Polskiej do Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei, jednak nie objął tej funkcji i wniósł prośbę o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Na mocy rozkazu personalnego MON z 19 lipca 1967 zwolniony do rezerwy z dniem 18 grudnia 1967.

W latach 1957–1967 był działaczem Legii, m.in. członkiem prezydium zarządu klubu. Działał także społecznie w ZBoWiD.

Pogrzeb Tadeusza Jedynaka odbył się 30 stycznia 1987 na Cmentarzu Komunalnym-Powązkach w Warszawie (kwatera B 4 rz. 7 m. 11). Ministerstwo Obrony Narodowej reprezentował wiceminister obrony narodowej, Główny Inspektor Obrony Terytorialnej gen. broni Tadeusz Tuczapski. W imieniu żołnierzy WP zmarłego pożegnał szef Zarządu II Sztabu Generalnego gen. bryg. Roman Misztal, a w imieniu środowiska kombatanckiego płk w st. spocz. Jan SkowronOstatnia droga gen. bryg. w st. spocz. Tadeusza Jedynaka /w/ Żołnierz Wolności, gazeta codzienna WP, 31 stycznia 1987 r., str. 2.

Życie prywatne Był synem Stefana, telefonisty i Anny z domu Piwowar. Po wojnie mieszkał w Warszawie. Żonaty z Ireną z domu Spadarzewską, miał syna i dwie córkiJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 97-99.

Awanse chorąży – 10 lutego 1944 podporucznik – 1 stycznia 1946 kapitan – 15 października 1946 (z pominięciem stopnia porucznika) major – 22 lipca 1948 podpułkownik – 9 lipca 1952 pułkownik – 6 grudnia 1955 generał brygady – 22 września 1961

Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1964) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1958) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1954) Srebrny Krzyż Zasługi (1946) Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1973) Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (1963)Dziennik Urzędowy Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki, nr 1-2, 29 lutego 1964, s. 5. Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia (pośmiertnie, ZSRR, 1987)Radzieckie odznaczenia bojowe dla Polaków byłych żołnierzy Armii Radzieckiej, "Za Wolność i Lud", nr 23, 6 czerwca 1987, s. 3. I inne.

Przypisy

Bibliografia H. P. Kosk, Generalicja Polska, tom I, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1999; Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Toruń 2010, s. 97–99 (z fotografią) L. Pawlikowicz, Tajny front zimnej wojny. Uciekinierzy z polskich służb specjalnych 1956-1964, Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 2004, ; Ostatnia droga gen. bryg. w st. spocz. Tadeusza Jedynaka /w/ Żołnierz Wolności, gazeta codzienna WP, 31 stycznia 1987 r., str. 2; Wojskowy Przegląd Historyczny, 1987, nr 3 (121), str. 231. Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017, str. 77

Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Oficerowie wywiadu wojskowego Polski Ludowej Kategoria:Polscy piłkarze Kategoria:Piłkarze Dynama Kijów Kategoria:Piłkarze Pogoni Lwów Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy piloci myśliwscy Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 1987