Pętla Barnarda (oznaczenie katalogowe SH 2-276) – mgławica emisyjna w gwiazdozbiorze Oriona. Jest to część obłoku molekularnego, który zawiera również mgławice: Koński Łeb i Wielka Mgławica w Orionie. Pętla ma formę dużego łuku, którego środek leży w pobliżu Wielkiej Mgławicy w Orionie. Gwiazdy w Mgławicy Oriona uważa się za odpowiedzialne za jonizację gazu w Pętli.
Obserwowana z Ziemi Pętla rozciąga się na około 600 minut kątowych (około 10°), obejmując znaczną część gwiazdozbioru Oriona. Jest dobrze widoczna na fotografiach o długiej ekspozycji.
Szacuje się, że znajduje się w odległości około 1600 lat świetlnych od Ziemi, co oznacza, że rzeczywiste rozmiary wynoszą około 300 lat świetlnych. Uważa się, że jest pozostałością po wybuchu supernowej, który miał miejsce około 2 milionów lat temu, czego wynikiem może być również szybki ruch kilku znanych gwiazd uciekających, w tym AE Aurigae, Mi Columbae i 53 Arietis, co do których sądzi się, że mogły być składnikami układu wielokrotnego gwiazd, w którym jeden składnik wybuchł jako supernowa.
Chociaż możliwe jest, że William Herschel jako pierwszy zobaczył ją w 1786 roku, jej odkrycie zazwyczaj przypisywane jest Edwardowi Barnardowi (on sam początkowo nazwał ją „Pętlą Oriona”), który wykonał jej zdjęcie w 1895 roku.
Galeria zdjęć
Zobacz też Wielka Mgławica w Orionie (M42) Obłok Molekularny w Orionie
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Gwiazdozbiór Oriona Kategoria:Katalog Sharplessa Kategoria:Obszary H II Kategoria:Pozostałości po supernowych