Tygrys jawajski (Panthera tigris sondaica) – wymarły podgatunek tygrysa azjatyckiego, drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych (Felidae). Do 1980 roku zamieszkiwał wyspę Jawa; był jednym z trzech podgatunków (obok tygrysa balijskiego i sumatrzańskiego), występujących na obszarze Indonezji.
Morfologia Tygrysy jawajskie charakteryzowały się mniejszymi rozmiarami w porównaniu do podgatunków z Azji Kontynentalnej, przewyższały jednak wielkością tygrysy balijskie. Masa ciała dorosłych samców wynosiła od 100 do 140 kg przy średniej długości ciała mieszczącej się w granicach 200–245 cm. Samice były mniejsze, osiągając masę od 75 do 115 kg. Podgatunek ten wyróżniał się specyficzną budową czaszki, cechującą się relatywnie długą i wąską częścią nosową.
Wymarcie Główną przyczyną wyginięcia tygrysa jawajskiego była gwałtowna zmiana środowiska naturalnego wywołana silną antropopresją na początku XX wieku. Zwiększenie populacji ludzkiej na Jawie (z 28 milionów na początku XX wieku do 85 milionów w 1975 roku) oraz deficyt produkcji rolnej doprowadziły do masowego przekształcania lasów w tereny uprawne. W 1938 roku naturalne ekosystemy leśne pokrywały jeszcze 23% powierzchni wyspy, podczas gdy do 1975 roku ich areał skurczył się do zaledwie 8%. Po II wojnie światowej lasy były sukcesywnie likwidowane i zastępowane plantacjami kawy, kauczuku oraz teczyny.
Proces wymierania podgatunku został przyspieszony przez czynniki wtórne. W latach 60. XX wieku w wyniku epizootii drastycznie spadła liczebność sambara sundajskiego, stanowiącego istotny składnik diety tych drapieżników. Ponadto po 1965 roku, pomimo zmniejszania populacji tygrysów, nasilił się proceder kłusownictwa oraz niekontrolowanych polowań.
Przypisy
Kategoria:Kotowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1844 roku