Kazimierz Łodziński, ps. „Markiz”, „Kapsiut” (ur. 28 sierpnia 1922 w Radziejowie, zm. 8 lipca 2011 w Warszawie) – profesor zwyczajny, doktor habilitowany nauk medycznych, lekarz specjalista chirurg dziecięcy, sierżant podchorąży Armii Krajowej, żołnierz batalionu „Zośka”. Był ostatnim żyjącym uczestnikiem Akcji pod ArsenałemZob. Stanisław Broniewski: Akcja pod Arsenałem.... s. 157–158..
Lata młodzieńcze Urodził się 28 sierpnia 1928 w Radziejowie, w rodzinie Antoniego, sanitariusza w wojnie polsko-bolszewickiej, farmaceuty, który zginął w obozie koncentracyjnym Auschwitz, i Anny z Gutkowskich. Miał siostrę Marię, łączniczkę w powstaniu warszawskim.
W latach 1930–1934 uczęszczał do Prywatnej Szkoły Powszechnej im. Jana Długosza we Włocławku, następnie przez rok był uczniem Gimnazjum Ziemi Kujawskiej. Od 1935 pobierał naukę w III Miejskim Gimnazjum i Liceum Męskim im. Hugona Kołłątaja w Warszawie, gdzie w 1938 uzyskał małą maturę. Naukę kontynuował w IV Miejskim Męskim Gimnazjum i Liceum im. gen. Jakuba Jasińskiego. Od 1934 należał do 80. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Jędrzeja Śniadeckiego (później im. Bolesława Chrobrego), działającej przy III Gimnazjum.
II wojna światowa We wrześniu 1939 był w 36 pułku piechoty, później w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie” pod dowództwem gen. Kleeberga. Ranny pod Kockiem przedostał się do Warszawy. Wszedł do organizacji Małego Sabotażu „Wawer”.
Podczas okupacji niemieckiej na tajnych kompletach otrzymał w 1940 świadectwo dojrzałości. Po zdaniu matury uczęszczał na kursy Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda, a od 1941 studiował w Prywatnej Szkole dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego doc. Jana Zaorskiego, będącej tajnym Wydziałem Medycyny Uniwersytetu Warszawskiego.Należał do Grup Szturmowych Szarych Szeregów. Brał udział w akcjach:
akcja pod Arsenałem (ubezpieczenie od strony placu Krasińskich); akcja Góral; akcja Sieczychy (grupa „Atak III”, atakująca budynek szkoły); akcja pod Pogorzelą (ostrzelanie pociągu urlopowego, przewożącego Niemców; 23/24 października 1943); akcja Pa II (szkolenie bojowe w warunkach polowych, baza leśna; czerwiec 1944);
Był w 1. drużynie Jerzego Gawina w III plutonie „Felek” 2. kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Nie brał udziału w powstaniu warszawskim. Nie dotarł na koncentrację przed Godziną „W” z powodu rany, którą odniósł na bazie leśnej.
Losy powojenne Po wojnie dokończył studia medyczne i w lutym 1947 r. uzyskał dyplom lekarski, a następnie rozpoczął pracę w Klinice Chirurgii Dziecięcej w Warszawie. Równocześnie pełnił funkcję asystenta w Katedrze Anatomii Prawidłowej warszawskiej Akademii Stomatologicznej. W 1949 został powołany jako lekarz do Ludowego Wojska Polskiego. Służył w jednostce pancernej w Braniewie. Zwolniony z wojska w 1953 w stopniu podporucznika powrócił do Warszawy. Od kwietnia 1953 do końca 1992 pracował w Klinice Chirurgii Dzieci i Młodzieży Instytutu Matki i Dziecka. Do 1981 pełnił funkcję adiunkta, następnie do 1992 był kierownikiem tej placówki. W 1951 uzyskał stopień doktora nauk medycznych. W 1966 za prace nad wprowadzeniem w Polsce chirurgicznego leczenia wodogłowia metodą przeciekową otrzymał stopień doktora habilitowanego. W 1975 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1985 profesorem zwyczajnym.
Od 1951 był członkiem Towarzystwa Chirurgów Polskich. Od 1965 w Polskim Towarzystwie Chirurgów Dziecięcych pełni kolejno funkcje skarbnika, wiceprezesa, w latach 1970–1977 prezesa, a w latach 1977–1992 sekretarza generalnego. W styczniu 1993 przeszedł na emeryturę.
Za osiągnięcia w dziedzinie chirurgii dziecięcej, z rąk rektora Akademii Medycznej w Warszawie otrzymał Jubileuszowy Medal im. Tytusa Chałubińskiego.
Od 1966 uczestniczył w życiu Środowiska byłych żołnierzy batalionu „Zośka”, którego w latach 1979–1990 był przewodniczącym. Współzałożyciel w 1988 i członek Społecznego Komitetu Opieki nad Grobami Poległych Żołnierzy Batalionu „Zośka” – od 1993 jego przewodniczący.
Od stycznia 1944 był mężem Stanisławy z Jóźwików (1922–2012), z którą miał trzech synów: Antoniego (ur. 1944), Pawła (ur. 1947) i Andrzeja (ur. 1951).
Spoczywa z żoną w kwaterze Panteonu Żołnierzy Polski Walczącej na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera D 18-P01-4).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2003)Odznaczenia z okazji 60. rocznicy Akcji pod Arsenałem [dostęp 2024-04-29]. Krzyż Walecznych Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż Armii Krajowej Medal 10-lecia Polski Ludowej (13 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 13 stycznia 1955 r. nr 0/113 - na wniosek Ministra Zdrowia.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Członkowie Grup Szturmowych Szarych Szeregów Kategoria:Członkowie Organizacji Małego Sabotażu „Wawer” Kategoria:Ludzie urodzeni w Radziejowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Polscy chirurdzy Kategoria:Uczestnicy akcji bojowych polskiego podziemia w czasie II wojny światowej Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Kockiem (1939) Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze batalionu Zośka