Korsyka i Sardynia (łac. Corsica et Sardinia) – prowincja starożytnego Rzymu obejmująca wyspy Korsykę i Sardynię.
Historia Republika rzymska zajęła kontrolowane przez Kartagińczyków wyspy podczas wojny Kartaginy z najemnikami w 238 p.n.e. W 227 p.n.e. terytorium otrzymało oficjalny status prowincji rzymskiej.
W kolejnych latach dochodziło do licznych buntów lokalnej ludności. W czasie II wojny punickiej doszło do jednego z większych buntów znanego jako Bellum Sardum. W celu jego stłumienia senat wysłał dwa legiony pod dowództwem Tytusa Maniliusza. W decydującej bitwie pod Cornus legiony rzymskie pokonały Sardyńczyków wspieranych przez wojska Kartagińskie, co zakończyło bunt. Do kolejnych większych powstań dochodziło aż do 111 p.n.e.
W I wieku p.n.e. wybrzeża wysp zostały zasiedlone przez Rzymian z Italii, a lokalna ludność zaczęła się romanizować.
W 27 p.n.e., w wyniku reform administracyjnych przeprowadzonych przez Oktawiana Augusta, stała się jedną z prowincji senackich. Rzym utracił kontrolę nad prowincją w V wieku n.e., kiedy to obie wyspy zajęli Wandalowie.
Najważniejsze miasta Calaris (Sardynia) Aleria (Korsyka)
Przypisy
Kategoria:Prowincje rzymskie